โปรเจกต์สะเทือนวงการ

“คุณรินรดาคะ... แน่ใจแล้วนะคะว่าจะไม่ถอนตัวตอนนี้? เอกสารฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายสามร้อยล้านนั่นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะคะ ทางบอร์ดบริหารของบริษัทคู่แข่งเล่นงานเราหนักมากทีเดียว” เสียงของทนายความสาวประจำบริษัทสั่นเครือเล็กน้อยขณะวางแฟ้มเอกสารสีแดงฉานลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัย แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนกับกรอบแว่นทรง Cat-eye ของรินรดา เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีดำยังคงรัวแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กเครื่องโปรดด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงก๊อกแก๊กราวกับเสียงปรบมือแห่งความตาย ในห้องประชุมใหญ่ของตึกระฟ้าใจกลางเมือง บรรยากาศอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก มินตรา ยืนกอดอกอยู่ที่ปลายโต๊ะ ริมฝีปากเคลือบลิดสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มเยาะด้วยความสะใจ ดวงตาคู่คมจ้องมองรินรดา ราวกับกำลังมองมดปลวกที่รอวันถูกเหยียบย่ำให้จมดิน “สามร้อยล้าน? หึ... ฉันว่าเด็กกะโปโลอย่างเธอ เอาเงินไปจ่ายค่าเช่าห้องเดือนนี้ให้รอดก่อนดีกว่ามั้งรินรดา” มินตราหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “คิดจะเอาซอร์ฟแวร์กระจอกๆ มาแข่งกับโปรเจกต์ระดับพันล้านของทางเราเหรอคะ? สมองเธอนี่คงมีแต่รอยหยักของความโง่เขลาสินะ ถึงได้กล้าท้าทายอำนาจเงินทุนของตระกูลใหญ่” เจย์ ที่นั่งอยู่ข้างๆ รินรดาถึงกับทนไม่ไหว เขากระแทកแฟ้มเอกสารปิดเสียงดังสนั่นจนคนสะดุ้ง “ปากดีระวังฟันร่วงไม่รู้ตัวนะคุณมินตรา โปรเจกต์ที่พวกคุณขโมยไป... มันก็แค่โค้ดขยะที่ผมกับรินรดากลั่นแกล้งปล่อยให้พวกคุณเก็บไปกินเดนต่างหากล่ะครับ เอ้ย! ต่างหากล่ะคะ!” เจย์รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาพิฆาตของรินรดาที่ส่งมาเตือนเรื่องสรรพนาม รินรดาปิดฝาโน้ตบุ๊กลงเสียงดังปัง! ร่างเพรียวบางระหงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอมองหน้ามินตราด้วยแววตานิ่งสนิทไร้ความหวาดกลัว ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำเอาศัตรูถึงกับสันหลังวาบ “ขโมยเหรอคะ? คำนี้ดูจะรุนแรงไปหน่อยนะคุณมินตรา... ต้องเรียกว่า ‘บริจาคทานให้ขอทานผู้หิวโหย’ ต่างหากค่ะ” รินรดาเดินนิ่มๆ เข้าไปใกล้โต๊ะประธาน “เอกสารฟ้องร้องสามร้อยล้านที่คุณเอามาขู่... เก็บไว้ใช้จ้างทนายตอนที่พวกคุณถูกฟ้องกลับข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ระดับชาติจะดีกว่านะคะ” “เธอ! นัง...!” มินตราหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธจัด เธอยกนิ้วเรียวสั่นเทาชี้หน้ารินรดา “อย่ามาปากดีนะ! หลักฐานทุกอย่างอยู่ในมือฉัน ระบบของพวกเธอถูกล็อกและถูกปฏิเสธการเข้าถึงจากเซิร์ฟเวอร์หลักแล้ว แกไม่มีทางเอาชนะบริษัทเราได้หรอก!” ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องประชุมกระจกบานยักษ์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง คีย์ ธันวา ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรเย็นชา ชุดสูทสีดำสนิทเข้ารูปไร้ที่ติ เรือนร่างสูงโปร่งแผ่รังสีความน่าเกรงขามจนทนายความฝั่งตรงข้ามถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในมือของเขาถือแท็บเล็ตเครื่องหรูที่แสดงหน้าจอโค้ดสีเขียววิ่งพล่านไม่มีหยุด “ใครบอกว่าเข้าถึงไม่ได้ล่ะครับ... เอ๊ย! เข้าถึงไม่ได้คะ?” คีย์เอ่ยเสียงนุ่มทุ้มแต่น่ากลัว เขาเดินตรงมาหยุดยืนเคียงข้างรินรดาอย่างสนิทสนม มือหนาวางลงบนไหล่บางของเธออย่างให้กำลังใจ “ต้องขอโทษด้วยนะครับที่บริษัทของพวกคุณ... ถูกระบบอัตโนมัติของพวกเรายึดครองเบ็ดเสร็จเรียบร้อยแล้วตั้งแต่หนาวที่แล้ว... เอ๊ย! ตั้งแต่สามนาทีที่แล้วค่ะ” มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด “เป็นไปไม่ได้! เซิร์ฟเวอร์ของเราป้องกันแน่นหนาที่สุดในเอเชีย!” “แน่นหนาเหรอคะ?” รินรดายื่นแท็บเล็ตให้มินตราดูหน้าจอ “นั่นมันก็แค่ระบบอนุบาลสำหรับเด็กประถมค่ะคุณมินตรา... ดูนี่สิคะ โปรเจกต์ ‘Aegis Nexus’ ที่พวกคุณกำลังจะเอาไปนำเสนอในอีกสิบนาทีข้างหน้า เพื่อความยุติธรรม... ฉันได้ทำการลบฐานข้อมูลทั้งหมด ทิ้งโค้ดขยะไว้ให้พวกคุณดูต่างหน้า และเปลี่ยนรหัสผ่านใหม่เรียบร้อยแล้วค่ะ” หน้าจอแท็บเล็ตแสดงผลข้อความสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวๆ: *[SYSTEM OVERRIDE: ACCESS DENIED. ALL ASSETS FROZEN.]* เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นในห้องประชุม บอร์ดบริหารหลายคนหน้าถอดสีเพราะมูลค่าความเสียหายในพริบตานั้นสูงจนคำนวณไม่ได้ มินตราเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสิ้นหวัง ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยฝีมือของยัยโปรแกรมเมอร์ที่เธอเคยดูถูกว่าเป็นแค่เด็กเส้น รินรดาย่อตัวลงเล็กน้อย มองหน้าศัตรูตัวฉกาจที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยความสะใจระดับพรีเมียม “เกมนี้... ฉันบอกแล้วนะคะว่าฉันไม่เคยเล่นแพ้ใคร” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศแห่งชัยชนะกำลังอบอวลไปทั่วห้องประชุม เสียงแจ้งเตือนข้อความประหลาดก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของคีย์ ธันวา หน้าจอของเขาไม่ได้แสดงผลเรื่องระบบบริษัทคู่แข่งอีกต่อไป แต่เป็นข้อความจากบุคคลนิรนามที่ส่งตรงถึงระบบส่วนตัวของเขา *[แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการพยายามถอดรหัสเซิร์ฟเวอร์ลับระดับสูงสุด... และบุคคลที่กำลังเจาะระบบเข้ามาในตอนนี้ คือ ‘เงา’ แฮกเกอร์อันดับหนึ่งของโลกที่คุณกำลังตามหา...]* คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงคมกริบหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ตอนนี้ปรากฏหน้าต่างแชทสีดำมืด พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของเขาเย็นเฉียบจนต้องกุมมือรินรดาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว *“สวัสดีค่ะคุณซีอีโอ... เกมไล่ล่าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะคะ”* -------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้รินรดามาจนถึงตอนนี้นะคะ!