ศัตรูคนใหม่ปรากฏตัว

ปัง! เสียงทุบโต๊ะทำงานดังสนั่นหวั่นไหวจนกาแฟในแก้วเซรามิกราคาแพงกระฉอกออกมาเปื้อนเอกสารลับ รินรดาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ตัวอักษรภาษาอังกฤษสามตัวที่ปรากฏหร่าบนหน้าจอโปรแกรมมิ่งหลัก — *'MNT'* — ไม่ใช่แค่ชื่อโปรไฟล์ธรรมดา แต่มันคือลายเซ็นดิจิทัลของบริษัท 'มินเทค โกลบอล' ยักษ์ใหญ่ด้านไอทีที่กำลังเปิดศึกแย่งชิงโปรเจกต์ระดับชาติกับพวกเธอในตอนนี้ "ให้ตายสซิ ยัยคุณหนูมินตรากล้าเล่นสกปรกถึงขนาดส่งสปายมาฝังโทรจันในเซิร์ฟเวอร์สำรองของเราเลยรึเนี่ย!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ปลายนิ้วเรียวยาวรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูงเพื่อสกัดกั้นการดึงข้อมูลดิบ แต่ทว่า... ปลายทางกลับไวกว่าหนึ่งก้าว "ใจเย็นก่อนริน..." คีย์ ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากดเลื่อนเก้าอี้ล้อเลื่อนเข้ามาประชิดตัวหญิงสาว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับความเคร่งเครียดในบรรยากาศทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ "ปล่อยให้แม่หนูตกอับคนนั้นได้ใจไปอีกสักห้านาทีเถอะค่ะ... คนที่กำลังจะตกหลุมพราง ไม่ใช่พวกเราหرอก" รินรดาหันขวับมามองหน้าซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์เงียบๆ ทันทีที่สบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่พราวระยับด้วยประกายความมั่นใจ เธอก็พลانถอนหายใจออกมาเบาๆ "คุณนี่มัน... ร้ายกาจเป็นบ้าเลยนะคะคีย์ธันวา" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทมินเทค โกลบอล แสงไฟนีออนสว่างจ้าสะท้อนรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของมินตรา ลูกสาวคนเดียวของประธานกรรมการ เธอกำลังกอดอกมองหน้าจอแสดงผลข้อมูลลับสุดยอดที่เพิ่งถูกดูดเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ผ่านแฮกเกอร์มือดีที่เธอทุ่มเงินจ้างมามหาศาล "ฮึ! นึกว่ายัยโปรแกรมเมอร์จนตรอกกับนายเนิร์دนั่นจะแน่สักแค่ไหนเชียว" มินตราแค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้องประชุม ท่ามกลางบรรยากาศของเหล่าบอร์ดบริหารที่กำลังพากันพยักหน้าพึงพอใจ "แค่เจอกลยุทธ์ตัดราคาและขโมยซอร์สโค้ดหลักเข้าไปหน่อยเดียว ก็ถึงกับใบ้กินจนไม่กล้าสู้หน้าแล้วสินะคะแบบนี้ อีกไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง โครงการนี้ก็จะตกเป็นของตระกูลเราอย่างสมบูรณ์แบบ!" เสียงปรบมือประจบประแจงดังระงมไปทั่วห้อง แต่มินตราหารู้ไม่ว่า ความสุขบนความฉิบหายของคนอื่นนั้นมีอายุสั้นเสียยิ่งกว่าดอกไม้ริมทาง ตัดภาพกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ขนาดย่อมของรินรดา เจย์เพื่อนสนิทสายปั่นที่นั่งไขว่ห้างกินขนมขบเคี้ยวอยู่บนโซฟา ก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ "เฮ้ยริน! ดูนี่ดิ ยัยมินตรากำลังอัปโหลดข้อมูลที่เราจงใจปล่อยให้ ไปรายงานบอร์ดบริหารของมันอย่างเริงร่าเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆ โง่เง่าสิ้นดี แบบนี้เขาเรียกว่าขุดหลุมฝังศพตัวเองแท้ๆ!" รินรดาโน้มตัวลงมองหน้าจอของเจย์ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม เธอปรายตามองคีย์ที่กำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอย่างใจเย็นราวกับกำลังชมภาพยนตร์แอคชันฟอร์มยักษ์ "ในเมื่อพวกมันอยากได้ข้อมูลขยะชุดนั้นนัก เราก็ควรจะจัดพิธีต้อนรับการล่มสลายของพวกมันให้สมเกียรติหน่อยดีไหมคะ?" "จัดไปสิคะที่รัก" คีย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบทอประกายความอำมหิตอย่างปิดไม่มิด "ส่งหมายศาลคดีละเมิดลิขสิทธิ์และเรียกค่าเสียหายมูลค่าหหมื่นล้านวอน ไปที่โต๊ะทำงานของคุณมินตราตอนแปดโมงเช้าพรุ่งนี้เลยค่ะ... อ้อ แล้วก็อย่าลืมแนบคลิปหลักฐานตอนที่สปายของเธอแฮกเข้ามาในระบบของเรา ส่งตรงให้สำนักข่าวเศรษฐกิจทุกสำนักพร้อมกันด้วยนะคะ" รินรดาหัวเราะในลำคออย่างสะใจ เธอจัดการกดปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้ายบนหน้าจอหลัก ระบบอัจฉริยะที่เธอและคีย์ร่วมกันพัฒนาขึ้นมาทำงานประสานกันอย่างไร้ที่ติ มันคือกับดักมรณะที่ออกแบบมาเพื่อขยี้คู่แข่งให้จมดินโดยไม่มีทางลุกขึ้นมาสู้ได้อีกตลอดกาล "เกมนี้... ทางฝั่งนั้นคงสนุกจนลืมหายใจเลยล่ะค่ะ" รินรดากล่าวเสียงหวาน หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบด้วยความสบายใจ ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าปริศนาจากเบอร์แปลกก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตน มันคือเบอร์ตรงจากห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัทมินเทค โกลบอล — พ่อของมินตรานั่นเอง! บรรยากาศในห้องนั่งเล่นพลันเงียบสงบลงทันที รินรดาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะช้าๆ สายตาทั้งคู่จับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังสั่นระรัวราวกับมันคือระเบิดเวลา คีย์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะกดรับสายแล้วเปิดสปีดสปีกเกอร์ให้ทุกคนได้ยินทันที "สวัสดีครับ ท่านประธาน..." "คุณคีย์! เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ! ทำไมหุ้นของบริษัทผมถึงร่วงกราวรูดจนติดฟลอร์ภายในเวลาแค่หนาทีเดียว แถมตอนนี้ตำรวจเศรษฐกิจกำลังบุกมาอายัดทรัพย์สินที่บริษัทผมแล้วด้วย!" เสียงปลายสายตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ หอบหายใจด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คีย์ยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า ปลายสายตาคมกริบมองตรงไปยังหน้าจอหลักที่แสดงกราฟการล่มสลายของบริษัทคู่แข่ง ก่อนจะเอמהตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนแหลกละเอียด "ก็แค่... ผลกรรมจากการลักขโมยข้อมูลของลูกสาวคุณไงล่ะครับ" ทว่า ก่อนที่เสียงโวยวายจากปลายสายจะขาดหายไป เสียงทุบประตูกระด้างและเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าห้องพักของรินรดา ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วดุดันราวกับคนร้ายบุกรุก! ปัง! ปัง! ปัง! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เจ้าหน้าที่ตำรวจ ป.ป.ท.!" รินรดาและคีย์สบตากันทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของเธอจู่ๆ ก็ดับวูบลง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่สว่างวาบขึ้นมากลางห้องมืดสนิท— *[แจ้งเตือน: ตรวจพบคำสั่งเข้าถึงระบบจากบุคคลภายนอก... รหัสผ่านถูกเปลี่ยน... คุณกำลังถูกฟ้องร้องในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับบริษัทคู่แข่ง!]* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" เสมอมานะคะ!