บันทึกที่หายไป

นิ้วเรียวยาวของเซนกดหยุดกลไกเวทมนตร์รูปเฟืองนาฬิกาบนแผงควบคุมสลักลายกิลด์อย่างแนบเนียน เสียงกริ๊กเบาๆ ดังก้องขึ้นในความเงียบสงัดของห้องใต้ดินระดับสาม อาการสั่นเล็กน้อยที่ปลายนิ้วของลีร่าไม่ได้เล็ดลอดสายตาอันเฉียบคมของเขาไปได้ เด็กหนุ่มหันไปส่งยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความเชื่อมั่นไปยังเด็กสาวผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบ "อย่าเพิ่งเกร็งขนาดนั้นสครับคุณลีร่า ระบบป้องกันเวทมนตร์ของสภานักเรียนชุดนี้ ถูกออกแบบมาตามตำรามาตรฐานปีที่สอง ก็แปลว่ามันมีช่องโหว่ตรงรอยต่อของวงจรธาตุดินกับธาตุน้ำแข็งพอดี" เซนกระซิบเสียงแผ่วเบา ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองข้อความแจ้งเตือนสีฟ้าจางๆ จากระบบที่ดีดขึ้นมากลางอากาศ [ระบบตรวจสอบเงื่อนไข: ตรวจพบเขตอาคมระดับสูง "อัคคีพิทักษ์ความลับ"] [คำเตือน: หากฝ่าฝืนโดยปราศจากกุญแจเวทย์ จะกระตุ้นกลไกทำลายเอกสารอัตโนมัติภายใน 180 วินาที] [คำแนะนำจากระบบ: ใช้ทักษะ "ดีบัฟการไหลเวียนมานา" ที่ระดับความเข้มข้น 45% เพื่อชะลอการทำงานของอักษรีกระตุ้น] เซนลอบถอนหายใจเบาๆ กับความซับซ้อนที่บรรพบุรุษแห่งสถาบันเวทมนตร์ทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลังได้ปวดหัว แต่สำหรับเขาแล้ว อุปสรรคเหล่านี้ไม่ใช่กำแพงที่ข้ามไม่ได้ หากแต่มันคือ "ปริศนา" ที่มีคำตอบรออยู่เสมอ "คุณเซน..." เสียงกระซิบของลีร่าลอดผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความกังวล เธอปรายตามองไปตามทางเดินมืดทึบเบื้องหลัง ที่ซึ่งเวรยامยามลาดตระเวนอาจวนกลับมาตรวจตราได้ทุกเมื่อ "ถ้าพวกเราถูกจับได้ว่าบุกรุกคลังเอกสารลับ... ไม่ใช่แค่ถูกพักการเรียนแน่ๆ แต่อาจถูกเนรเทศออกจากหอคอยเวทมนตร์เลยก็ได้นะครับ" "ผมถึงบอกไงครับว่าเราจะไม่ถูกจับได้" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ละอองแสงสีครามจางๆ ไหลรินจากปลายนิ้วราวกับสายน้ำที่ไร้เสียง "อีกอย่าง... บันทึกที่หายไปเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน มันไม่ได้อยู่ในห้องเก็บเอกสารทั่วไป แต่มันถูกซ่อนไว้ในจุดที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะตั้งคำถามต่างหากล่ะครับ" ลีร่ามองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอยังจำความรู้สึกแรกในวันที่พบกับเซนได้ดี—เด็กหนุ่มผู้ใช้เวทมนตร์ดีบัฟที่ใครๆ ก็มองว่าเป็นสายสนับสนุนไร้ค่า ไร้พลังโจมตีรุนแรง และมักจะใช้เล่ห์เหลี่ยมเอาตัวรอดไปวันๆ แต่ทว่า ยิ่งได้ร่วมเดินทางและเผชิญหน้ากับอันตรายเคียงบ่าเคียงไหล่กันมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งตระหนักว่า ภายใต้ท่าทีที่ดูผ่อนคลายและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้น เซนแบกรับความลับและเป้าหมายที่ใหญ่หลวงเกินกว่าเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกันจะจินตนาการถึง "เสร็จเรียบร้อยครับ" เสียงดีดนิ้วเบาๆ ของเซนดึงสติของลีร่ากลับมาสู่ปัจจุบัน วงแหวนเวทมนตร์สีครามที่ขัดขวางทางเข้าสลายตัวกลายเป็นเกล็ดแสงสีขาวก่อนจะจางหายไปในอากาศ ประตูเหล็กกล้าโบราณสลักตราสัญลักษณ์ตาชั่งแห่งความยุติธรรมของสภานักเรียนค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและแสงเทียนสีส้มรำไรจากด้านใน ทั้งสองก้าวล่วงล้ำเข้าไปในเขตหวงห้าม กลิ่นของหมึกเวทมนตร์เก่าเก็บลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานเรียงรายไปด้วยแฟ้มเอกสารนับหมื่นเล่มที่จัดเก็บประวัติศาสตร์อันดำมืดของสถาบันแห่งนี้ไว้ เซนกวาดสายตาอ่านชื่อหมวดหมู่บนสันแฟ้มอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วสูงราวกับเครื่องจักรเวทมนตร์ "แยกกันหาครับ คุณลีร่าช่วยดูหมวดหมู่บันทึกงบประมาณและรายชื่อคณะกรรมการบริหารเมื่อสิบปีก่อน ส่วนผมจะตรวจสอบบันทึกการทดลองเวทมนตร์ต้องห้าม" เซนออกคำสั่งอย่างเป็นระบบ ขณะที่เท้าก็ก้าวไปหยุดอยู่หน้าตู้เหล็กนิรภัยที่มุมห้อง "เข้าใจแล้วครับ" ลีร่าพยักหน้ารับอย่างรู้หน้าที่ เธอสะบัดข้อมือเบาๆ สร้างเกล็ดน้ำแข็งขนาดจิ๋วขึ้นมาเป็นแสงนำทาง เพื่อไม่ให้ต้องจุดคบเพลิงที่อาจดึงดูดสายตาจากภายนอก บรรยากาศภายในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงพลิกกระดาษแผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง เวลาผ่านไปราวก ับถูกยืดออกด้วยความตึงเครียด เซนยืนอยู่หน้าแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ไร้ป้ายชื่อระบุตัวตน ปกแฟ้มทำจากหนังสัตว์เวทย์ที่เคลือบด้วยอาตรกรรมป้องกันการเปิดอ่านโดยไม่ได้รับอนุญาต ทว่า เมื่อเขาสัมผัสลงบนผิวหนังนั้น ระบบในหัวก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นทันที [ตรวจพบเอกสารเป้าหมาย: บันทึกการทดลอง "เนตรทิพย์มารดาร" - ฉบับจริง] [คำเตือนพิเศษ: เอกสารฉบับนี้ถูกเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของผู้สร้าง หากเปิดอ่านโดยไม่มีเงื่อนไขทางสายเลือด จะเป็นการปลุกสภาวะ "สะท้อนคำสาป"] เซนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากจางหายไป เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง "ที่แท้... ข้อมูลที่ถูกลบไปไม่ได้ถูกทำลายทิ้ง แต่ถูกใช้เป็นตัวเหนี่ยวนำอาคมป้องกันตัวของสภานักเรียนต่างหากล่ะครับ" "คุณเซน! ทางนี้เจออะไรบางอย่างครับ!" เสียงเรียกของลีร่าดังขึ้นจากมุมมืดด้านในสุดของห้อง น้ำเสียงของเธอเจือความตกใจอย่างเห็นได้ชัด เซนรีบสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางแสงสลัวของเกล็ดน้ำแข็ง ลีร่ายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โบราณที่ถูกกั้นด้วยม่านอาคมโปร่งแสง บนโต๊ะนั้นไม่ได้มีเอกสารธรรมดาวางอยู่ แต่มี "ลูกแก้วความทรงจำ" สีม่วงเข้มที่กำลังเปล่งแสงกะพริบเป็นจังหวะราวกับหัวใจที่กำลังเต้นระรึก และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนพื้นเบื้องล่าง มีรอยเท้าเปื้อนโคลนสดใหม่คู่หนึ่ง—รอยเท้าที่ไม่ได้มาจากพวกเขา เซนก้าวเข้าไปดึงตัวลีร่ามาหลบอยู่ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ สายตาคมกริบมองกราดไปทั่วความมืดมิดของมุมห้องที่อับทึบ "มีคนมาก่อนเรา..." ลีร่ากระซิบเสียงสั่นเล็กน้อย มือเรียวกำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "และดูเหมือนว่า... เขาเพิ่งจะเดินจากไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนนี้เอง" ทันใดนั้นเอง ลูกแก้วความทรงจำบนโต๊ะก็หยุดกะพริบ มันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และส่งเสียงกรีดแหลมสูงที่ทำเอาแก้วหูแทบแตก พร้อมกับอักษรีกدมนตร์สีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นบนผนังห้องรอบด้าน เรียงร้อยกลายเป็นข้อความทักทายที่ไม่ได้มีไว้ต้อนรับผู้บุกรุก *“ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่พวกเธอโหยหา... เด็กน้อยผู้โง่เขลา”* ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าด้านนอกที่พวกเขาเพิ่งจะคลายเวทมนตร์ไป ก็ถูกกระแทกปิดลงอย่างรุนแรงด้วยแรงอาคมมหาศาล พร้อมกับเสียงกลอนประตูที่ลงล็อกดังสนั่นก้องกังวาน ปิดตายเส้นทางหนีเดียวของพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ และก่อนที่เซนจะทันได้ใช้ทักษะดีบัฟวิเคราะห์คลื่นมานา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังขึ้นจากเพดานเหนือศีรษะ ราวกับมีกองกำลังปริมาณมากกำลังรายล้อมพวกเขาไว้จากทุกทิศทุกทาง! [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการปิดกั้นมิติและกองกำลังไม่ทราบฝ่ายเข้ายึดพื้นที่] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: "กับดักมรณะในคลังลับ" เริ่มต้นนับถอยหลัง - 60 วินาทีสุดท้ายก่อนห้องนี้จะถูกผนึกเป็นสุสานถาวร] — ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้ด้วยกันนะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์