เงื่อนไขการชนะที่ไม่ใช่การฆ่า

“ผลลัพธ์ของการคำนวณความหนาแน่นมานาในรัศมีสามเมตรจากจุดยืนของนาย... ผิดพลาดไปศูนย์จุดเจ็ดวินาทีครับ รูรั่วตรงแกนกลางเวทมนตร์ระดับสี่แบบนั้น ต่อให้ร่ายคาถาอีกร้อยครั้ง ผลลัพธ์ก็มีแต่ความพินาศทางโครงสร้างเวทมนตร์เท่านั้นนะครับ” น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นท่ามกลางลานประลองหินแกรนิตสีนิล เซนยืนไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ต่างจากคู่ต่อสู้ตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง บารอน ทายาทตระกูลอัศวินเวทมนตร์ผู้มีชื่อเสียงเรื่องพลังทำลายล้างมหาศาล บัดนี้กำลังหอบหายใจจนตัวโยน เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก ชุดเครื่องแบบนักเรียนเวทมนตร์ชั้นปีที่สองเปียกชุ่มไปด้วยคราบไคลและความตื่นตระหนก บรรยากาศรอบสนามประลองเงียบกริบ เสียงกระซิบกระซาบของเหล่านักเรียนที่มามุงดูนับร้อยชีวิตเงียบหายไปในพริบตา ทุกสายตาต่างจดจ้องมาที่เด็กหนุ่มผมสีดำสนิทผู้ครองฉายา "จอมขมังเวทย์ไร้ตัวตน" ผู้ซึ่งไม่เคยแสดงพลังโจมตีรุนแรงให้ใครเห็นเลยสักครั้ง แต่กลับยืนหยัดอยู่ ณ จุดนี้ด้วยสมองอันเฉียบคมและระบบดีบัฟที่ไม่มีใครคาดเดาได้ ลีร่า ซึ่งยืนกอดอกอยู่ตรงมุมสนาม ขยับแว่นตากรอบเงินเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยฉายแววทึ่งระคนโล่งอก เธอกำชับไม้เท้าเวทมนตร์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ในฐานะคู่คิดที่ต้องคอยสนับสนุนเซน เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ในรอบนี้ไม่ได้วัดกันที่ปริมาณมานาในร่างกาย แต่เป็นการดวลกันด้วย "ตรรกะ" และ "ช่องโหว่" ที่เซนใช้เวลาวิเคราะห์มานานนับสัปดาห์ “แก... แกทำอะไรกับวงแหวนเวทมนตร์ของฉันกันแน่ เซน!” บารอนคำรามเสียงต่ำด้วยความคับแค้นใจ เขาพยายามรวบรวมมานาที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อสร้างดาบเพลิงขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แต่ทันทีที่เปลวไฟสีแดงฉานปะทุขึ้นที่ฝ่ามือ เสียงแจ้งเตือนใสๆ จากระบบที่ดังขึ้นในห้วงความคิดของเซนก็ฉายภาพโฮโลแกรมสีฟ้าจางๆ ขึ้นมากลางอากาศ [ระบบตรวจสอบสถานะเป้าหมาย: บารอน วالทู] [สถานะปัจจุบัน: มานาคงเหลือ 14% (ลดลงเนื่องจากผลของสคริปต์ดีบัฟ 'รอยร้าวแห่งมานา' ระดับ 2)] [จุดอ่อนที่ตรวจพบ: กล้ามเนื้อต้นขาขวาเกร็งตัวผิดปกติจากการลงน้ำหนักผิดจังหวะเมื่อ 3 นาทีก่อน หากได้รับแรงกระแทกเพียงเล็กน้อย จะสูญเสียการทรงตัวทันที] เซนแย้มยิ้มน้อยๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความเย้ยหยัน แต่เป็นรอยยิ้มของนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังมองดูปฏิกิริยาเคมีที่กำลังดำเนินไปตามสมมติฐาน “ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับบารอน... ผมแค่ปล่อยให้คุณแพ้ภัยตัวเองจากความเร่งรีบต่างหาก” เซนก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาอย่างมหาศาล “คุณเชื่อมั่นในพลังโจมตีของธาตุไฟจนละเลยการถ่าย1เทพลังงานย้อนกลับบริเวณข้อต่อหัวเข่า เมื่อคุณใช้คาถาเปลวเพลิงระดับสี่ ความร้อนจะไปเร่งปฏิกิริยาการขยายตัวของมานาในจุดที่ผมฝังดีบัฟเอาไว้ตั้งแต่เริ่มการประลอง... ผลลัพธ์ก็คือ มานาของคุณจะไหลย้อนกลับเข้าสู่เส้นประสาท ทำให้คุณไม่สามารถควบคุมทิศทางของเวทมนตร์ได้อีกต่อไป... จริงไหมครับ?” “อึก...!” บารอนกัดฟันกรอด เขาพยายามจะพุ่งตัวเข้าไปประชิดเพื่อใช้ดาบเพลิงฟาดฟันให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า ทันทีที่เท้าขวาก้าวออกไป แรงกดดันจากกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวอยู่ก่อนแล้วก็ส่งผลทันที ร่างกายของเขาเสียการทรงตัวอย่างกะทันหัน เซนเพียงแค่เอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยอย่างไม่รีบร้อน ปล่อยให้แรงเหวี่ยงของอีกฝ่ายพาให้ล้มลงกระแทกพื้นหินเสียงดังสนั่น ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณอีกครั้ง ไม่มีเสียงโห่ร้อง มีเพียงเสียงหอบหายใจของบารอนที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น และเสียงดีดนิ้วเบาๆ ของเซนเป็นสัญญาณปิดฉากการประลอง [ภารกิจย่อย: 'ชัยชนะด้วยตรรกะและกลยุทธ์' เสร็จสิ้นสมบูรณ์] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ +1,500 แต้ม] [ปลดล็อกทักษะใหม่: 'วิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ขั้นสูง (Advanced Mana Structural Analysis)'] ลีร่าเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับส่งผ้าขนหนูผืนเล็กให้เซนที่กำลังยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเอง เธอปรายตามองคู่ต่อสู้ที่กำลังถูกเจ้าหน้าที่พยาบาลประจำสนามหามตัวออกไป ก่อนจะหันมามองเด็กหนุ่มข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “นายคำนวณระยะเวลาในการสลายมานาของเขาแม่นยำถึงเศษเสี้ยววินาทีตั้งแต่ตอนไหนกัน?” ลีร่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความอยากรู้อยากเห็นไว้อย่างปิดไม่มิด “ถ้าเขาตัดสินใจเปลี่ยนรูปแบบการร่ายคาถาเป็นธาตุดินแทนที่จะเป็นไฟ แผนการทั้งหมดของนายจะไม่พังไม่เป็นท่าหรอกหรือ?” เซนหันไปสบตากับคู่คิดสาว มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีเลศนัย “ไม่มีทางพังหรอกครับลีร่า... เพราะคนอย่างบารอนไม่มีทางเลือกวิธีอื่นนอกจากธาตุไฟที่มีความรุนแรงสูงหรอกครับ ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตระกูลอัศวินเวทมนตร์ ทำให้เขาตาบอดต่อความจริงที่ว่า ‘ความเรียบง่าย’ มักจะเอาชนะ ‘ความอลังการ’ ได้เสมอ” เขายื่นมือไปรับสมุดบันทึกเวทมนตร์เล่มหนาจากมือของลีร่า พลางพลิกเปิดหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยสูตรคำนวณและสมการเวทมนตร์ที่มนุษย์ทั่วไปมองดูแล้วคงปวดหัว แต่สำหรับเซนมันคือแผนที่นำทางสู่ชัยชนะ “อีกอย่างนะครับ...” เซนหยุดเดินกะทันหัน ทำให้ลีร่าเกือบจะชนแผ่นหลังของเขาเข้าอย่างจัง “ที่เราชนะในวันนี้ ไม่ใช่เพราะเราเก่งกาจกว่า... แต่เป็นเพราะเรามองเห็น ‘รอยร้าว’ ที่คนอื่นมองข้ามต่างหากล่ะครับ” บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อทั้งสองเดินพ้นจากเขตสนามประลองเข้าสู่เขตอาคารเรียนเก่าแก่ฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นพื้นที่ต้องห้ามสำหรับนักเรียนทั่วไปเนื่องจากมีค่ายกลเวทมนตร์โบราณคุ้มครองอยู่ แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ข้างทางกะพริบไหววูบวาบราวกับมีลมพัดผ่าน ทั้งๆ ที่ไม่มีหน้าต่างเปิดอยู่เลยสักบาน ลีร่าขมวดคิ้วมุ่นเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากประตูไม้บานใหญ่เบื้องหน้า “แปลกมาก... มานาแถบนี้มีความหนาแน่นสูงผิดปกติ ทั้งๆ ที่ตามบันทึกของหอสมุดบอกว่าโซนนี้ถูกปิดตายมานานกว่าสามร้อยปีแล้วนี่นา” เซนไม่ได้ตอบคำถามทันที เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวอักษรสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นบนกรอบประตูไม้โบราณ มันไม่ใช่ร่องรอยของการเสื่อมสลายตามกาลเวลา แต่เป็นอักขระเวทมนตร์ที่เพิ่งถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยพลังมานาของผู้ทรงอำนาจคนใดคนหนึ่ง [แจ้งเตือนจากระบบพิเศษระดับ SSS!] [ตรวจพบร่องรอยการปลุกพลังของ 'ผนึกแห่งพันธสัญญาโบราณ' ในรัศมี 10 เมตร] [คำเตือน: มีตัวตนที่ไม่ปรากฏนามกำลังพยายามเชื่อมต่อกับจิตใต้สำนึกของท่านผ่านเครือข่ายดีบัฟ โปรดระวัง!] ฉับพลันนั้นเอง ประตูไม้บานใหญ่ก็เปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของสัตว์ประหลาด แต่เป็นเสียงกระซิบของผู้หญิงที่คุ้นเคยอย่างประหลาด—เสียงของอาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อเดือนก่อน เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดภายในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว ดวงตาสีอำพันคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เซนราวกับรอคอยการมาเยือนนี้มานานแสนนาน “ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนที่แท้จริงนะ... เด็กน้อยผู้ควบคุมความว่างเปล่า” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้ด้วยกันนะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์