การเผชิญหน้าครั้งสำคัญ

“ก้าวถอยหลังไปเสีย ถ้าไม่อยากเห็นเลือดของตัวเองเปื้อนพรมผืนงามนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของคิรากรดังก้องขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัด เขาไม่ได้หันไปมองลูกน้องที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องเพียงร่างระหงของรินรดาที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมห้อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทาบลงบนใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวที่สั่นคลอนหัวใจของชายหนุ่มอย่างรุนแรง “คุณจะทำแบบนั้นจริงๆ หรือคะ คิรากร?” รินรดาถามพลางก้าวเข้ามาใกล้ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาอาบไล้เรียวขาขาวเนียนภายใต้ชุดกระโปรงผ้าไหมพลิ้วไหว “กำจัดคนที่รู้ใจคุณดีที่สุด... เพียงเพราะคำสั่งของคนที่คุณไม่ได้รัก” “ออกไป!” คิรากรตวาดลั่นพลางปัดแก้วไวน์บนโต๊ะจนแตกกระจาย เสียงแก้วกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว แต่รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอเดินฝ่าเศษแก้วเหล่านั้นเข้าไปหาเขาด้วยจังหวะที่มั่นคงราวกับจะเดินเข้าไปในหัวใจที่ปิดตายของเขาอีกครั้ง “ลูกน้องคุณรอคำสั่งอยู่ไม่ใช่หรือคะ?” เธอกระซิบชิดริมฝีปากหยักได้รูปที่บัดนี้เม้มแน่นเป็นเส้นตรง “งั้นก็บอกเขาไปสิคะ ว่าคืนนี้คุณไม่ได้ต้องการใคร... นอกจากฉัน” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที กลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวจางหายไป เหลือเพียงกระแสความปรารถนาที่พุ่งพล่านราวกับลาวาที่รอวันปะทุ คิรากรคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นด้วยอารมณ์ที่ปะปนกันระหว่างความโหยหาและความทระนง เขากระชากร่างบางเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างแรงจนลมหายใจของทั้งคู่ประสานกัน “เธอรู้ไหมว่ากำลังเล่นกับไฟรินรดา” เสียงของเขาแหบพร่า “ไฟที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้มอดไหม้จนไม่เหลือซาก” “ถ้าไฟนั้นคือคุณ... ฉันก็เต็มใจที่จะยอมให้มันแผดเผาค่ะ” คำตอบนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ้ง คิรากรก้มลงประทับจูบหนักหน่วงที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเร่าร้อน รสจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงความต้องการที่บ้าคลั่งและการเรียกร้องสิทธิ์ในการครอบครอง รินรดาตอบรับสัมผัสนั้นอย่างไม่ยอมแพ้ มือเรียวโอบรัดรอบลำคอแกร่ง กางนิ้วสางผมหนาของเขาจนยุ่งเหยิง เขาช้อนร่างเธอขึ้นแนบอกก่อนจะก้าวไปยังเตียงกว้างกลางห้องอย่างรวดเร็ว เสียงเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งกระจัดกระจายไม่ต่างจากเศษซากของเหตุผลที่คิรากรเคยมีอยู่ ผิวพรรณเนียนละเอียดของรินรดาดูโดดเด่นท่ามกลางแสงจันทร์ คิรากรจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหลงใหล เขาไล้ฝ่ามือหยาบกร้านไปตามส่วนโค้งเว้าของเรือนร่าง ปลุกเร้าสัมผัสทุกอณูจนร่างบางสั่นสะท้าน “คุณเป็นของผม... เพียงคนเดียว” เขาพึมพำขณะซุกไซ้ใบหน้าลงกับลำคอระหง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกุหลาบป่าจากผิวของเธอกำลังทำให้เขาสติหลุดลอย รินรดาแอ่นกายรับสัมผัส มือเล็กขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ ความสุขสมที่แล่นปราดไปทั่วร่างทำให้เธอต้องหลุดปากครางกระเส่า บทรักที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงความใคร่ แต่มันคือการทวงคืนความถูกต้องผ่านจังหวะที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน คิรากรขับเคลื่อนร่างกายด้วยแรงอารมณ์ที่ถาโถม ราวกับต้องการฝังรอยความรักไว้ในทุกความรู้สึกของเธอ เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง ท่ามกลางลมหายใจหอบถี่และเสียงครางแผ่วหวานของหญิงสาวที่ดังประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรง “ริน... รินรดา...” เขาเรียกชื่อเธอราวกับสวดมนต์ในยามที่ทั้งคู่ก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของห้วงอารมณ์ ร่างกายกระตุกเกร็งก่อนจะทิ้งตัวซบลงบนอกนุ่ม อ้อมกอดที่แน่นหนาในยามนี้ไม่มีความเย็นชาอีกต่อไป มีเพียงความอบอุ่นที่โอบล้อมทั้งคู่ไว้ในพันธะที่ยากจะตัดขาด ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงัดเริ่มกลับมาปกคลุม เสียงเคาะประตูเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้รุนแรงและเร่งเร้ากว่าเดิม “คุณคิรากรครับ! ศศินามาถึงที่หน้าประตูคฤหาสน์แล้วครับ เธออ้างว่ามีหลักฐานสำคัญที่จะพิสูจน์ว่า 'คนรัก' ของคุณคือสายลับของคู่แข่ง... และเธอกำลังพังประตูเข้ามาครับ!” คิรากรเบิกตากว้าง เขาลุกขึ้นจากเตียงทันที ความเย็นเยียบกลับมาจับขั้วหัวใจอีกครั้งในขณะที่รินรดาผุดลุกขึ้นนั่ง แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความตื่นตระหนกที่แฝงไปด้วยเงื่อนงำบางอย่าง เธอหยิบเอกสารลับที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมาแล้วซุกไว้ในอกเสื้อ ก่อนจะหันไปสบตากับเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ถ้าคุณเชื่อใจฉัน... คืนนี้ก็ปล่อยให้เธอเข้ามาเถอะค่ะ” เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “เพราะผู้หญิงคนนั้น... ไม่ได้มาเพื่อทวงคืนแค่ตัวคุณ แต่เธอมาเพื่อจบชีวิตเราทั้งคู่!” ประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาในวินาทีนั้นเอง พร้อมกับการปรากฏตัวของศศินาที่ถือปืนในมือแน่น! *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับเข็มฉายานิศนะคะ