ในเงามืดของสถานีตำรวจ

เสียงแป้นพิมพ์กระทบกันรัวเร็วราวกับเสียงฝนตกบนหลังคาสังกะสีในคืนพายุ ภายในห้องปฏิบัติการสืบสวนชั้นสามของสถานีตำรวจนครบาลที่ควรจะเงียบสงบในยามวิกาล กลับอบอวลไปด้วยไอความตึงเครียดที่แทบจะจุดประกายไฟได้ ร.ต.อ. อัคนี ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดนูน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาที่สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบในความมืดสลัว นิ้วเรียวที่ผ่านการจับปืนมาอย่างโชกโชนกดคีย์ลัดครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความหงุดหงิดที่ทวีคูณขึ้นทุกวินาที ไฟล์ข้อมูลคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในย่านการค้าที่เขาใช้เวลาสืบสวนแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อตลอดสัปดาห์ กำลังหายวับไปต่อหน้าต่อตาอย่างเป็นระบบ "บ้าเอ้ย..." เสียงสบถลอดไรฟันของอัคนีดังขึ้นในความเงียบ บนหน้าจอปรากฏหน้าต่างสีเทาเรียบๆ พร้อมข้อความแจ้งเตือนสั้นๆ ที่เย้ยหยันความพยายามของเขา—*[Error 404: File Not Found / Access Denied]*—ไม่ใช่แค่การลบธรรมดา แต่เป็นการลบแบบถอนรากถอนโคนจากเซิร์ฟเวอร์กลางที่ต้องใช้รหัสผ่านระดับผู้บริหารสูงสุดเท่านั้นถึงจะทำได้ ประตูห้องสืบสวนเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างโปร่งในชุดสูทสีเข้มของ หมอธันวา ที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ในมือของแพทย์นิติเวชหนุ่มถือแก้วกาแฟดำอุ่นๆ สองแก้ว กลิ่นหอมกรุ่นของอาราบิก้าคั่วเข้มช่วยเจือจางกลิ่นอับของเอกสารเก่าๆ ในห้องได้เล็กน้อย ธันวาปรายตามองสีหน้าเคร่งเครียดของนายตำรวจหนุ่มก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะทำงานอย่างใจเย็น "ผมเดาว่าคุณคงไม่ได้นอนอีกตามเคย ร.ต.อ. อัคนี" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบ แต่แฝงด้วยความเย้าแหย่เล็กน้อยตามวิสัยทัศน์ของคนพิจารณาซากศพจนคุ้นเคยกับความตาย "กาแฟดำร้อนๆ จะช่วยให้ระบบประสาทของคุณหยุดเผาผลาญตัวเองชั่วคราว ก่อนที่คุณจะระเบิดคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นทิ้งจริงๆ" อัคนีเงยหน้าขึ้นจากจอภาพ ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำจากการอดนอน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเขาแทบไม่ได้ยินคำทักทายของอีกฝ่าย เขาดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้หมุนไถลถอยหลังไปชนผนังเสียงดังสนั่น "ข้อมูลหายไปหมดแล้ว หมอธันวา" อัคนีพูดย้ำทีละคำ น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความคับแค้นใจ "ไม่ใช่แค่ไฟล์รายงานการสอบสวน แต่เป็นข้อมูลลายนิ้วมือแฝง ดีเอ็นเอ และบันทึกกล้องวงจรปิดทั้งหมดที่ผมเก็บมาได้จากจุดเกิดเหตุ... ทุกอย่างถูกลบเกลี้ยงจากระบบกลางเมื่อห้านาทีที่แล้ว" ธันวาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากเลือนหายไปทันที ดวงตาสีนิลภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความสุขุมเยือกเย็นเข้าแทนที่ความผ่อนคลายเมื่อครู่ เขาก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอคอมพิวเตอร์ กวาดสายตาอ่านโค้ดคำสั่งที่ค้างอยู่บนหน้าจออย่างรวดเร็วด้วยความเชี่ยวชาญด้านสารสนเทศที่แอบซ่อนอยู่ใต้คราบแพทย์ชันสูตร "ไม่ใช่ฝีมือแฮกเกอร์ข้างถนน..." ธันวาพึมพำ วิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "การลบไฟล์ระดับนี้ต้องใช้สิทธิ์รูทของเซิร์ฟเวอร์หลัก... พูดง่ายๆ คือ คนที่ทำนั่งอยู่ในตึกนี้ หรือไม่ก็มีอำนาจสั่งการระดับสูงเหนือพวกเราขึ้นไปอีก" "ผมรู้..." อัคนีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยันชังตัวเองและระบบที่เขาอุทิศตัวรับใช้ "กรมตำรวจนี้มันเน่าเฟะถึงแก่นจริงๆ มีหนอนบ่อนไส้คอยทำลายหลักฐานเพื่อปกป้องฆาตกร... แล้วคุณล่ะ หมอธันวา คุณยังจะเชื่อในความยุติธรรมของระบบราชการเฮงซวยนี่อีกไหม?" อัคนีก้าวเข้าไปประชิดตัวแพทย์หนุ่ม ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบสัมผัสได้ถึงไออุ่นและลมหายใจที่ร้อนรุ่ม ความดุดันดิบเถื่อนของตำรวจภาคสนามปะทะเข้ากับความเยือกเย็นลุ่มลึกของนักนิติเวชศาสตร์ อัคนีจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสงบของธันวา ราวกับต้องการค้นหาความจริงว่าอีกฝ่ายอยู่ข้างเดียวกับเขา หรือเป็นหนึ่งในฟันเฟืองของความสกปรกนี้ ธันวาไม่หลบสายตา เขากลับจ้องตอบด้วยแววตาที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดผ่าตัด มือเรียวยกขึ้นแตะขอบโต๊ะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ความยุติธรรมไม่ได้อยู่ในระบบราชการหรอกครับ ผู้กอง..." ธันวาโน้มตัวเข้าไปกระซิบช้าๆ "มันอยู่ในหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่ไม่มีวันโกหก... คนเราโกหกได้ กฎหมายบิดเบือนได้ แต่รอยเลือด ลายนิ้วมือ และดีเอ็นเอใต้เล็บเหยื่อ... สิ่งเหล่านี้ไม่เคยรู้จักคำว่า 'เกรงใจผู้มีอำนาจ' " คำพูดนั้นทำให้อัคนีชะงัก ความโกรธเกรี้ยวที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่ราวกับถูกน้ำเย็นสาดเข้าใส่ แต่ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ เคมีระหว่างความบ้าระห่ำของตำรวจหนุ่มและความนิ่งสนิทของแพทย์นิติเวชถักทอเข้าหากันในความมืดมิดของห้องสืบสวน ก่อนที่ใครจะได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองผู้กำกับการที่ขึ้นชื่อเรื่องความฉ้อฉล ก็ดังใกล้เข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องสืบสวน พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้นอย่างเป็นทางการเกินความจำเป็น ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... "ร.ต.อ. อัคนี คุณยังอยู่ในนั้นใช่ไหม?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของสารวัตรใหญ่ดังลอดเข้ามา "ท่านผู้บัญชาการสั่งให้เรียกตัวคุณเข้าพบด่วนตอนนี้... เกี่ยวกับคดีที่คุณกำลังฝ่าฝืนคำสั่งสืบสวนนอกรอบ" อัคนีหันไปมองหน้าประตูสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่า ธันวาขยับแว่นตาก่อนจะเอื้อมมือไปปิดฝาแล็ปท็อปของอัคนีลงอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงความหมายลึกซึ้งให้ "ไปสครับมือให้สะอาดก่อนเข้าพบท่านผู้บัญชาการนะครับ ผู้กอง..." ธันวาเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น "เพราะเกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้นเอง" ในจังหวะที่อัคนีกำลังจะเอื้อมมือบิดลูกบิดประตูเพื่อออกไปเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้นเบาๆ จากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของธันวาที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืด เผยให้เห็นภาพถ่ายโคลสอัพของชิ้นเนื้อปริศนาใต้เล็บศพ พร้อมข้อความสั้นๆ จากห้องปฏิบัติการนิติเวชที่ถูกส่งเข้ามานอกเวลาทำการ: *'หมอครับ... ผลตรวจดีเอ็นเอบนชิ้นเนื้อปริศนาใต้เล็บเหยื่อรายล่าสุด ออกมาแล้วครับ... และมันไม่ได้ตรงกับฆาตกรต่อเนื่องคนนั้น... แต่มันตรงกับ DNA ของ "สารวัตรใหญ่" ที่กำลังยืนรอเคาะประตูอยู่ข้างนอกตอนนี้พอดีครับ'* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและพิสูจน์ความจริงไปกับผมนะครับ ดร.นิติเวช