ที่พึ่งสุดท้าย

“คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าการพาฉันมาที่นี่ จะเป็นทางรอดเดียวที่เหลืออยู่?” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องสูทเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดของโรงแรมหรู กลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ ของคิรากรลอยวนอยู่รอบตัวเธอ มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่สวยของหญิงสาวจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกบานยักษ์ มองลงไปยังแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครราวกับดวงดาวบนพื้นดิน คิรากรหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความนิ่งลึกที่ยากจะคาดเดา เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมเม็ดบนออก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่มั่นคง “สำหรับคนอื่น... มันอาจจะเป็นทางตัน รินรดา” เขาเอ่ยเสียงต่ำ ทุ้มลึกราวกับเสียงกระซิบที่จงใจให้สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ “แต่สำหรับคุณ... ผมคือคนเดียวที่จะเปลี่ยน ‘ความลับ’ ที่กำลังจะพังทลายชีวิตคุณ ให้กลายเป็น ‘เกราะป้องกัน’ ได้” รินรดาแค่นยิ้มขมขื่น มือของเธอสั่นเทาจนต้องกำชายกระโปรงไว้แน่น เธอไม่เคยอยากเป็นหนี้บุญคุณเขา ไม่เคยอยากเอาตัวเข้ามาพัวพันในเกมการเมืองของตระกูลอัครเดชากุล แต่ศศินา... ศศินาที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในมือ กำลังบีบให้เธอจนมุมด้วยหลักฐานชิ้นสำคัญที่เธอไม่เคยคิดว่าจะหลุดรอดไปถึงมือนางแบบสาวคนนั้นได้ “เกราะป้องกันที่คุณว่า... แลกมาด้วยอะไรคะ?” รินรดาตัดสินใจก้าวเข้าไปหาเขา ความกล้าหาญที่ซ่อนอยู่ใต้ความอ่อนหวานฉายชัดในแววตา “ความอิสระของฉัน? หรือศักดิ์ศรีที่คุณอยากจะบดขยี้มันลงใต้ฝ่าเท้าเหมือนกับที่คุณเคยทำกับคนอื่นๆ?” คิรากรขยับตัวก้าวเข้ามาหาเธอ จังหวะการเดินของเขามั่นคงและกดดันจนรินรดาต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังของเธอปะทะเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้หรูหรา เขาไม่รอช้าที่จะใช้สองแขนแกร่งกักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับโต๊ะ “ศักดิ์ศรีของคุณไม่มีค่าพอให้ผมต้องลงแรงขนาดนั้นหรอก รินรดา” ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปัดผ่านข้างแก้มเธอ “สิ่งที่ผมต้องการ... คือความจงรักภักดีที่คุณมอบให้ใครไม่ได้อีกแล้ว นอกจากผม” มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนขึ้นช้าๆ นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก ความร้อนจากปลายนิ้วส่งผ่านความรู้สึกวาบหวามที่รินรดาพยายามจะผลักไสมันออกไป แต่มันกลับยิ่งรุนแรงขึ้นเมื่อเขาสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายที่เก็บกดไว้ “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น...” รินรดากลั้นหายใจ “คุณทำเหมือนฉันเป็นแค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่คุณแค่ต้องการสะสม” “ถ้าเป็นของเล่น... ผมคงไม่เสียเวลาทำเรื่องทั้งหมดนี้” เขาก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเกือบแตะกัน เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “รินรดา... คืนนี้ เรามาทำข้อตกลงกันให้ชัดเจนดีกว่าไหม ก่อนที่ศศินาจะเข้ามาแทรกแซงทุกอย่างในชีวิตของคุณจนไม่เหลือซาก” ความเย็นชาในแววตาของเขาละลายหายไป แทนที่ด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง รินรดารู้ดีว่าหากเธอตอบตกลง ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป พันธะนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจ แต่มันคือพันธะทางใจที่เธอกลัวที่สุด... กลัวว่าจะหลงรักปีศาจในคราบเทพบุตรคนนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น “ฉันยอมรับความช่วยเหลือของคุณ” เธอตัดสินใจกระซิบ เสียงนั้นขาดห้วง “แต่ฉันมีเงื่อนไข... อย่าให้ฉันต้องสูญเสียตัวตนไปมากกว่านี้” คิรากรกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เขาโน้มตัวลงมาประทับจุมพิตที่อ่อนหวานทว่าหนักแน่นเหนือริมฝีปากของเธอ มันไม่ใช่การบังคับ แต่มันคือการประกาศอาณาเขต รินรดาหลับตาลงปล่อยให้รสสัมผัสของเขาละลายความดื้อรั้นทั้งหมดทิ้งไป ความรู้สึกอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดถูกเติมเต็มด้วยความร้อนแรงที่เขามอบให้ มือของเธอเผลอเลื่อนขึ้นไปเกาะเกี่ยวไหล่หนาของเขาโดยไม่รู้ตัว ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะก้าวล่วงล้ำเส้นแบ่งระหว่างเหตุผลกับอารมณ์ เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาสะดุ้งเฮือกพลักเขาออกเล็กน้อย แต่คิรากรกลับไม่ขยับหนี เขาเหลือบสายตามองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืด ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาลมหายใจของทั้งคู่สะดุดลงทันที... ‘ศศินา’ มือของคิรากรที่กำลังจะโอบกอดรินรดาต่อชะงักค้าง เขาหันไปมองหน้าจอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ซึ่งแสดงให้เห็นเพียงประโยคสั้นๆ ว่า: *‘เห็นไหมคะที่รัก... ว่ารินรดาไม่ได้มีแค่ความลับเดียวให้คุณค้นหา’* พร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่ส่งแนบมา เป็นรูปที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ... มันคือรูปของเธอที่กำลังเดินเข้าไปในสถานีตำรวจเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้า พร้อมกับหลักฐานที่เธอคิดว่าทำลายไปหมดแล้ว เข็มฉายานิศหวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจให้กันเสมอมาค่ะ