ความเชื่อใจที่เพิ่งเริ่มต้น

"เธอไม่ได้กำลังเล่นเกมหมากรุกกับฉัน... แต่เธอกำลังเล่นเกมรัสกันรูเล็ตต์ที่กระสุนบรรจุอยู่ในทุกช่องของรังเพลิงต่างหาก ลีร่า" น้ำเสียงของเซนราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดน้ำแข็งที่ถูกตีขึ้นรูปอย่างประณีต เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าประชิด แต่สายตาคู่คมที่มองตรงไปยังเด็กสาวตรงหน้ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาล จนทำให้แผ่นหลังเรียวบางของทายาทตระกูลเวทย์น้ำแข็งถึงกับเกร็งแน่น ห้องสมุดเวทมนตร์โบราณยามวิกาล เงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงกระดาษแผ่นเก่าพลิกไหวตามแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลอดผ่านกระจกสีสเตนกลาส ทอดเงายาวทับซ้อนกันบนพื้นหินอ่อน ลีร่าเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตาเพื่อซ่อนประกายความไหววานในดวงตาคู่สวย ก่อนจะลืมขึ้นแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่มผู้ใช้เวทมนตร์สายดีบัฟที่ใครๆ ต่างมองข้าม "นายรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟ เซน" ลีร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย พยายามรักษามารกยาทและความเยือกเย็นตามแบบฉบับกุลสตรีผู้สูงศักดิ์เอาไว้ "เอกสารลับชิ้นนั้น... มันเชื่อมโยงกับสภาคณาจารย์โดยตรง ถ้ามีใครล่วงรู้ว่าเรากำลังแกะรอยมันอยู่ ไม่ใช่แค่พวกเราที่จะถูกไล่ออกจากสถาบัน แต่อาจหมายถึงตระกูลของฉันที่จะต้องแปดเปื้อน" เซนแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อระบบระเบียบอันไร้สาระของโลกเวทมนตร์ใบนี้ เขายกมือขึ้นกอดอก นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่ต้นแขนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสดงถึงกระบวนการคิดวิเคราะห์ที่กำลังทำงานอย่างรวดเร็วภายใต้ความนิ่งสงบ "แปดเปื้อนเหรอครับ ลีร่า?" เซนทวนคำด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ลองมองออกไปนอกหน้าต่างนั้นสิครับ ความจริงเน่าเฟะถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมของความหรูหรามานานเท่าไหร่แล้ว? คุณเองก็เป็นเหยื่อของกฎเกณฑ์พวกนั้นไม่ใช่หรือไง... กฎที่บอกว่าคนตระกูลใหญ่ต้องสมบูรณ์แบบ ห้ามผิดพลาด ห้ามตั้งคำถาม และก้มหัวรับคำสั่งอย่างไร้สมอง" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของลีร่า ร่างเพศหญิงสะดุ้งเฮือก มือเรียวที่กำชายเสื้อนักเรียนคลายออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยยับย่นที่เกิดจากแรงบีบอันอัดอั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน สมุดบัญชีลับที่ถูกเผาทำลาย และสายตาเย็นชาของผู้เป็นพ่อที่มองเธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานอำนาจผุดขึ้นมาในหัว สมองของเธอกำลังประท้วงให้ถอยห่างจากเด็กหนุ่มอันตรายคนนี้ แต่สัญชาตญาณส่วนลึกกลับบอกว่า... มีเพียงเขาคนนี้เท่านั้น ที่จะพานรกขุมนี้ไปสู่จุดจบที่แท้จริงได้ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นน้ำได้ ลีร่าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แววตาที่เคยลังเลเมื่อครู่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะไม้ตัวยาวที่กั้นกลางระหว่างพวกเขา "นายมีแผนอะไร" น้ำเสียงของลีร่าราบเรียบและจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ เซนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นอย่างพึงพอใจ เขารู้ดีว่าเด็กสาวตรงหน้าได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตความกลัวมาเรียบร้อยแล้ว ตรรกะและความถูกต้องที่เธอเคยยึดถือ ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความกระหายใคร่รู้ในความจริง "เรียบง่ายมากครับ..." เซนดีดีดนิ้วเบาๆ หน้าต่างระบบโปร่งใสสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับตัวเลขและข้อมูลแผนผังของหอคอยวิจัยต้องห้ามที่ถูกดึงมาจากความทรงจำและการสืบค้นตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา "เราจะไม่บุกเข้าไปตรงๆ ให้โง่หรอครับ แต่เราจะใช้ 'ความโปร่งใส' ของสภามาเล่นงานสภาเสียเอง... คุณมีสิทธิ์เข้าถึงเขตวงเวทย์ชั้นใน ในขณะที่ผมมีสกิลดีบัฟที่สามารถปิดกั้นการตรวจจับทุกรูปแบบ" ลีร่าไล่สายตามองตัวอักษรและแผนผังบนหน้าจอเวทมนตร์อย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดของทายาทตระกูลเวทย์น้ำแข็งเริ่มคำนวณความเป็นไปได้และความเสี่ยงทีละข้อ ความแม่นยำของแผนการนี้ไร้ที่ติ มันถูกออกแบบมาเพื่อหลบหลีกทุกระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ได้อย่างแนบเนียน "แล้วถ้าเกิดความผิดพลาดขึ้นมาล่ะ?" ลีร่าเงยหน้าขึ้นสบตา เซนถามด้วยคำถามที่เธอยังคงกังวล "ในพจนานุกรมของผม ไม่มีคำว่าความผิดพลาดหรอครับ..." เซนยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ฝ่ามือแบออกในลักษณะเชิญชวน พร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "มีเพียงผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง... และเราจะรับมือมันไปด้วยกัน ยินดีต้อนรับสู่ทีมนะครับ พาร์ทเนอร์" ลีร่ามองมือของเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากบางจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งดงามและจริงใจที่สุดเท่าที่เซนเคยเห็นมาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่รั้วโรงเรียนแห่งนี้ เธอยื่นมือเรียวเข้าไปสัมผัสและจับมือตอบรับความร่วมมือครั้งนี้อย่างแน่นแฟ้น **[ติ๊ง! เงื่อนไขภารกิจลับสำเร็จ: "พันธมิตรแห่งความมืด" ได้รับการปลดล็อก]** **[ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร: เซน & ลีร่า เลื่อนระดับสู่ "คู่หูร่วมชะตากรรม" (ความไว้วางใจเพิ่มขึ้น 45%)]** **[ระบบปลดล็อกทักษะพิเศษคอมโบ: 'เสียงกระซิบแห่งเหมันต์' - พร้อมใช้งานในภารกิจถัดไป]** ทว่า ในขณะที่เสียงแจ้งเตือนของระบบยังไม่ทันจางหายไป บรรยากาศภายในห้องสมุดโบราณก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน แสงจันทร์สีนวลนอกหน้าต่างถูกบดบังด้วยเงาทะมึนขนาดใหญ่ และทันใดนั้นเอง... ประตูไม้บานยักษ์ที่ลงอาคมแน่นหนากลับถูกเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์อันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัว—อาจารย์ใหญ่แห่งสถาบันผู้ล่วงลับ... หรือนั่นไม่ใช่ร่างของมนุษย์กันแน่? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครอันเป็นที่รักนี้นะครับ