"ถ้าข้อเสนอของพวกเธอคือการให้พวกเราเป็นเหยื่อล่อใหม่อีกครั้งล่ะก็... เชิญกลับไปทางเดิมเถอะครับ รุ่นพี่เซน"
น้ำเสียงนั้นแหบแห้ง ทว่าเจือด้วยความเย้ยหยันอันแหลมคม มันดังขึ้นจากมุมมืดอับชื้นของห้องใต้ดินตึกพฤกษศาสตร์เก่า—สถานที่ซึ่งถูกลบออกไปจากแผนผังอย่างเป็นทางการของ Aetherium Academy ตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน กลิ่นอับชื้นของดินและราสนิมลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรตระกูลไนท์ชิลด์ที่ถูกบดขยี้เพื่ออำพรางร่องรอยเวทมนตร์
เซนไม่ได้ขยับตัวถอยหนี เขายังคงยืนสงบนิ่งอยู่กลางแสงสลัวที่ลอดผ่านช่องกระจกฝ้าด้านบน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนภาพของกลุ่มเด็กหนุ่มและเด็กสาวเจ็ดคนที่นั่งรวมกลุ่มกันอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ พวกเขาคือ "กลุ่มนักเรียนที่ถูกลืม"—ผู้สอบตกในภาคปฏิบัติซ้ำซาก ถูกตราหน้าว่าเป็นเศษสวะที่ถ่วงคะแนนเฉลี่ยของหอพัก และถูกหลงลืมจากระบบการประเมินของสถาบันอย่างสมบูรณ์
ลีร่าที่ยืนเคียงข้างเซนขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเผลอกำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แม้เธอจะพยายามรักษาท่าทีเยือกเย็นตามแบบฉบับทายาทตระกูลเวทย์น้ำแข็ง แต่บรรยากาศกดดันรอบตัวทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ
"พวกเราไม่ได้มาเพื่อใช้พวกเธอเป็นเหยื่อครับ... ลีร่า แสดงแผนผังโครงข่ายมาตราส่วนเวทให้พวกเขาดูหน่อยสิครับ" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังปรึกษาเรื่องดินฟ้าอากาศ มากกว่าการมาเจรจากับกลุ่มคนที่เกือบจะกลายเป็นอาชญากรเวทมนตร์
ลีร่าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยื่นแผ่นกระดาษเวทมนตร์โปร่งแสงออกไปเบื้องหน้า แสงสีฟ้าอ่อนฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติของระบบป้องกันชั้นใต้ดินเขตสาม ซึ่งเป็นจุดที่สภานักเรียนซ่อนกลไกการดูดกลืนมานากลุ่มย่อย
"นี่คือโครงสร้างมานาเรโซแนนซ์ที่สภานักเรียนใช้สูบพลังเวทของพวกเธอไปเติมให้กับหอพักอภิสิทธิ์" ลีร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นคงขึ้นทีละน้อย "ทุกครั้งที่พวกเธอร่ายเวทแล้วล้มเหลว... มันไม่ใช่เพราะพวกเธอไร้ความสามารถครับ แต่เป็นเพราะวงแหวนเวทใต้พื้นดินพวกนั้นคอยดูดซับค่ามานาตั้งต้นไปเกือบเจ็ด puluh เปอร์เซ็นต์ก่อนที่คาถาจะสมบูรณ์เสียอีก"
ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ หนึ่งในเด็กหนุ่มผมยุ่งเหยิงที่นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้องเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแวววาวด้วยความไม่เชื่อสลับกับความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดมานาน
"โกหก... ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงทำไมอาจารย์ถึงไม่เคยบอกพวกเรา?" เสียงนั้นสั่นเทา
"เพราะถ้าพวกเขารู้... ระบบการจัดลำดับชั้นของสถาบันก็จะพังทลายลงน่ะสิครับ" เซนก้าวเข้าไปใกล้เงาดำนั้นช้าๆ ฝีเท้าของเขามั่นคงไร้ความลังเล "สถาบันแห่งนี้ขับเคลื่อนด้วยลำดับชั้นและความเหลื่อมล้ำ มานาของพวกเธอถูกสูบไปเพื่อค้ำจุนคะแนนเกียรตินิยมของพวกคุณหนูคุณชายจากตระกูลใหญ่... พูดง่ายๆ คือ พวกเธอถูกทำให้ 'อ่อนแอ' โดยระบบ เพื่อให้คนอื่นดู 'เก่ง' ขึ้นต่างหากครับ"
คำพูดนั้นราวกับมีคมมีดกรีดลงบนความจริงอันเจ็บปวด เด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่มถึงกับก้มหน้าร้องไห้ออกมาเงียบๆ ไหล่บางสั่นสะท้านด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานหลายเดือน
เซนหยุดยืนห่างจากผู้นำกลุ่มที่เอ่ยทักเขาเป็นคนแรกเพียงก้าวเดียว เขาไม่ได้มองอีกฝ่ายด้วยสายตาสสมเวชหรือความเย่อหยิ่ง ทว่ามันคือสายตาของนักกลยุทธ์ที่กำลังมองเห็นหมากตัวสำคัญบนกระดาน
"ผมชื่อเซน... และนี่คือลีร่า พวกเราไม่ได้มาขอความช่วยเหลือจากพวกเธอครับ แต่เรากำลังยื่นข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้..." เซนยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ฝ่ามือแบราบอย่างไร้การป้องกัน "มาร่วมมือกับผม ทำลายวงแหวนเวทดูดกลืนนั้นซะ แล้วผมจะเปลี่ยนจาก 'เศษสวะที่ถูกลืม' ให้กลายเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ใหม่ของสถาบันแห่งนี้ด้วยกัน"
บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหยาดหยด เสียงลมหายใจของทุกคนประสานกันเป็นจังหวะกระชั้นชิด ผู้นำกลุ่มผมยุ่งเงยหน้าขึ้นสบตาเซนเขม็ง เขากวาดสายตามองใบหน้าที่เรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะเหลือบมองร่องรอยพลังเวทน้ำแข็งบริสุทธิ์ที่ลีร่าแผ่ออกมาเพื่อยืนยันความจริงจัง
นิ้วมือที่สั่นเทาค่อยๆ ยกขึ้นมาสัมผัสกับฝ่ามือของเซนอย่างลังเลในตอนแรก ก่อนจะจับแน่นด้วยแรงอัดอั้นทั้งหมดที่มี
"ถ้าพวกเราทำลายมันได้จริง... นายจะช่วยให้พวกเราได้แก้แค้นพวกสภานักเรียนด้วยใช่ไหม?" เสียงแหบแห้งนั้นเอ่ยถามด้วยประกายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้นอันดำมืด
เซนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นแต่น่าเกรงขามในสายตาของทุกคน
"แน่นอนครับ... การแก้แค้นด้วยตรรกะและเวทมนตร์ที่ดีบัฟจนพวกมันดิ้นไม่เป็นท่า มันสะใจกว่าการใช้กำลังเยอะครับ"
ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังเปลี่ยนผ่าน เสียงเตือนจากห้วงมิติในหัวของเซนก็ดังขึ้นด้วยคลื่นความถี่ที่เฉียบแหลมจนแก้วหูแทบสะเทือน—
*[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับ: พันธมิตรกลุ่มที่สาม 'ผู้ถูกละทิ้งจากเงา' ตอบรับสัญญาเลือดเสร็จสิ้น]*
*[ปลดล็อกสกิลพิเศษระดับ SSS: 'เสียงสะท้อนแห่งการปฏิวัติ' (Revolution's Echo)]*
*[คำเตือน: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'ผู้ดูแลระบบลับ' กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้... ระยะห่าง 300 เมตร และกำลังเข้าใกล้ด้วยความเร็วสูง!]*
—ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้ด้วยกันนะครับ—
อาร์เธอร์มนตราสวรรค์
เวทมนตร์ดีบัฟกับจอมขมังเวทย์ที่ไม่มีใครมองเห็น•ตอนที่ 21
พันธมิตรผู้ไม่คาดฝัน
ผลงานโดย อาร์เธอร์มนตราสวรรค์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (อาร์เธอร์มนตราสวรรค์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เวทมนตร์ดีบัฟกับจอมขมังเวทย์ที่ไม่มีใครมองเห็น นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!