ง้อด้วยรหัสโค้ด

แกร๊ก... เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของมินตราที่ผลักเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า... แฟ้มเอกสารในมือของมินตราร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดังทึบ ดวงตากลมโตภายใต้ขนตาปลอมหนาเป็นแพกะพริบปริบๆ ด้วยความช็อกระลอกใหญ่จนแทบควบคุมสติไม่ได้ ภาพคีย์ ธันวา ซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง กำลังยืนประจันหน้ากับยัยโปรแกรมเมอร์แต่งตัวเชยๆ อย่างรินรดาในระยะประชิด โดยที่บนโต๊ะทำงานตัวหรูมีหน้าจอแล็ปท็อปรันโค้ดสีเขียวเรืองแสงสว่างวาบ "นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะคุณคีย์!" มินตรากรีดเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มมาอย่างประณีตบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและไม่เข้าใจ "ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเข้ามาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคุณได้ แถมยัง... แถมยัง..." "ถ้าไม่มีมารยาทที่จะเคาะประตู ก่อนจะเข้ามาครั้งหน้าฉันแนะนำให้ไปฝึกท่องศัพท์คำว่า 'พื้นที่ส่วนบุคคล' ใหม่ตั้งแต่ชั้นอนุบาลนะคะคุณมินตรา" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ เย็นชาจนคนฟังรู้สึกเหมือนโดนสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบมองร่างของคุณหนูตระกูลดังด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง รินรดาลอบถอนหายใจยาวเหยียด เธอไม่ได้มีอารมณ์จะมาดูละครตบตีแย่งชิงผู้ชายน้ำเน่าแบบในซีรีส์หลังข่าวตอนนี้ เป้าหมายเดียวของเธอในวินาทีนี้คือการง้อ "ไอ้คุณชายสายเนิร์ด" จอมหยยิ่งที่กำลังงอนตุ๊บป่อง ทำตัวเป็นเด็กอมมือไม่ยอมปริปากพูดกับเธอมาตั้งแต่เมื่อคืนให้สำเร็จต่างหาก "เชิญออกไปก่อนค่ะคุณมินตรา ทางเรากำลัง... เคลียร์ 'บั๊ก' ส่วนตัวกันอยู่" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่าบั๊กพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดแบบฉบับโปรแกรมเมอร์สาวสายกวนประสาทไปให้ "แก! อี... อีเด็กเส้น!" มินตราหน้าดำคร่ำเครียด กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือด้วยความแค้นเคือง "คิดว่าเก่งนักรึไง ถึงได้กล้ามาล้ำเส้นฉัน! คุณคีย์คะ อย่าไปหลงกลยัยนี่นะคะ มันก็แค่โปรแกรมเมอร์กระจอกๆ ที่หวังเกาะคุณไต่เต้าเท่านั้นแหละค่ะ!" คีย์ไม่ได้แม้แต่จะชายตามองมินตรา เขากลับหันมาจ้องหน้ารินรดาด้วยแววตาคาดคั้น รังสีความกดดันรอบตัวยังคงแผ่ออกมาหนาแน่นจนน่าขนลุก สมกับเป็นเกมเมอร์ระดับท็อปที่ควบคุมทุกกระดานชีวิตได้อย่าง Y2K "โปรแกรมเมอร์กระจอกๆ อย่างฉัน จะทำให้คุณคีย์ผู้แสนเย่อหยิ่งยอมใจอ่อนได้ยังไงล่ะคะ... จริงไหมคะคุณซีอีโอ" รินรดาเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตากลมโตแพรวพราวไปด้วยประกายความซุกซน เธอไม่รอให้มินตราได้เห่าหอนอะไรต่อ ร่างบางก็หมุนตัวกลับไปหาหน้าจอแล็ปท็อปทันที นิ้วเรียวเล็กจรดลงบนแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับดีดเปียโนโซนาตา บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเงียบงัน มีเพียงเสียงคลิกๆๆ ของคีย์บอร์ดที่ดังประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะของคนทั้งคู่ มินตราที่ยืนหัวโด่อยู่หน้าประตูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอากาศธาตุ ยิ่งเห็นรินรดากล้าเมินเฉยใส่เธอแบบนั้น ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดจนแทบคลั่ง แต่พอลอบสบตากับคีย์ที่หันมาส่งสัญญาณไล่ด้วยหางตาอันทรงพลัง เธอก็ต้องกัดฟันกรอด กระทืบเท้าเร่าๆ แล้วหมุนตัวเดินกระแทกส้นออกไปจากห้องพร้อมกับเสียงปิดประตูดังปั้งด้วยความเจ็บใจ ครืน... โค้ดภาษา C++ และ Python ชุดใหญ่ถูกรันขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่เชื่อมต่อโปรเจคเตอร์กลางห้องทำงาน คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยแต่ก็ยอมยืนกอดอกมองนิ่งๆ รินรดากำลังทำอะไรของเธอกันแน่? รินรดาเหลือบมองปฏิกิริยาของร่างสูงที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ เธอแอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย *System Notification: Executing script 'Forgive_me_Key.exe'* ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจคเตอร์ทั้งหมดก็ดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยกราฟิกเกมแนว 8-bit ยุคคลาสสิกที่คีย์โปรดปราน ตัวละครพิกเซลรูปโปรแกรมเมอร์สาวผมม้าเดินถือกล่องของขวัญวิ่งดุ๊กดิ๊กข้ามอุปสรรคที่เป็นรูป "เกมแพด" และ "แก้วกาแฟดำ" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของเขา บนหัวของตัวละครพิกเซลนั้นมีข้อความวิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาว่า... *User 'Key' is offline due to anger. Please press 'Y' to restart relationship.* *(กดปุ่ม Y ถ้าคุณยกโทษให้ยัยโปรแกรมเมอร์ตัวแสบคนนี้แล้ว)* คีย์นิ่งงันไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง เขาไม่คิดเลยว่ายัยตัวแสบคนนี้จะใช้วิธี "เขียนเกมง้อ" ที่มีโค้ดดิ้งเฉพาะตัวมาง้อเขาแบบนี้ มันทั้งเชย ทั้งกวนประสาท และ... บ้าสิ้นดี แต่ทำไมมุมปากหยักสวยถึงเริ่มกระตุกยิ้มขึ้นมาทีละน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ล่ะ? "เล่นเกมเก่งนักไม่ใช่เหรอคะคุณธันวา ลองกดรีสตาร์ทหัวใจตัวเองแล้วให้อภัยคนสวยคนนี้ดูสักทีสิคะ รับรองว่า... ไม่มีบั๊กกวนใจแน่นอนค่ะ" รินรดาหันกลับมาส่งยิ้มหวานเชื่อมให้ พร้อมกับช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างออดอ้อนแบบที่ร้อยวันพันปีไม่เคยทำมาก่อน คีย์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนรินรดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม มือหนาเอื้อมไปแตะที่แป้นพิมพ์ ก่อนจะนิ้วเรียวจะกดลงบนปุ่มตัวอักษร 'Y' ตามคำสั่งในโค้ดอย่างไม่ลังเล "เธอคิดว่าเกมตื้นๆ แค่นี้ จะชดเชยเวลาที่เธอทำให้ฉันหงุดหงิดเมื่อคืนได้หมดเหรอ, ยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความใกล้ชิดนี้ทำเอาสติที่เคยมีกระเจิงไปหมด ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งจนมดขึ้นจอคอมพิวเตอร์นั้นเอง... ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทก็ดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกลูกในห้องทำงานเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนขนาดมหึมาที่เด้งขึ้นมากลางจอ... *Warning: Unauthorized intrusion detected. Main database firewall is under attack by...* ชื่อโปรไฟล์ของผู้บุกรุกปริศนาปรากฏหราขึ้นมาบนหน้าจอ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคีย์และรินรดาแข็งค้างในทันที! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความแสบของรินรดานะคะ!