บทเรียนแรกในห้องโถงสีชาด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองมานาที่ถูกบีบอัดจนเข้มข้น ลอยอลวนอยู่ในห้องโถงสีชาดแห่งนี้เสียจนผมรู้สึกได้ถึงรสฝาดที่ปลายลิ้น "คิดว่าการใช้เวทมนตร์ระดับต่ำต้อยที่แม้แต่เด็กขวบขวบยังเมินหน้าหนี จะทำให้แกยืนหยัดอยู่ต่อหน้าฉันได้นานสักกี่น้ำกัน... เจ้าเศษสวะตระกูลไร้ชื่อ" เสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาและจิตสังหารอันเข้มข้นดังสะท้อนก้องไปทั่วผนังหินศิลาสีเลือด ไททัน หัวหน้าชั้นปีที่หนึ่งผู้ครอบครองฉายา 'หอกเพลิงทลายปฐพี' กำลังจ้องมองมาที่ผมด้วยแววตาดูแคลน ร่างสูงใหญ่ของเขาถูกห่อหุ้มด้วยเกราะมานาสีแดงฉานที่แผ่ไอความร้อนระอุออกมาเป็นระลอก จนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่น ผมไม่ได้ขยับเขยื้อนถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองสำรวจจุดอ่อนบนร่างของอีกฝ่ายผ่านระบบตรรกะเวทมนตร์ที่ปรากฏเป็นตัวเลขสีฟ้าจางๆ ในการมองเห็นของผม *เป้าหมาย: ไททัน โดเมน - หัวหน้าชั้นปีที่หนึ่ง* *สถานะ: บัฟพละกำลังขั้นสูง (Active), บัฟความเร็ว (Active)* *จุดบกพร่อง: การไหลเวียนของมานาบริเวณข้อต่อหัวเข่าด้านขวาลดลง 4.2% เนื่องจากใช้งานเวทเสริมพลังเกินขีดจำกัด* ผมอมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่สุภาพและใจเย็นจนกระทั่งทำให้คนที่กำลังหัวร้อนอย่างไททันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด "ความเร็วน่ะพอใช้ได้นะครับหัวหน้าชั้นปี... แต่การบริหารมานาให้สมดุลเนี่ย ดูท่าทางคุณจะสอบตกตั้งแต่คาบแรกของภาคเรียนแล้วกระมังครับ" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ เป็นน้ำเสียงของสุภาพบุรุษที่จงใจหยอดคำพูดเย้าแหย่ลงไปในกองเพลิง ลีร่าที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักในชุดคลุมนักเรียนสีน้ำเงินเข้ม เม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางของเธอกำด้ามไม้เท้าคริสตัลน้ำแข็งจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แม้ดวงตาคู่สวยจะฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็ไม่ได้ส่งเสียงห้ามปราม เพราะประสบการณ์จากเหตุการณ์ครั้งก่อนสอนให้เธอรู้แล้วว่า เซน มักจะมองเห็นหมากตาที่คนอื่นมองไม่เห็นเสมอ "ปากดีนักนะ!" ไททันคำรามลั่นในลำคอ ก่อนที่ร่างหนาจะพุ่งทะยานเข้ามาหาผมด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืนใหญ่ แรงปะทะของลมกวาดเอาฝุ่นผงบนพื้นหินกระจายฟุ้ง เปลวเพลิงสีแดงฉานที่มือขวาถูกง้างขึ้นเตรียมซัดหมัดตรงเข้าใส่ใบหน้าของผมอย่างไม่คิดออมแรง ในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่ทุกอย่างรอบตัวราวกับเดินช้าลง ผมยกมือขวาขึ้นช้าๆ ไม่ได้ตั้งท่าป้องกัน และไม่ได้ร่ายเวทโจมตีรุนแรงใดๆ ทั้งสิ้น ปลายนี้วชี้สะบัดออกไปเบาๆ พร้อมกับกระซิบคำคาถาที่แผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงลมหายใจ "ดีบัฟ: อ่อนแรง (Weaken), ดีบัฟ: ถ่วงพิกัด (Heavy Step)" พริบตาที่แสงสีเทาหม่นจางๆ พุ่งเข้ากระทบกับข้อต่อหัวเข่าขวาของไททัน ร่างกายที่กำลังพุ่งทะยานด้วยความเร็วมหาศาลก็เกิดอาการสะดุดกะทันหันราวกับสะดุดก้อนหินล่องหน มานาสีแดงที่ห่อหุ้มอยู่รอบตัวเกิดการกระชากและแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ ในชั่วพริบตา สีหน้าของไททันเปลี่ยนจากความมั่นใจกลายเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเขาพบว่าพละกำลังในร่างกายลดฮวบลงครึ่งหนึ่งในพริบตาเดียว และขาข้างขวาของเขากลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวนเหล็กตัน น้ำหนักตัวที่พุ่งไปข้างหน้าจึงเสียศูนย์อย่างสมบูรณ์แบบ ตึง! ร่างของหัวหน้าชั้นปีผู้ยิ่งใหญ่เซถลาล้มลงกระแทกกับพื้นหินสีชาดเสียงดังสนั่น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงทันที เหล่าบรรดานักเรียนปีหนึ่งที่ยืนล้อมรอบดูเหตุการณ์ต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองว่า เด็กหนุ่มที่ไร้ชื่อเสียงและถูกมองว่าเป็นเศษสวะเวทมนตร์ จะสามารถโค่นหัวหน้าชั้นปีผู้แข็งแกร่งลงได้ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ผมก้าวเดินเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังพยุงตัวเองลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ก้มตัวลงเล็กน้อยด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อยราวกับสุภาพบุรุษผู้กำลังให้เกียรติคู่สนทนา "การใช้กำลังโดยปราศจากการคำนวณความเสถียรของมานา... มันเป็นวิธีที่อันตรายมากเลยนะครับ หวังว่าบทเรียนในห้องโถงสีชาดวันนี้ จะทำให้คุณเรียนรู้ที่จะใจเย็นลงและใช้สมองให้มากกว่านี้นะครับ" ผมเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของอีกฝ่าย ไททันเงยหน้าขึ้นจ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความอัปยศอดสู แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไร บรรยากาศภายในห้องโถงก็พลันหนתหนาวเยือกขึ้นอย่างกะทันหัน อุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ตึง... ตึง... ตึง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นจากความมืดมิดของระเบียงทางเดินชั้นใน ทุกย่างก้าวที่เดินเข้ามา แรงกดดันระดับมหาศาลที่ทรงพลังยิ่งกว่าไททันหลายร้อยเท่าก็แผ่ขยายเข้ากดทับร่างของทุกคนในห้องโถงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ลีร่าเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ผมรีบหันขวับไปมองยังต้นทางด้วยสัญชาตญาณอันตราย เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายดวงอาทCย์สีทองก้าวพ้นความมืดออกมา ใบหน้าครึ่งบนถูกสวมทับด้วยหน้ากากเงินลายจิ้งจอกปริศนา และสิ่งที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ คือหน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบตัวตนระดับภัยคุกคาลสูง - ผู้ดูแลกฎระเบียบลึกลับ ปรากฏตัว]* *[คำเตือน: ภารกิจลับระดับ SSS 'เงาแห่งหอคอยบรรพกาล' ถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ การตัดสินใจของคุณในอีก 3 วินาทีข้างหน้า จะกำหนดความเป็นความตายของทุกคนในที่นี้!]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ