ศศินาปรากฏตัว

“คุณกำลังจะบอกฉันว่า... ผู้หญิงคนนั้นมีสิทธิ์ขาดในทุกตารางนิ้วของเกาะนี้ เหมือนกับที่เคยมีสิทธิ์ในหัวใจของคุณงั้นหรือคะ คิรากร?” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ หากทว่าสั่นไหวอยู่ในที มือบางที่กำแก้วไวน์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้มองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง แต่สายตากลับจับจ้องไปที่เรือยอร์ชลำหรูที่กำลังแล่นฝ่าคลื่นลมเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างสง่างาม ราวกับประกาศศักดาของผู้มาเยือนที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ คิรากรวางมือหนาลงบนไหล่ของหญิงสาว สัมผัสของเขาอบอุ่นหากทว่าเย็นเยียบด้วยความกระอักกระอ่วนที่เขายังหาคำตอบให้ไม่ได้ “ริน... มันไม่ใช่แบบนั้น ศศินาแค่มาเพื่อจัดการธุระบางอย่างที่ยังค้างคา เธอไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในตัวผมอีกแล้ว” “ธุระที่ว่า... รวมถึงการปรากฏตัวในคืนที่เรากำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยหรือเปล่าคะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงัน คิรากรถอนหายใจยาว ความตึงเครียดปรากฏชัดบนสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่น เขาไม่เคยกลัวการเจรจาธุรกิจระดับพันล้าน แต่สำหรับศศินา... ผู้หญิงที่เขารู้จักดีพอที่จะรู้ว่าเธอไม่เคยมาเพื่อ 'พูดคุย' แต่เธอมาเพื่อ 'ครอบครอง' เรือยอร์ชลำนั้นเทียบท่าแล้ว บันไดสีขาวถูกทอดลงมา ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีเขียวมรกตที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าดุจนางพญาบนรันเวย์ก้าวลงมาด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่ง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มล้อไปกับแสงไฟจากระเบียงบ้านพักที่สาดส่องลงไป ศศินาไม่ได้รีบร้อน แต่ทุกย่างก้าวของเธอนั้นทรงพลังราวกับนางพญาที่หวนคืนสู่อาณาจักรของตน เธอมองขึ้นมายังระเบียงชั้นบน สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองรินรดาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนไปหยุดที่คิรากรด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอ่อนหวานแต่ทว่าซ่อนพิษร้ายไว้ภายใน “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ คิรากร” เสียงของเธอหวานใส ทว่ากังวานไปทั่วบริเวณ “อากาศบนเกาะนี้ยังคงเร่าร้อน... ไม่ต่างจากความทรงจำของเราเลยใช่ไหมคะ?” รินรดารู้สึกถึงแรงบีบที่ไหล่ของคิรากรที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อย เธอไม่ยอมให้ความหวาดหวั่นฉายชัดบนใบหน้า จึงตัดสินใจวางแก้วไวน์ลงแล้วหมุนตัวเผชิญหน้ากับศศินาที่เดินขึ้นมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย “คุณศศินา... ขอบคุณที่ให้เกียรติมาเยือนนะคะ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่รักษาระดับความสุภาพไว้อย่างดีเยี่ยม “แต่ดูเหมือนคุณจะไม่ได้แจ้งเรื่องการมาเยือนไว้ล่วงหน้า เกาะนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัวนะคะ” ศศินาหยุดยืนเบื้องหน้าหญิงสาวทั้งสอง ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวทำให้อบอวลไปด้วยบรรยากาศของการเผชิญหน้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของนางแบบสาวอบอวลไปทั่วอากาศ เธอปรายตามองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินสินค้าที่เธอตั้งใจจะแย่งคืน “ความส่วนตัว... เป็นสิ่งที่ซื้อได้ด้วยเงินไม่ใช่หรือคะคุณรินรดา?” ศศินาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตาคิรากรอย่างท้าทาย “และฉันก็ไม่ได้มาเพื่อขออนุญาต แต่ฉันมาเพื่อทวงคืน... ของที่เคยเป็นของฉัน ‘ทั้งหมด’ รวมไปถึงสัญญาฉบับเก่าที่คิรากรอาจจะลืมไปแล้วว่าเขาได้ลงนามด้วยเลือดและหยดน้ำตาเอาไว้” คิรากรขยับตัวยืนเคียงข้างรินรดาอย่างปกป้อง “สัญญาอะไร ศศินา? ผมยกเลิกทุกอย่างกับคุณไปนานแล้ว อย่ามาทำตัวไร้สาระที่นี่” “ไร้สาระงั้นหรือคะ?” ศศินาหยิบซองจดหมายสีขาวขุ่นที่ปิดผนึกด้วยครั่งสีแดงออกมาจากกระเป๋าคลัทช์ใบหรู “ถ้าคุณกล้าปฏิเสธสิ่งที่อยู่ในนี้... เราคงต้องคุยกันยาวนะคะ คิรากร แต่เชื่อเถอะว่า... คนที่น่าสงสารที่สุดในสถานการณ์นี้ ไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ แต่เป็นผู้หญิงที่ยืนข้างๆ คุณต่างหาก” เธอหันมายิ้มให้รินรดา รอยยิ้มนั้นเย็นเยียบเสียจนรินรดาสัมผัสได้ถึงความหนาวสั่นที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง “เพราะความลับที่คุณกำลังปกปิดเธออยู่... มันดำมืดและโหดร้ายกว่าที่คุณจินตนาการไว้มากนัก รินรดา... คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะว่าคนที่คุณกำลังมอบหัวใจให้ คือผู้ชายที่คุณรู้จักดีพอ?” ศศินายื่นซองจดหมายนั้นให้รินรดา มือบางรับมาด้วยอาการสั่นเทา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกระดาษ เธอก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา คิรากรพยายามจะแย่งซองนั้นไป แต่ศศินากลับหัวเราะร่า “เปิดดูสิคะรินรดา... หรือคุณอยากจะให้ฉันเปิดเผยเรื่องราว ‘คืนนั้น’ ที่เกาะร้างเสียก่อนที่คนรักของคุณจะทันได้พูดอะไร?” บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งที่เริ่มรุนแรงขึ้น รินรดากลั้นหายใจ เธอค่อยๆ ฉีกซองจดหมายออก ในขณะที่คิรากรยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง สายตาของเขามองไปที่ศศินาด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด ภาพถ่ายใบหนึ่งร่วงลงสู่พื้น... มันคือภาพเหตุการณ์ที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น และความจริงที่ซ่อนอยู่หลังภาพนั้น กำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล! เข็มฉายานิศหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงโอบกอดรินรดาไว้ในใจและติดตามความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้านะคะ