ความจริงถูกเปิดโปง

“หลักฐานทั้งหมดอยู่ในลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานเขา... รินรดา ถ้าเธออยากรู้ว่าทำไม ‘ความรัก’ ของเขามันถึงได้ดูสมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก ก็ลองเปิดมันดูสิ” เสียงของศศินาที่ดังแว่วผ่านสายโทรศัพท์ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แม้รินรดาจะวางสายไปแล้วร่วมสิบนาที เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวของคิรากร กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเขายังอบอวลอยู่รอบกาย ทว่าบรรยากาศในยามนี้กลับกดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก มือเรียวบางสั่นระริกขณะค่อยๆ ดึงลิ้นชักที่ถูกล็อคไว้ออกมาด้วยกุญแจสำรองที่เธอแอบหยิบมาจากพวงกุญแจของเขาในคืนก่อน... ภายในนั้นไม่ได้มีเอกสารทางธุรกิจอย่างที่เธอคาดหวัง แต่มันคือแฟ้มสีดำสนิทที่บรรจุภาพถ่ายนับร้อยใบ ภาพของเธอในอริยาบถต่างๆ ทั้งตอนที่เธอเดินไปซื้อกาแฟ ตอนที่เธอนั่งจดจ่ออยู่กับการเขียนนิยายในร้านหนังสือ หรือแม้แต่ตอนที่เธอแอบร้องไห้ในวันที่เจ็บปวดจากคนรักเก่า ทว่า... ภาพเหล่านั้นไม่ได้ถูกเก็บไว้เพียงลำพัง มันถูกแปะไว้คู่กับภาพวาดโครงร่างใบหน้าของ ‘คนรักคนแรก’ ของคิรากร ผู้หญิงที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน—ผู้หญิงที่มีเค้าโครงใบหน้าคล้ายเธอราวกับฝาแฝด “แค่ตัวแทนสินะ...” เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดจากปากรินรดา ดวงตาคู่สวยร้อนผ่าวราวกับจะถูกไฟแผดเผา ความจริงที่ว่าเธอเป็นเพียง ‘ร่างเงา’ ของใครบางคนที่เขายังลืมไม่ลง ไม่ใช่ความรักที่เขามอบให้ด้วยหัวใจจริงๆ ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายลงต่อหน้า เสียงประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างกะทันหัน ร่างสูงใหญ่ของคิรากรก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่ผ่อนคลาย แต่เมื่อเห็นสิ่งที่รินรดากำลังถืออยู่ในมือ ร่างกายของเขาก็ชะงักงันทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันหรูหราจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจที่สั่นสะท้านของคนทั้งคู่ “ริน... วางแฟ้มนั้นลง” น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่น่าหวาดหวั่น “วางเหรอคะ? คุณจะให้รินวางความจริงที่รินเพิ่งค้นพบงั้นหรือ” รินรดาแค่นยิ้มทั้งน้ำตา ดวงตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้เต็มไปด้วยรอยร้าว “ที่คุณดีกับริน ที่คุณปรนเปรอริน ที่คุณมอบความเร่าร้อนให้ริน... ทั้งหมดนี้คือการแสดงเพื่อแทนที่ ‘เธอ’ คนนั้นใช่ไหมคะ คุณคิรากร” คิรากรสาวเท้าเข้ามาใกล้ บีบวงล้อมจนรินรดาไม่มีทางถอยหลัง กลิ่นอายความเป็นชายที่อบอุ่นเคยทำให้เธอหลงใหล บัดนี้กลับกลายเป็นพันธนาการที่น่าอึดอัด เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะดึงร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกกว้างปะทะกับแผ่นหลังของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหู “ถ้าฉันบอกว่าไม่ใช่ล่ะ” เขาขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ อย่างยั่วยวนและอำมหิตในเวลาเดียวกัน “ถ้าฉันบอกว่าการที่คุณเหมือนเธอ เป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่สิ่งที่ทำให้ฉัน ‘เสพติด’ ร่างกายและความดื้อรั้นของคุณ... คือสิ่งที่คุณเป็นจริงๆ ไม่ใช่เงาของใครทั้งนั้น” มือหนาเลื่อนลงไปตามส่วนโค้งเว้าของเอวบาง ปลายนิ้วกร้านร้อนลากผ่านเนื้อผ้าของชุดเดรสผ้าไหมเนื้อบางเบา ความวาบหวามจากการสัมผัสทำให้ร่างกายของรินรดาประท้วงอย่างรุนแรง เธอเกลียดที่ร่างกายของตัวเองยังคงตอบสนองต่อเขาอย่างโหยหาแม้ในยามที่หัวใจกำลังจะแตกสลาย “อย่าใช้ร่างกายมากลบเกลื่อนความผิดของคุณนะคะ...” เธอพยายามผลักไส ทว่าเขากลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานอย่างง่ายดาย “งั้นเรามาพิสูจน์กันดีไหม ว่าฉันหลงใหลในตัวคุณ หรือแค่เงามืดในอดีต” คิรากรโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น เขาขบเม้มจนเกิดรอยจางๆ สร้างความรู้สึกวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น ยามที่ฝ่ามือร้อนของเขาแทรกตัวเข้าใต้กระโปรงตัวสวย สัมผัสถึงความอ่อนนุ่มและร้อนผ่าวของเธอที่พร้อมจะละลายไปกับสัมผัสของเขา “คิรากร... ไม่...” เธอประท้วงเสียงแผ่ว ขณะที่เขากดจูบที่ริมฝีปากอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยการเรียกร้อง ครอบครอง และแฝงความโหยหาอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาทักทายอย่างช่ำชอง กวาดต้อนความหวานล้ำจากโพรงปากเธอจนแทบขาดใจ ท่ามกลางบทรักที่ร้อนแรงและสับสน รินรดาถูกผลักดันให้ถึงจุดสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยสัมผัสที่เขารู้ดีว่าจุดไหนจะทำให้เธอสยบยอม ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกไปกับความสุขสมที่เขาประทานให้ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด เพราะเธอรู้ดีว่าภายใต้ความเร่าร้อนนี้... เขากำลังปิดบังความลับที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นไว้ เมื่อพายุอารมณ์สงบลง รินรดานอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างของเขา สายตาของเธอเลื่อนไปเห็นแผ่นกระดาษใบหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากแฟ้มสีดำซึ่งยังคงเปิดค้างอยู่บนพื้น มันไม่ใช่รูปภาพ แต่มันคือ ‘ใบรับรองแพทย์’ ที่ระบุชื่อของเธอกับใครบางคน... คนที่เป็นศัตรูหัวใจของเธออย่างศศินา เธอนิ่งงันไปเมื่อเห็นชื่อบนเอกสารนั้นชัดๆ หัวใจที่เคยเต้นรัวกลับหยุดนิ่งสนิท เธอหันไปมองคิรากรที่กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง “ใบนี้... คืออะไรคะ?” เธอถามเสียงสั่น “ทำไมถึงมีชื่อศศินาอยู่ในบันทึกการรักษาของริน... หรือว่าที่รินจำเรื่องในอดีตไม่ได้เลย เป็นเพราะ...” คิรากรไม่ได้ตอบ แต่เขากลับก้มลงจูบหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบคำตอบที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาพังทลายลงในวินาทีนั้น “เพราะคุณไม่ใช่รินรดา พรรณราย ตัวจริงยังไงล่ะที่รัก... ความจริงแล้ว คุณคือคนที่ศศินาสร้างขึ้นมา เพื่อเป็นเครื่องมือในการทำลายล้างอัครเดชากุลตั้งแต่แรก” รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าจับขั้วหัวใจเมื่อประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของศศินาที่ยืนถือปืนเล็งตรงมาที่พวกเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย “เสียดายที่ความแตกเร็วกว่ากำหนดนะ... คิรากร” เข็มฉายานิศหวังว่ารี้ดที่รักจะยังคงเคียงข้างรินรดาในสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจเช่นนี้นะคะ ขอบพระคุณจากใจค่ะ