การดูแลที่เงียบเชียบ

"ถ้าขืนนายยังฝืนใช้เวทย์ดีบัฟใส่หุ่นเชิดระดับสี่ในสภาพร่างกายที่มานาพร่องเกินครึ่งแบบนั้น แขนข้างขวาของนายได้กลายเป็นอัมพาตถาวรจากภาวะย้อนกลับของมานาแน่... เซน" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้งดังขึ้นในห้องซ้อมเวทมนตร์ส่วนตัว แสงสีฟ้าอ่อนจากผลึกเวทย์สะท้อนบนเรือนผมสีเงินสลวยของลีร่า เธอยืนกอดอกพิงผนังหินศิลาแกร่ง ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่กำลังหอบหายใจจนไหล่ไหวสะท้อน หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายของเซน บนพื้นเบื้องหน้าของเซน หุ่นเชิดฝึกซ้อมเวทมนตร์กลไกเวทระดับสูงนอนแน่นิ่ง สภาพของมันบิดเบี้ยวและเกราะเวทย์พังทลายลงจากผลลัพธ์ของ ‘คำสาปทลายเกราะวิญญาณ’ ทักษะดีบัฟระดับสูงที่เซนเพิ่งคิดค้นและทดลองใช้เมื่อครู่ เซนส่งยิ้มแห้งๆ กลับไป พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ รอยยิ้มนั้นพยายามซ่อนความอ่อนล้าและความเจ็บปวดบริเวณเส้นประสาทแขนขวาที่กำลังเต้นตุบๆ ไว้ภายใต้ท่าทีสบายๆ ตามนิสัย "ครับ... ผมก็แค่กะระยะเวลาผิดพลาดไปเสี้ยววินาทีเดียวเอง ลีร่า ไม่เห็นต้องทำหน้าดุเหมือนอาจารย์ฝ่ายปกครองเวลานักเรียนทำผิดกฎเลยนี่ครับ" "ฉันไม่ได้ดุ นายกำลังเอาชีวิตรอดในสถาบันนี้มาเสี่ยงกับความดื้อรั้นของตัวเองต่างหาก" ลีร่าถอนหายใจเบาๆ เสียงถอนหายใจนั้นยาวกว่าปกติเล็กน้อย เธอก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาเด็กหนุ่มอย่างมั่นคง ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเซนได้กลิ่นอายความเย็นจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของทายาทตระกูลเวทย์น้ำแข็ง มือเรียวบางภายใต้ถุงมือเวทย์สีขาวสะอาดเอื้อมออกไปคว้าข้อมือขวาของเซนไว้โดยไม่ทันให้ตั้งตัว ความเย็นเฉียบจากเวทย์มนตร์บริสุทธิ์ถูกส่งผ่านผิวสัมผัสเข้ามาช่วยบรรเทาความร้อนระอุและอาการชาตามเส้นประสาทของเซนทันที มันไม่ใช่เวทย์รักษาบาดแผลโดยตรง แต่เป็นเทคนิคการควบคุมอุณหภูมิเพื่อระงับการอักเสบของมานาที่ตีกลับอย่างแม่นยำ เซนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทก้มมองมือของหญิงสาวที่ประคองข้อมือของเขาไว้อย่างเบามือ ความใส่ใจในรายละเอียดและการกระทำที่สวนทางกับบุคลิกเคร่งครัดระเบียบวินัยของเธอมักทำให้เขารู้สึกคาดไม่ถึงอยู่เสมอ "อยู่นิ่งๆ สิ... มานาในตัวนายกำลังปั่นป่วน ถ้านายขยับตอนนี้ มันจะไหลย้อนกลับเข้าไปทำลายวงจรเวทย์ในหัวใจ" ลีร่าเอ่ยเสียงเบา สายตาของเธอไม่ได้มองที่หน้าเขา แต่มุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่การถ่าย มานาสายธารความเย็นเพื่อปรับสมดุลให้เซนอย่างตั้งอกตั้งใจ บรรยากาศภายในห้องซ้อมเวทมนตร์ส่วนตัวเงียบสงบลง มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงสะท้อนเบาๆ ของผลึกเวทย์ บรรยากาศแบบนี้ทำให้เซนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเข้มงวดของเด็กสาวข้างกาย ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่การต่อสู้ในหอคอยทดสอบจนถึงการไขปริศนาในคาบเรียนของศาสตราจารย์อาวุโส ลีร่าไม่เคยทิ้งเขาเลยสักครั้ง แม้ปากเธอจะบอกว่าทำไปเพราะไม่อยากให้ชื่อเสียงของหัวกะหัวหน้าชั้นเรียนต้องด่างพร้อยที่มีคู่หูตกชั้น แต่การกระทำทุกอย่างกลับบ่งบอกความรู้สึกที่แท้จริงยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "ขอบคุณนะครับ... ลีร่า" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและจริงจังกว่าทุกครั้ง รอยยิ้มจอมกวนถูกแทนที่ด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ลีร่าชะงักมือเล็กน้อย ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น เธอรีบดึงมือกลับทันทีราวกับถูกไฟลวก แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนอาการเขินอาย "ฉ...ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ของคู่หูที่ต้องดูแลความพร้อมของทีมเท่านั้นแหละ อย่าเข้าใจผิดเด็ดขาดนะเซน!" เซนหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทีเก๊กขรึมที่ไม่ค่อยแนบเนียนเท่าไรนักของเธอ "ครับๆ หน้าที่ของคู่หู... ผมเข้าใจดีครับ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปใน Aromatic และผ่อนคลาย จู่ๆ แสงสว่างสีแดงฉานจากผลึกเวทย์แจ้งเตือนภัยรอบอาณาเขตฝึกซ้อมก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง เสียงระฆังเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังสนั่นก้องไปทั่วสถาบันเวทย์มนตร์ แรงกดดันมหาศาลจากภายนอกอาคารพุ่งทะยานเข้ามาจนพื้นศิลาใต้เท้าสั่นสะเทือน [ระบบแจ้งเตือนภารกิจพิเศษ: ตรวจพบการแทรกซึมของพลังงานมานาปริศนา ระดับภัยคุกคาม: SSS] [เป้าหมาย: แหล่งกำเนิดพลังงานไม่ทราบฝ่ายกำลังมุ่งตรงมายังห้องซ้อมส่วนตัวของท่าน] เซนหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังขั้นสูงสุด เขาดึงลีร่าให้ถอยหลังมาอยู่ด้านหลังของตนโดยสัญชาตญาณ ขณะที่ประตูกลศิลาหนักอึ้งหน้าห้องซ้อมค่อยๆ ถูกพลังงานบางอย่างบดขยี้จนแตกละเอียดเป็นผุยผง ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบและเศษซากหินที่กระเด็นว่อน ร่างเงาปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทผู้ปกปิดใบหน้าด้วยหน้ากากโลหะลายกางเขนกลับหัวก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูผู้ใช้เวทย์ดีบัฟนอกรีต" — ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้ด้วยกันนะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์