การจากลาชั่วคราว

“คุณคิดว่าการหนีไปจะแก้ปัญหาได้จริงๆ งั้นหรือ รินรดา?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนของความโกรธขึ้งและร่องรอยของความเจ็บปวด ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงาน คิรากรไม่ได้เดินเข้ามาหาเขาเพียงแค่ยืนพิงกรอบหน้าต่าง ปล่อยให้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางเผยให้เห็นสันกรามที่ขบแน่นจนเป็นเส้นนูน รินรดาที่กำลังรูดซิปกระเป๋าเดินทางตัวเก่งหยุดชะงัก มือสั่นเทาของเธอเย็นเฉียบราวกับถูกแช่ในน้ำแข็ง “ไม่ใช่การหนีค่ะคิรากร... แต่มันคือการหาทางออกให้เราสองคน” เธอหันกลับไปเผชิญหน้าเขา ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำใสที่พยายามกักเก็บไว้ “เพราะถ้าฉันยังอยู่ตรงนี้ ฉันจะกลายเป็นแค่หุ่นเชิดที่คอยรองรับพายุอารมณ์ของคุณ และเป็นเป้าหมายให้ศศินาทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี” “คุณก็รู้ว่าผมจัดการผู้หญิงคนนั้นได้” คิรากรก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่ปนกับกลิ่นจางๆ ของแอลกอฮอล์ราคาแพงทำให้รินรดารู้สึกหายใจติดขัด “คุณกำลังจะทิ้งผมไปเพราะเหตุผลโง่ๆ อย่างการกลัวผู้หญิงที่ผมไม่เคยแม้แต่จะชายตามองอีกแล้วเนี่ยนะ?” “ไม่ใช่เพราะศศินาคนเดียวค่ะ แต่เพราะตัวคุณเองด้วย” รินรดากลั้นใจพูดออกมา แม้หัวใจจะบีบตัวจนแทบขาดใจ “ความรักของเรามันบิดเบี้ยวเกินไป คุณต้องการครอบครองโดยไม่เคยเชื่อใจ ส่วนฉัน... ก็หลงรักคุณจนสูญเสียตัวตนไปหมดแล้ว ฉันขอเวลา... ขอเวลาไปทบทวนว่าฉันยังเป็นฉันคนเดิมที่เคยมีความฝัน หรือเป็นเพียงผู้หญิงที่รอคอยเศษเสี้ยวความรักจากคุณอยู่ในกรงทองแห่งนี้” คิรากรสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวในพริบตา มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะดึงร่างบางเข้าปะทะอกแกร่ง แรงดึงนั้นหนักหน่วงแต่แฝงไว้ด้วยความโหยหาที่รุนแรงจนน่ากลัว เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ที่ซอกคอ “ถ้าอยากรู้ว่าคุณเป็นใคร ก็ลองดูสิว่าคุณจะจากที่นี่ไปได้ไกลแค่ไหน โดยที่ร่างกายคุณยังสลักชื่อของผมเอาไว้ทุกตารางนิ้ว” ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับลงที่ซอกคอระหง กัดเม้มเบาๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาบดขยี้ริมฝีปากบางด้วยรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์เสน่หาที่ปะทุขึ้น รินรดาพยายามขัดขืนแต่กลับแพ้พ่ายให้กับสัมผัสคุ้นเคยที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณลึกๆ ในกาย มือแกร่งกระชากชุดเดรสสายเดี่ยวของเธอออกอย่างไม่ปรานี เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่อาบไปด้วยแสงจันทร์ เขากดร่างเธอลงบนโซฟาหนังตัวยาว สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้ไปตามเส้นโค้งเว้าของเรือนร่างอย่างเร่าร้อนและหิวกระหาย รินรดาครางกระเส่าเมื่อความเย็นของอากาศภายนอกปะทะกับไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มที่กำลังปรนเปรอเธออย่างบ้าคลั่ง ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะแห่งความปรารถนาที่ไม่มีใครยอมใคร คิรากรตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่พร่าเลือนของเธอ “คุณเป็นของผม... ต่อให้คุณจะไปถึงสุดขอบโลก กลิ่นของผมก็ยังจะติดตามคุณไปทุกที่” บทรักอันเร่าร้อนเกิดขึ้นท่ามกลางความสับสนและหยาดน้ำตา ทุกการเคลื่อนไหวหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความนัยแห่งการพรากจาก มันคือการสังเวยความสัมพันธ์ด้วยห้วงอารมณ์ที่เข้มข้นที่สุด ร่างกายของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างแนบแน่นราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เพื่อให้แน่ใจว่าในวินาทีนี้... รินรดาจะไม่มีวันลืมความรู้สึกของการเป็นของเขาไปตลอดกาล เมื่อพายุอารมณ์สงบลงในความเงียบงัน รินรดาจัดแจงเสื้อผ้าด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่หันกลับไปมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยังคงนั่งจิบเหล้าอยู่ท่ามกลางความมืด เธอเดินออกจากคฤหาสน์หรูด้วยหัวใจที่แหลกสลาย แต่ละย่างก้าวคือการตัดขาดจากพันธะที่เคยพันธนาการไว้ ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูรถเพื่อขับออกไปจากเขตกั้นของบ้าน รถคันหรูอีกคันกลับแล่นสวนเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนต้องเบรกกะทันหัน ประตูรถคันนั้นเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่คุ้นตา ศศินาก้าวลงมาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีลับลมคมใน “จะรีบไปไหนล่ะรินรดา? ในเมื่อความลับที่คิรากรปิดบังเธอไว้ มันเพิ่งจะเริ่มแสดงผลหลังจากที่เธอจากไปได้ไม่กี่นาทีนี่เอง” รินรดาชะงักมือที่จับประตูรถ หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นแววตาของผู้หญิงที่เธอเกลียดชังที่สุดในชีวิต “เธอต้องการอะไร?” “อยากรู้ไหมล่ะว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ... ไม่ใช่เพราะเขารักเธอหรอกนะ แต่เพราะเธอกำลังทำหน้าที่แทนใครบางคนที่ตายไปแล้วต่างหาก!” เข็มฉายานิศหวังว่ารี้ดที่รักจะยังคงเคียงข้างรินรดาในความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้า เพราะทุกอย่างที่เธอเชื่อมาตลอด... กำลังจะพังทลายลงในพริบตาค่ะ