ความสัมพันธ์ในที่ลับ

“คุณจะกักขังฉันไว้ที่นี่ไปถึงเมื่อไหร่คะ คิรากร... หรือจนกว่าศศินาจะหาทางตามมาถึงตัวเรา?” เสียงหวานที่สั่นเครือเล็กน้อยของรินรดาทำลายความเงียบสงัดภายในห้องนอนกว้างขวางที่มองเห็นผืนน้ำสีมรกตไกลสุดลูกหูลูกตา เธอไม่ได้หันไปมองคนข้างกายที่ยืนกอดอกพิงบานกระจกหน้าต่างอยู่ หากแต่จดจ้องเพียงเงาสะท้อนของเขาในกระจกนั้น คิรากรไม่ตอบในทันที ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย พลางละสายตาจากทิวทัศน์ภายนอกมาจับจ้องที่แผ่นหลังบางของหญิงสาว เขาเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ ราวกับเสือที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อที่แสนหวาน ก่อนจะหยุดลงข้างกายแล้วเอื้อมมือไปเชยคางมนให้หันกลับมาเผชิญหน้า “โลกภายนอกมีแต่ความวุ่นวายและเงื่อนงำที่พยายามจะฉีกทึ้งคุณไปจากผม” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ แต่แฝงไว้ด้วยความสั่นไหวบางอย่างที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น “ที่นี่... บนเกาะแห่งนี้ ไม่มีใครเข้าถึงเราได้ ไม่มีใครมาแย่งชิงคุณไปจากผมได้อีก” รินรดาแค่นยิ้ม มือบางผลักอกแกร่งเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมบางเบาจนเธอรู้สึกประหม่า “คุณทำเหมือนฉันเป็นแค่สมบัติชิ้นหนึ่งที่คุณหวงแหน คิรากร คุณไม่ได้รักฉัน... คุณแค่ไม่อยากให้ใครได้ครอบครองสิ่งที่คุณเคยเป็นเจ้าของ” “คุณประเมินความรู้สึกของผมต่ำเกินไป รินรดา” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียน กลิ่นกายหอมสะอาดแบบผู้ชายปะปนกับกลิ่นไอทะเลจางๆ ทำเอาลมหายใจของหญิงสาวติดขัด มือหนาของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวสันหลังอย่างแผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยอาณัติที่เถียงไม่ออก รินรดาหลับตาลง พยายามต้านทานกระแสความรู้สึกที่กำลังตีรวนในอก เธอรู้ดีว่านี่คือความสัมพันธ์ที่เปราะบางและผิดพลาด แต่ทุกครั้งที่สัมผัสของเขาแตะต้อง มันกลับรุนแรงจนเธอแทบละลาย “ถ้ามันเป็นเพียงการครอบครอง... ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้ผมหยุดเพียงแค่นี้ล่ะ?” เขาพึมพำชิดใบหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาประทับลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ความอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและดุดันขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน คิรากรอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนแกร่งอย่างง่ายดาย ก่อนจะวางเธอลบนเตียงนุ่มท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง แสงสีเงินยวงตัดกับผิวขาวจัดของรินรดา ทำให้ภาพตรงหน้าดูงดงามราวกับงานศิลปะที่แสนอันตราย คิรากรตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว ลมหายใจหอบกระเส่าของเขากระทบใบหน้าเธออย่างใกล้ชิด “คืนนี้... อย่าพูดเรื่องคนอื่น อย่าพูดเรื่องอดีต สนใจแค่สัมผัสของผมก็พอ” ท่ามกลางเสียงคลื่นที่กระทบฝั่งอยู่ไม่ไกล บทรักที่แสนเร่าร้อนและละเมียดละไมเริ่มบรรเลงขึ้น มันไม่ใช่แค่การตอบสนองทางร่างกาย แต่มันคือการแลกเปลี่ยนความเหงา ความหวาดกลัว และความโหยหาที่ทั้งคู่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความแข็งกร้าว รินรดาปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปในกระแสธารแห่งความวาบหวาม โดยมีคิรากรเป็นผู้ควบคุมจังหวะที่แสนทรมานแต่สุขสมจนแทบขาดใจ เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง... บนเกาะแห่งนี้ที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนสุขหลังจากพายุอารมณ์สงบลง เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คิรากรขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงชั่วครู่ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหลงใหลกลับกลายเป็นเย็นเยียบและเคร่งขรึมในพริบตา รินรดาชะโงกหน้ามองด้วยความสงสัย ก่อนที่สีหน้าของเธอจะถอดสีเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอชัดเจน มันคือภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดของท่าเรือส่วนตัว... ภาพของหญิงสาวร่างระหงในชุดสีดำสนิทที่กำลังก้าวขึ้นจากเรือสปีดโบ๊ท ท่าทางมั่นใจและรอยยิ้มที่ดูราวกับผู้ชนะ “ศศินา...” คิรากรพึมพำชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นจนน่ากลัว “มันมาถึงที่นี่ได้ยังไง” ขณะที่คิรากรกำลังจะลุกจากเตียง เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นอย่างหนักหน่วง สามครั้ง... สองครั้ง... และสามครั้งตามรหัสที่พวกเขาเคยใช้กันในอดีต รินรดามองหน้าชายหนุ่มด้วยความตระหนก เมื่อเสียงหวานทว่าแฝงด้วยความเยือกเย็นจากหลังบานประตูเอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “คิรากรคะ... เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิคะ ที่รัก ลืมแล้วหรือคะว่าเรายังไม่ได้เคลียร์เรื่อง ‘พันธะ’ ที่คุณทิ้งไว้ให้ฉันก่อนจะพาผู้หญิงคนนั้นหนีมาที่นี่!” เข็มฉายานิศขอขอบคุณคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ