อาการงอนของคนนิ่ง

"หมดเวลาเล่นเกมจับผิดแล้วล่ะค่ะ... ตัวจริงเสียงจริงยืนอยู่ตรงนี้แล้ว คุณจะลงโทษคู่หูคนนี้ยังไงดีล่ะคะ... คุณรินรดา?" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาทดังขึ้นชิดใบหู จนรินรดาต้องเผลอสะดุ้งสุดตัว ร่างบางดีดตัวถอยหลังกรูดจนสะโพกไปชนกับขอบโต๊ะทำงานเสียงดังปัง แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเอสเทติกของคีย์ ธันวา ที่เวลานี้ไม่ได้ฉายแววความเนิร์ดเฉิ่มเชยเหมือนตอนนั่งปั่นโค้ดอยู่ในห้องเซิร์ฟเวอร์แม้แต่น้อย มันคือแววตาของนักล่า... แววตาของประธานกรรมการบริหารแห่งอาณาจักรเทคโนโลยีเอ็มไพร์ ผู้กุมชะตากรรมของบริษัทในเครือทั่วประเทศ และที่สำคัญที่สุด... เขาคือ ‘เป้าหมาย’ ในเกมแก้แค้นที่เธอเพิ่งวางแผนจะเอาคืนเขาแทบตายเมื่อคืนนี้! รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอันปราดเปรื่องของโปรแกรมเมอร์สาวรันระบบประมวลผลด้วยความเร็วยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ภาพจำต่างๆ ไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ตั้งแต่เสียงทุ้มๆ ในไมโครโฟนดิสคอร์ดที่คอยบอกใบ้โค้ดลับให้เธอตลอดสัปดาห์, รอยยิ้มมุมปากที่เธอมองว่ามันช่างกวนประสาท, ไปจนถึงคำพูดจาหยอกเย้าที่เธอกล้าแม้กระทั่งเอ่ยปากแซวเขาว่า ‘คุณชายตกถังข้าวสาร’ ให้ตายเถอะ! นี่เธอกำลังเล่นตลกอะไรอยู่เนี่ย! "คุณ... คุณธันวา..." รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่ติดอยู่ตรงลำคอลงไป พยายามดึงสติและมามาดความมั่นใจของโปรแกรมเมอร์สาวฝีปากกล้ากลับคืนมา แม้ว่าสองมือจะแอบกำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ก็ตาม "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันคะ? คุณแกล้งทำเป็นเนิร์ดเพื่อตบตาฉันงั้นเหรอ? สนุกมากนักหรือไงที่ได้เห็นฉันหัวหมุนกับบั๊กบ้าๆ ที่คุณจงใจปล่อยเข้ามาในระบบน่ะ!" คีย์ไม่ตอบทันที ร่างสูงในชุดสูทเนื้อดีที่ถอดเสื้อคลุมออกเหลือเพียงเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบดลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นหลังของเธอแนบสนิทติดกับชั้นวางหนังสือจนไม่มีทางให้ถอยหนีอีกแล้ว ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมา องศาห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนรินรดาต้องเบือนหน้าหนีไปมองกระถางต้นไม้บนโต๊ะแทน แต่ทว่า... เธอกลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง ริมฝีปากหยักได้รูปที่เคยคลี่ยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ฉายแววเจ้าเล่ห์ แต่มันกลับมีความขุ่นเคืองระคนน้อยใจฉายชัดอยู่ลึกๆ "ผมไม่ได้สนุกเลยสักนิดครับ... เอ่อ... หมายถึง ฉันไม่ได้สนุกเลยสักนิด" คีย์เผลอหลุดปากแทนตัวเองด้วยสรรพนามเดิมที่ใช้คุยกันในเกม ก่อนจะกระแอมเบาๆ เพื่อปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นท่านประธานผู้เยือกเย็น "คุณต่างหากรินรดา... คุณต่างหากที่สนุกกับการปั่นหัวผม แถมยัง... ไปตกลงรับคำท้าดินเนอร์กับไอ้รองประธานหน้าโง่นั่นอีก!" รินรดาชะงักกึก หันขวับกลับมามองหน้าเขาด้วยความงุนงง "หะ... หึงเหรอคะ? หรือว่าคุณหมายถึงใคร?" "มินตรากับไอ้หมอนั่นต่างหากล่ะ!" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงหลุดอาการเหวี่ยงแบบเด็กๆ ออกมาอย่างปิดไม่มิด "คุณกล้าดียังไงเอาเวลาไปนั่งกินข้าวกับคู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฮุบโปรเจกต์ของเรา แถมยังเอาผมไปนินทาให้มันฟังในดิสคอร์ดว่าผมเป็น 'ตาลุงเนิร์ดหัวโบราณ' อีก! คุณรู้ไหมว่าผมเจ็บปวดแค่ไหนตอนที่ได้ยินคุณพูดแบบนั้น... รินรดา!" น้ำเสียงที่เปลี่ยนจากความสุขุมนุ่มลึกมาเป็นอาการ ‘งอน’ แบบเต็มขั้น ทำเอารินรดาถึงกับอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลโค้ดซับซ้อนนับล้านบรรทัดถึงกับชัตดาวน์ไปชั่วขณะ นี่เธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคะ? ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นซีอีโอผู้เย็นชา ไร้พ่าย และทรงอิทธิพลที่สุดในย่านธุรกิจ เปล่งเสียงตัดพ้อตัดพังราวกับเด็กผู้ชายโดนแย่งของเล่น แถมยังยืนกอดอกทำแก้มป่องใส่เธออยู่ตรงนี้เนี่ยนะ! "เดี๋ยวนะคะคุณคีย์... นี่คุณ..." รินรดาพยายามกลั้นยิ้มจนแก้มกระตุก เธอปัดมือเขาที่กั้นทางออกเบาๆ แล้วกอดอกมองหน้าชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มักใช้เวลาต้อนคู่ต่อสู้จนมุม "นี่คุณแอบฟังฉันคุยกับเจย์เหรอคะ? แล้วที่สำคัญ... คุณกำลัง 'งอน' ฉันอยู่หรือไงคะเนี่ย?" คีย์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับไต๋ได้ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงจางๆ อย่างเนียนกริบ แต่ด้วยศักดิ์ศรีของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมใคร เขาจึงเชิดหน้าขึ้นแล้วทำเป็นไขสืบกลบเกลื่อนอาการ "ใคร... ใครจะไปงอนคุณกันล่ะครับ! ผมแค่... แค่ทำหน้าที่ตรวจสอบความปลอดภัยของข้อมูลบริษัทต่างหาก เพราะโปรแกรมเมอร์ของผมมีพฤติกรรมน่าสงสัยและชอบแอบนินทากรรมการผู้จัดการ..." "อ๋อเหรอคะ?" รินรดาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "งั้นถ้าฉันจะไปดินเนอร์กับคุณรองประธานคนนั้นจริงๆ คุณธันวาผู้ทรงเกียรติจะทำไมฉันคะ? จะไล่ออกจากโปรเจกต์? หรือจะหักเงินเดือนฉันดีล่ะ?" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็ลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา คีย์หันขวับกลับมามองเธอด้วยแววตาวาวโรจน์ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กเอาไว้เบื้องหน้าอย่างรวดเร็วแต่ไม่ได้บีบรัดจนเจ็บ แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างบางปลิวเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้ม เสียงหัวใจของเขานั้นเต้นรัวเร็วจนเธสัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้า "ถ้าคุณกล้าไปกับมัน..." คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนน่าขนลุก "ผมจะซื้อบริษัทของมันทุบทำลายทิ้ง แล้วจับคุณขังไว้ในห้องเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของผม ให้คุณนั่งเขียนโค้ดให้ผมดูคนเดียวไปตลอดชีวิตเลย... ดีไหมครับ?" รินรดานิ่งงิ่งไปทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองศึก ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากอ้อมแขนแข็งแกร่งกำลังละลายกำแพงความเย่อหยิ่งของเธอจนหมดสิ้น แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยปากตอบโต้อะไร เสียงเคาะประตูดัง *ก๊อกๆ* ก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่รู้เวลานเวลา ตามด้วยเสียงแหลมสูงของมินตราที่ดังแทรกเข้ามาจากด้านนอก "คุณธันวาคะ! ดิฉันนำเอกสารโครงการส่วนที่เหลือมาให้ตรวจสอบค่ะ... เอ๊ะ ทำไมประตูล็อกล่ะคะ?" คีย์ขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาฉายความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดที่มารบกวนเวลาส่วนตัว เขาก้มมองรินรดาที่กำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาให้ราวกับรู้ทันสถานการณ์ รินรดากระซิบเสียงเบาที่ข้างหูเขาด้วยความท้าทาย "อ้าว... แขกคนสำคัญของคุณมาแล้วนะคะ จะให้ฉันปีนหน้าต่างหนีออกไป หรือจะเปิดประตูต้อนรับคู่หมั้นคนสวยของคุณดีล่ะคะ... คุณชายสายเนิร์ด?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาววับด้วยแผนการร้ายกาจบางอย่างที่ผุดขึ้นมาในหัว "หนีทำไมล่ะครับ..." ซีอีโอหนุ่มยิ้มมุมปาก ยื่นมือไปปลดล็อกกลอนประตูช้าๆ ขณะที่มืออีกข้างยังคงโอบเอวบางของรินรดาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "ในเมื่อตัวจริงเสียงจริงยืนอยู่ตรงนี้... เรามาดูกันดีกว่าว่าระหว่างคู่หมั้นจอมปลอมกับโปรแกรมเมอร์คนโปรด ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายกระเด็นออกไปก่อน!" แกร๊ก... เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของมินตราที่ผลักเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า... โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้าง "เมล่อนโซดา" และเป็นกำลังใจให้ยัยโปรแกรมเมอร์จอมแสบกับคุณชายสายเนิร์ดเสมอนะคะ!)