การท้าทายจากอดีต

"ถ้านายคิดว่าเวทมนตร์สายสนับสนุนกระจอก ๆ ของนาย จะช่วยให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของฉันไปได้... นายคงประเมินคำว่า 'รุ่นพี่' ต่ำเกินไปแล้วล่ะ เซน" แรงกดดันจากออร่าธาตุไฟเข้มข้นแผ่พุ่งจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ไอความร้อนแผดเผาจนพื้นหินปูนสนามฝึกซ้อมเวทมนตร์เขตสามร้าวเป็นทางยาว ร่างของชายหนุ่มเรือนผมสีเพลิงในชุดคลุมจอมขมังเวทย์ชั้นปีที่สามก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง นัยน์ตาสสีอำพันคู่นั้นจ้องมองเด็กหนุ่มปีหนึ่งตรงหน้าด้วยแววตาท้าทายและเหยียดหยันเล็กน้อย—เขาคือ 'คริส' อัจฉริยะผู้ครองตำแหน่งอันดับสองของหอพักอัคคีสวรรค์ และเป็นผู้ที่ถูกขนานนามว่า 'เปลวเพลิงไร้พ่าย' เซนยืนนิ่งสงบ ใบหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยความตื่นตระหนก ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองสำรวจการถ่าย พลังเวมาตั้งแต่ปลายนิ้วจรดข้อเท้าของคู่ต่อสู้ตามความเคยชิน กลไกตรรกะในหัวของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว— *อัตราการไหลเวียนของมานาอยู่ที่ 180% ต่อวินาที การกระจายตัวของธาตุไฟหนาแน่นบริเวณหัวไหล่ขวา... จุดบกพร่องคือจังหวะก้าวขาซ้ายที่จะช้ากว่าปกติประมาณ 0.3 วินาทีหลังการปลดปล่อยเวทมนตร์ขั้นกลาง* "รุ่นพี่คริสมาทำอะไรที่สนามฝึกซ้อมส่วนรวมของปีหนึ่งกันครับเนี่ย" เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "หรือว่าโควต้าการฝึกซ้อมของหอพักปีสามจะหมดลงเพราะเอาไปใช้กับเรื่องไร้สาระหมดแล้วล่ะครับ" คำพูดนั้นทำเอาคิ้วของคริสกระตุกวูบ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอย่างเยียบเย็น "ปากดีไม่เบานี่ เจ้าเด็กปีหนึ่ง... ฉันแค่อยากจะมาพิสูจน์ให้พวกอาจารย์เห็นว่า ข่าวลือเรื่อง 'จอมขมังเวทย์ไร้ตัวตน' ที่สามารถล้มกลุ่มนักเรียนปีสองได้ด้วยเวทมนตร์ดีบัฟกาก ๆ นั้น มันเป็นแค่เรื่องตลกที่พวกโง่เขลาสร้างขึ้นมาหลอกตัวเองเท่านั้น!" สิ้นเสียง คริสสะบัดมือขวาอย่างรุนแรง เปลวเพลิงสีฟ้าครามขนาดมหึมาพวยพุ่งออกมาราวกับมังกรคลั่ง พุ่งตรงเข้ามาหาเซนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศแหลมคม ลีร่าที่ยืนหลบมุมอยู่แถวนั้นกำหมัดแน่นด้วยความกังวล เธออ้าปากจะตะโกนเตือน แต่ทว่า... *ฟรึบ!* เซนไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี เขายกมือซ้ายขึ้นระดับอก นิ้วชี้ดีดออกไปเบา ๆ ในอากาศ พร้อมกับพึมพำคาถาสั้น ๆ ออกมา *[คำสาปแห่งความเชื่องช้า: ระดับ 2]* แสงสีม่วงหม่นพุ่งเข้ากระทบเปลวเพลิงสีฟ้าครามที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างจัง สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้คริสถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ—เปลวเพลิงที่ควรจะแผดเผาทุกสิ่งกลับเคลื่อนที่ช้าลง ราวกับภาพสלოว์โมชั่นในวินาทีวิกฤต ความร้อนระอุที่ควรจะแผดเผาผิวหนังกลับลดฮวบลงเหลือเพียงแค่ลมพัดอุ่น ๆ "บ้านน่า...!" คริสอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา "เวทมนตร์สายดีบัฟของแก... มันแทรกแซงโครงสร้างมานาของฉันได้ยังไงกัน!" เซนก้าวเท้าหลบหลีกเปลวเพลิงที่เคลื่อนที่อย่างเชื่องช้าได้อย่างง่ายดาย เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวคริสในระยะประชิดอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีดำคู่นั้นมองตรงเข้าไปในนัยน์ตาของรุ่นพี่ผู้หยิ่งผยอง "เวทมนตร์ไม่ได้วัดกันที่ความรุนแรงของการทำลายล้างหรอกครับรุ่นพี่..." เซนกระซิบด้วยน้ำเสียงกระชับและจริงจัง "แต่มันวัดกันที่ว่า... ใครมองเห็นรอยร้าวของพลังเวทได้เร็วกว่ากันต่างหาก" คริสกัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว มานาในร่างกายถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุดเพื่อจะล้างอาย แต่ทว่า ทันทีที่เขาพยายามจะรวบรวมสมาธิเพื่อร่ายเวทบทใหม่ ความเจ็บแปลบก็แล่นริ้วขึ้นที่ขมับ สมองของเขากลับรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาอย่างกะทันหันราวกับมีหินผาทับ *[แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษ]* *[ตรวจพบการใช้พลังงานเกินขีดจำกัดของเป้าหมาย: คริส]* *[เงื่อนไขสำเร็จ: เปิดใช้งาน 'ดีบัฟสะสมขั้นรุนแรง' สำเร็จ]* รอยยิ้มของเซนจางหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ เขาถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง ปล่อยให้คริสยืนหอบหายใจโรยรินอยู่กลางสนาม ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและเสียงลมหายใจหอบถี่ของคริส พื้นสนามฝึกซ้อมเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง รอยร้าวบนพื้นหินไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น แต่มันกลับขยายวงกว้างออกไปพร้อมกับออร่าสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน—ออร่าที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ และทรงพลังเสียจนทำให้หินรอบตัวแหลกสลายเป็นผุยผงในพริบตา เซนหรี่ตาลงทันที เขารีบหันไปมองลีร่าที่ยืนหน้าซีดเผือด "นั่นไม่ใช่มานาของนักเรียน..." เซนพึมพำเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดที่สุดตั้งแต่เปิดภาคเรียนมา *ครืนนนนน—!* พื้นดินตรงกลางสนามฝึกยุบตัวลงอย่างฉับพลัน พร้อมกับเงาดำมหึมาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ค่อย ๆ ลืมตากลมโตสีแดงฉานขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง และเสียงคำรามต่ำ ๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณก็ดังขึ้นก้องกังวาน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้ด้วยกันนะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์