กลิ่นอายความรักที่อบอวล

“คุณรู้ใช่ไหมคะริน ว่าการก้าวเท้าเข้าไปในสถานีตำรวจวันนั้น... มันหมายถึงอะไร” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยกระแสกดดันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางของคิรากร กลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาประจำตัวเขาอบอวลไปทั่ว รินรดานิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบเมื่อเห็นรูปถ่ายใบนั้นวางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คขัดเงา ราวกับงูพิษที่พร้อมจะฉกกัดเธอได้ทุกเมื่อ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับมือที่สั่นเทาไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมา เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของคำถามและ... ความเจ็บปวดที่ซ่อนลึก “รินไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเรื่องหลักฐานค่ะ” เธอเว้นจังหวะ ลมหายใจสะดุดเล็กน้อย “แต่รินแค่กลัว... กลัวว่าถ้าคุณรู้ คุณจะมองรินไม่เหมือนเดิม” คิรากรลุกขึ้นช้าๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบก้าวเข้ามาหาเธอเพียงไม่กี่ก้าว เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความสับสน ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้น สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้รินรดาไร้ทางต้านทาน “มองไม่เหมือนเดิมงั้นหรือ?” เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ “คุณคิดว่าผมเป็นคนยังไงกันแน่ รินรดา... คนที่พร้อมจะทำลายคนที่ตัวเองรักเพียงเพราะเรื่องผลประโยชน์งั้นหรือ?” มือหนาเลื่อนจากคางลงมาลูบไล้กรอบหน้าสวยอย่างทะนุถนอม ความโกรธเคืองที่เคยคุกรุ่นค่อยๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานาน รินรดาหลับตาลง ซึมซับสัมผัสที่อบอุ่นและร้อนผ่าวของเขา ความกลัวที่มีต่อรูปถ่ายใบนั้นค่อยๆ เจือจางลงเมื่อรับรู้ถึงลมหายใจของเขาที่รดรินอยู่ใกล้ๆ คิรากรประทับจูบลงบนหน้าผากเนียน ก่อนจะเลื่อนลงมาที่เปลือกตาและปลายจมูกรั้น ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความโหยหาและความรักที่เขาพยายามปกปิดไว้ภายใต้ความเย็นชา รินรดาโอบรอบคอเขาไว้แน่น ความรู้สึกผิดในใจมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับเขา เพื่อยืนยันว่าไม่ว่าโลกภายนอกจะเลวร้ายเพียงใด... ที่นี่ คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ “อย่าห่างจากผมไปไหนอีกนะริน” เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะบดจูบลงมาอย่างเร่าร้อนและนุ่มนวลในคราวเดียวกัน ลิ้นร้อนรุกเร้าต้อนรับการตอบรับที่สั่นพร่าของหญิงสาว มือของคิรากรเลื่อนต่ำลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่ว กดร่างบางให้แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนเคว้ง ความหอมหวานของจูบที่ลึกซึ้งทำให้อะดรีนาลีนในกายพุ่งพล่าน เขาอุ้มร่างเธอขึ้นจนเธอต้องเกี่ยวขาเข้ากับเอวสอบอย่างรู้งาน คิรากรพาร่างเธอไปยังโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้อง เขาไม่ปล่อยให้เธอห่างกายแม้แต่วินาทีเดียว ทุกสัมผัสที่เขาปรนเปรอผ่านฝ่ามือที่อุ่นร้อนราวกับจะลบเลือนร่องรอยของความหวาดกลัวออกจากผิวพรรณเธอ ในห้วงเวลาที่ความปรารถนาพุ่งถึงขีดสุด ทั้งสองต่างเป็นดั่งจิ๊กซอว์ที่เติมเต็มกันและกัน คิรากรไม่ได้ต้องการเพียงแค่ร่างกายของเธอ แต่เขากำลังเรียกร้องความเป็นเจ้าของผ่านทุกจังหวะรักที่อ่อนโยนและหนักแน่น รินรดาโอบกอดเขาไว้แน่น ยึดเหนี่ยวเขาไว้ดั่งสมอเรือท่ามกลางพายุคลั่ง เธอเชื่อใจเขา... แม้จะยังมีความลับบางอย่างที่เธอต้องเผชิญในวันข้างหน้า แต่ในวินาทีนี้ มีเพียงเขากับเธอเท่านั้นที่ดำรงอยู่ ยามที่ความสุขสมมาถึง ร่างกายของทั้งคู่สั่นสะท้านในอ้อมกอดที่อบอุ่น คิรากรซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ลมหายใจที่หอบถี่ค่อยๆ สงบลง เขายังคงกอดเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปจากสายตา “ผมจะจัดการทุกอย่างเอง ไม่ว่าใครที่คิดจะเล่นงานคุณ...” เสียงเขากระซิบเบาๆ แต่หนักแน่นราวกับคำสาบาน รินรดาเพียงแค่พยักหน้าในอกเขา ก่อนจะหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อนและเต็มตื้นไปด้วยความรัก ทว่า... ความสงบสุขนั้นกลับถูกทำลายลงในเสี้ยววินาทีต่อมา เมื่อเสียงโทรศัพท์ของคิรากรที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานสั่นครืดขึ้นมาเพียงครั้งเดียว พร้อมกับข้อความที่เด้งขึ้นบนหน้าจอที่สว่างวาบ คิรากรขมวดคิ้ว มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สายตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนกลับแข็งค้างลงทันทีเมื่ออ่านข้อความนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง รินรดาที่สังเกตเห็นความผิดปกติจึงขยับตัวลุกขึ้นมองตาม บนหน้าจอโทรศัพท์ ไม่ได้มีเพียงข้อความข่มขู่จากศศินา... แต่กลับเป็นภาพถ่ายภาพใหม่ที่ถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ มันเป็นภาพของรินรดาขณะกำลังแอบวางเครื่องดักฟังไว้ใต้ลิ้นชักโต๊ะทำงานของเขาเมื่อสามวันก่อน พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบไม่ต่างกัน *‘ความลับไม่ได้มีไว้เก็บไว้ดูเล่นนะรินรดา... หรือคุณอยากให้เขารู้ความจริงว่าคุณไม่ได้เป็นแค่เหยื่ออย่างที่เขาเข้าใจ?’* เข็มฉายานิศหวังว่าตอนนี้จะถูกใจรี้ดที่รักทุกท่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ