ข้ามเส้น

“คุณกำลังก้าวข้ามสิ่งที่ฉันเคยขีดไว้... คิรากร” เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะที่แผ่นหลังบางพิงเข้ากับบานประตูไม้โอ๊กเนื้อแข็ง ความเย็นของผิวไม้ที่ปะทะกับแผ่นหลังไม่อาจเทียบได้กับไอความร้อนที่แผ่ออกจากร่างกายกำยำของชายตรงหน้า เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งยันขอบประตูไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนที่เปรียบดั่งกรงขังแสนหวาน คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือลาดไหล่มน ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายไหววูบเหมือนเปลวไฟในเตาผิงที่ใกล้จะมอดไหม้ แต่กลับแฝงไปด้วยแรงปรารถนาที่เขากักเก็บไว้มานานจนเกือบจะปะทุ “แล้วถ้าผมบอกว่า... ผมไม่อยากให้มันมีเส้นกั้นนั่นอีกต่อไปแล้วล่ะ?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนแทบไร้ช่องว่าง รินรดารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงของเขาผ่านทางแผงอกแกร่งที่เบียดชิด ความนิ่งขรึมที่เคยเป็นเกราะกำบังให้เขากลายเป็นกำแพงที่พังทลายลงในค่ำคืนนี้ รินรดาแหงนหน้ามองเขา ดวงตาคู่สวยสั่นไหว เธอเห็นความโหยหาที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจผู้เย็นชา “เราต่างก็รู้ดีว่ามันจะนำไปสู่ความเจ็บปวด คุณมีอดีต... และฉันก็มีแผลที่ยังไม่หายดี” “บาดแผลเหล่านั้นจะได้รับการเยียวยาด้วยวิธีที่ต่างออกไป... ถ้าคุณยอมให้ผมเป็นคนทำ” นิ้วเรียวยาวของคิรากรแตะลงที่ข้างแก้มของเธอ แผ่วเบาราวกับสัมผัสกลีบดอกไม้ แต่ทว่าหนักแน่นด้วยความหมาย เขาไล้นิ้วผ่านแนวขากรรไกรลงมาถึงลำคอระหง กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความอบอุ่นแบบผู้ชายของเขาทำเอาสติสัมปชัญญะของรินรดาพร่าเลือน เธอไม่ได้เบี่ยงตัวหนี ตรงกันข้าม... รินรดากลับปล่อยให้ความดื้อรั้นในใจยอมพ่ายแพ้ต่อความต้องการที่ลึกซึ้ง เธอวางมือลงบนแผงอกแกร่ง สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นจากการพยายามควบคุมอารมณ์ “คุณทำลายมันแล้ว... กำแพงของฉัน” เธอพึมพำ ก่อนจะหลับตาลงรับสัมผัสที่เขามอบให้ คิรากรไม่รอช้า เขาประทับริมฝีปากลงมาอย่างแผ่วเบาในคราแรก ราวกับเป็นการทดสอบและหยั่งเชิง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและร้อนแรงที่สั่นคลอนหัวใจของคนทั้งคู่ สัมผัสของเขาไม่ได้เร่งเร้า แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่สั่งสมมานาน รินรดาเผยอปากรับสัมผัสนั้นอย่างยินยอม ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปในห้วงอารมณ์ที่เกินกว่าจะต้านทาน มือหนาสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมหนานุ่มของเธอ พลิกตัวให้เธอกลับไปเผชิญหน้ากับห้องที่เงียบสงัด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาอาบไล้เรือนร่างของทั้งคู่ให้ดูราวกับรูปปั้นในตำนานที่กำลังมีชีวิต ความหรูหราของห้องพักสวีทหรูไม่ได้ดึงดูดความสนใจได้เท่ากับผิวสัมผัสที่กำลังแลกเปลี่ยนกัน “ริน...” เขาเรียกชื่อเธอ เสียงนั้นแหบพร่าจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “บอกผม... ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน” รินรดาไม่ตอบ แต่เธอเลือกที่จะใช้สัมผัสแทนคำตอบ เธอโน้มคอเขาลงมาอีกครั้ง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า แต่ละจังหวะที่นิ้วของเธอสัมผัสผิวเนื้อของเขานั้น ทำให้คิรากรถึงกับครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนหวาน เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศนั้นลงอย่างกะทันหัน คิรากรขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิด เขาไม่ได้หันไปมองในตอนแรก แต่รินรดาสังเกตเห็นว่าสายตาของเขามองไปที่หน้าจอนั้นครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้าง “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” รินรดาถามด้วยเสียงที่ยังไม่คืนสติเต็มที่ คิรากรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “ริน... ผมต้องไปเดี๋ยวนี้” “เกิดอะไรขึ้นคะ?” รินรดาใจหล่นวูบเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา “ศศินา...” เขาเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เธอส่งรูปถ่ายมา... รูปที่เธออยู่ในห้องทำงานของผมตอนนี้ พร้อมกับเอกสารลับที่ผมสั่งให้ทำลายไปแล้วตั้งแต่วันที่ผมเริ่มธุรกิจนี้” เขาละสายตาจากเธอ เดินไปคว้าสูทขึ้นมาสวมด้วยท่าทีรีบร้อนทิ้งให้รินรดายืนเคว้งอยู่กลางความอ้างว้าง ความอบอุ่นที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่มลายหายไปราวกับควันไฟ ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวพ้นประตูไป เขาก็หยุดชะงักลง “ล็อคประตูให้แน่น อย่าให้ใครเข้ามา... จนกว่าผมจะกลับมา” เขาก้าวออกไปแล้ว แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ... เงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังม่านระเบียงห้องพักของเขา กำลังกดปุ่มบันทึกเสียงบนสมาร์ทโฟนพร้อมกับรอยยิ้มที่เหยียดหยาม ขณะที่รินรดาหันไปเห็นเงาตะคุ่มนั้นสะท้อนอยู่ในกระจกเงาบานใหญ่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับอารมณ์ที่อ่อนไหวและเข้มข้นในตอนนี้นะคะ รี้ดเดอร์ที่รักของเข็มฉายานิศค่ะ