รอยร้าวในหัวใจ

"ถ้าคุณยังไม่พร้อมจะหยุดเล่นเกมนี้ ก็กรุณาอย่าดึงรินเข้ามาเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานของคุณเลยนะคะ คุณคิรากร" น้ำเสียงของรินรดาเรียบสนิท ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยยามที่เธอเอ่ยประโยคนั้นออกมา ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวในเพนท์เฮาส์หรูที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงราคาแพง—กลิ่นที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร คิรากรที่ยืนหันหลังให้เธออยู่หน้าบานกระจกใสที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืน ชะงักไปครู่หนึ่ง เขายังคงนิ่งงัน แผ่นหลังกว้างใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงข้อศอกดูตึงเครียดขึ้นมาทันตา เขาไม่ได้หันมามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลัง แต่รินรดารู้สึกได้ถึงพลังงานกดดันที่แผ่ออกมา "ริน... อย่าใช้อารมณ์ตัดสินสิ่งที่เห็นเลย" เขากล่าวเสียงต่ำ แฝงความเหนื่อยอ่อนที่พยายามจะประนีประนอม "ใช้อารมณ์หรือคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธอเอง "สิ่งที่รินเห็นตรงหน้า—รอยลิปสติกบนปกเสื้อของคุณ รอยฝากรักที่คุณพยายามจะซ่อนไว้ด้วยการใส่เสื้อสูทคลุมทับ และคำพูดที่ศศินาเพิ่งพูดกับรินที่หน้าประตูว่า 'คนของใคร... คนนั้นก็ต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง' แบบนี้หรือคะที่เรียกว่าการตัดสินด้วยอารมณ์" เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สองมือที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือเพื่อระงับความสั่นเทา เธอไม่ใช่คนอ่อนแอที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำซ้ำสอง แต่กับผู้ชายคนนี้... ความรู้สึกของเธอมันเกินกว่าจะถอยกลับมาได้ง่ายๆ คิรากรหมุนตัวกลับมา สายตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นดูอ่อนล้าลงอย่างที่หาได้ยาก เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ ทว่ารินรดากลับถอยหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้โอ๊ค เขาส่งมือหนาหมายจะแตะต้องใบหน้าเธอ แต่เธอเบี่ยงหน้าหลบอย่างรวดเร็ว "อย่าค่ะ..." เธอพึมพำ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอ "ถ้าใจของคุณมันยังติดค้างอยู่กับอดีต หรือถ้าคุณยังต้องการให้เธอกลับมามีบทบาทในชีวิตคุณ ก็บอกรินตรงๆ อย่าให้รินต้องเป็นคนโง่ที่ยืนรอความรักในที่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง" "รินรดา!" เขาขึ้นเสียงดุ แต่ในวินาทีถัดมากลับถอนหายใจยาว "คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าผมกำลังสู้กับอะไร ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่มันเป็นเรื่องของธุรกิจ เป็นเรื่องของผลประโยชน์ที่ผมปฏิเสธไม่ได้ในตอนนี้" "ทุกอย่างคือธุรกิจสำหรับคุณสินะคะ แม้กระทั่งความรู้สึกของริน" เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขา แววตาของเธอว่างเปล่าจนน่าใจหาย ความรักที่เคยอบอุ่นละมุนละไมในทุกสัมผัสบัดนี้ถูกเคลือบด้วยรอยร้าวที่ยากจะประสาน รินรดาหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่คิรากรกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความอ้อนวอนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ริน..." "ปล่อยรินเถอะค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเบาแต่เฉียบขาด "รินต้องการเวลา... และพื้นที่" คิรากรจ้องมองนัยน์ตาสั่นระริกของเธอ เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือ รินรดาไม่หันกลับไปมองเขาอีกเลย เธอรีบเดินออกจากห้องตรงดิ่งไปยังประตูห้องนอน ตั้งใจจะหยิบข้าวของที่จำเป็นแล้วออกไปจากที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด ทว่าเมื่อมือเอื้อมไปเปิดประตู เธอกลับต้องชะงักงัน ศศินายืนพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่สวยที่ผ่านการแต่งแต้มอย่างประณีตจ้องมองเธอด้วยความสมเพชและเย้ยหยัน เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นจดหมายซองสีครีมที่มีตราประทับสีทองหรูหราส่งมาให้รินรดา "อ่านซะสิคะ" ศศินาเอ่ยเสียงหวานที่ซ่อนความร้ายกาจ "จะได้เลิกหลอกตัวเองเสียทีว่าเขารักคุณ... นี่คือการ์ดเชิญงานหมั้นที่จะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าของคิรากรกับฉัน" รินรดาหน้าซีดเผือด หัวใจราวกับถูกมีดกรีดจนทะลุ เธอรับจดหมายฉบับนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะค่อยๆ เปิดอ่านเนื้อหาด้านใน ตัวอักษรพิมพ์ทองที่ชัดเจนจนเจ็บปวดกระแทกใจเธอเข้าอย่างจัง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นจริงๆ ไม่ใช่ชื่อของศศินา... แต่เป็นบรรทัดสุดท้ายที่ระบุชื่อผู้สนับสนุนหลักของงาน ซึ่งเป็นชื่อบริษัทของบิดาเธอที่ล้มละลายไปแล้ว 'เงื่อนไขเดียวที่จะรักษาบริษัทพ่อของคุณไว้ได้ คือการที่เขาต้องแต่งงานกับฉันภายในกำหนดการนี้เท่านั้น' ศศินากระซิบข้างหูเธอเบาๆ อย่างผู้ชนะ รินรดาเงยหน้าขึ้นมองทางเดินที่คิรากรกำลังเดินตามออกมา เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นจดหมายในมือเธอ ใบหน้าคมคายนั้นเปลี่ยนเป็นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากอธิบาย แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปที่แอบซ่อนอยู่ตรงมุมมืดของโถงทางเดินก็สว่างวาบขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มนักข่าวบันเทิงที่ศศินาเรียกมาดักรอไว้ตั้งแต่แรก! เข็มฉายานิศหวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมเดินทางไปกับความซับซ้อนของหัวใจคิรากรและรินรดาในบทต่อไปนะคะ