ความลับถูกเปิดเผย

ปลายกระบอกปืนสีดำด้านที่สะท้อนแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานไม่ได้ทำให้รินรดาถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม... ดวงตาคู่คมของโปรแกรมเมอร์สาวกลับหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเยือกเย็น รอยยิ้มมุมปากที่เธอมักจะมีเวลาเจอเรื่องไร้สาระถูกยกขึ้นอย่างท้าทาย ในเมื่อพวกมันเลือกที่จะเล่นสกปรกถึงถิ่น เธอก็พร้อมจะส่งพวกมันกลับนรกด้วยโค้ดพิฆาตเช่นกัน "คิดว่าบุกเข้ามาถึงห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นบนสุดแล้วจะชนะอย่างนั้นเหรอคะ คุณมินตรา?" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน รินรดาค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของหน้าจอโฮโลแกรมที่ดับวูบ มือเรียวบางปัดฝุ่นที่ปลายแขนเสื้ออย่างไม่สะทกสะท้าน แม้ว่ารอบตัวจะถูกล้อมไว้ด้วยบอดี้การ์ดติดอาวุธครบมือถึงสามคนก็ตาม มินตราที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ หล่อนไม่คิดว่าผู้หญิงที่ควรจะนั่งตัวสั่นหวาดกลัวอยู่ใต้โต๊ะทำงาน จะยืนกอดอกมองหน้าตนด้วยสายตาเหมือนผู้ล่ากำลังมองเหยื่อ "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะค่ะ รินรดา!" มินตราเค้นเสียงหัวเราะด้วยความหมั่นไส้ หล่อนกวาดสายตามองสภาพห้องที่ไร้การป้องกันก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสูง "วันนี้ต่อให้เธอมีฝีมือด้านโค้ดดิ้งเก่งกาจแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีระบบป้องกันตัวและไฟล์โปรเจกต์อยู่ในมือ... เธอก็เป็นแค่ลูกไก่ในกำมือฉัน ที่สำคัญที่สุด... ผู้ชายที่เธอคิดว่าคอยปกป้องนักหนาอย่างคุณคีย์ เขาก็ไม่ได้วิเศษวิโสอะไรอย่างที่เธอคิดหรอค่่ะ!" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท "หมายความว่ายังไงคะ?" "ก็หมายความว่า... คนที่คุณคาดหวังนักหนา แท้จริงแล้วก็เป็นแค่หุ่นเชิดที่ฉันปั่นหัวเล่นยังไงล่ะคะ!" มินตราหัวเราะคิกคักอย่างได้ใจ หยิบแท็บเล็ตหรูขึ้นมาสไลด์หน้าจอก่อนจะหันหน้าจอเข้าหารินรดา "ดูนี่ซะสิ! หลักฐานว่าโปรเจกต์ 'Phantom Code' ที่เธอกับไอ้เด็กเนิร์ดนั่นร่วมมือกันสร้างขึ้นมา มันถูกโอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของมาให้ฉันเรียบร้อยแล้ว!" บนหน้าจอแท็บเล็ตปรากฏเอกสารยืนยันสิทธิ์การเป็นเจ้าของโปรเจกต์ พร้อมลายเซ็นดิจิทัลที่คุ้นตา ลายเซ็นของ 'คีย์ ธันวา' ซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาและไร้พ่ายคนนั้น... ลายเซ็นที่รินรดาเคยเห็นผ่านตามานับครั้งไม่ถ้วน รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะเสียดายโปรเจกต์มูลค่าหลายร้อยล้าน แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังโดยคนที่เธอเริ่มเปิดใจให้... คีย์ ธันวา หักหลังเธอจริงๆ งั้นเหรอ? "เห็นหรือยังคะ? ผู้ชายพวกนั้นก็เห็นแก่ผลประโยชน์ด้วยกันทั้งนั้นแหละ" มินตราเดินเข้ามาใกล้ ทำท่าทางเยาะเย้ยถางถาง "ตื่นจากความฝันลมๆ แล้งๆ ได้แล้วรินรดา ยอมเซ็นใบลาออกแล้วไसหัวไปซะดีๆ ฉันยังจะเมตตาไม่แจ้งข้อหาขโมยความลับบริษัท!" รินรดาก้มหน้านิ่ง เส้นผมสีดำสนิทเคลียข้างแก้ม บดบังแววตาที่กำลังไหววับชั่วขณะ บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของเหล่าบอดี้การ์ด ทว่า... ผ่านไปเพียงสามวินาที รินรดา1ก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอ *หึ... หึหึหึ* มินตราขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "เธอขำอะไรของเธอ?" "ฉันขำความโง่เขลาของคุณต่างหากล่ะคะ มินตรา" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ แววตาคู่คมไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือพ่ายแพ้หลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความฉลาดแกมโกงและรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทรงพลังอย่างยิ่ง "เธอบอกว่า... คีย์ ธันวา เซ็นโอนสิทธิ์ให้คุณอย่างนั้นเหรอคะ?" รินรดาก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วคุณแน่ใจได้ยังไงคะว่า... ลายเซ็นนั้นเป็นของจริง ไม่ใช่โค้ดลวงตาที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อตลบหลังคนโลภอย่างคุณ?" "ปะ... ปลุกปั่นอะไรของเธอ! ไฟล์นี้ออกจากเซิร์ฟเวอร์หลัก..." *ติ๊ง—!* เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตในมือมินตราดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอที่เคยแสดงเอกสารสิทธิ์การเป็นเจ้าของ กลับกะพริบถี่ๆ กลายเป็นสีแดงฉาน และข้อความแจ้งเตือนตัวอักษรวิ่งรัวเป็นภาษาโค้ดที่ไม่คุ้นตา *Warning: System Override. Unauthorized Access Detected.* *Executing Protocol: Trap_The_Snake.* รินรดายกมือขึ้นกอดอก รอยยิ้มมุมปากยิ่งเด่นชัดขึ้น "คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่า คนระดับซีอีโอที่กุมบังเหียนบริษัทเทคโนโลยีระดับโลก จะยอมเซ็นโอนโปรเจกต์สำคัญให้ผู้หญิงสมองกลวงที่แม้แต่โค้ดพื้นฐานยังอ่านไม่ออกอย่างคุณง่ายๆ?" "มะ... หมายความว่ายังไง?!" มินตราหน้าซีดเผือด มือที่ถือแท็บเล็ตเริ่มสั่นเทา "หมายความว่า... ไฟล์ที่คุณได้ไป มันเป็นแค่ 'กับดัก' ยังไงล่ะคะ" รินรดาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับมีดโกน "ทุกบรรทัดโค้ดที่คุณคิดว่าขโมยมาได้ สำเนาข้อมูลทั้งหมดกำลังถูกส่งตรงไปยังสำนักงานตำรวจแห่งชาติ และ... เอ่อ ถ้าฉันจำไม่ผิด..." รินรดายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาส마트워치 (Smartwatch) ของตนเองเบาๆ ก่อนจะนับถอยหลังในลำคอ "สาม... สอง... หนึ่ง..." *โครม—!* ประตูนิรภัยด้านล่างถูกพังกระเด็นด้วยแรงระเบิดเบาๆ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบชีวิตที่วิ่งกรูขึ้นมาบนชั้นบนสุด พร้อมกับเสียงประกาศก้องผ่านโทรโข่งของเจ้าหน้าที่ตำรวจปราบปรามอาชญากรรมทางเทคโนโลยี "ล้อมไว้หมดแล้ว! ห้ามใครขยับ!" สีหน้าของมินตราและบอดี้การ์ดทั้งสามคนถอดสีในพริบตา ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเดียว หล่อนหันขวับมามองรินรดาราวกับเห็นผี "นี่เธอ... เธอวางแผนไว้หมดแล้วเหรอ?!" "เปล่าหรอค่ะ..." รินรดาตอบเสียงหวานหยดย้อย แต่แววตากลับเย็นเยียบ "ฉันไม่ได้วางแผน... แต่คนที่เขา 'รอ' ให้คุณเดินเข้ามาติดกับต่างหากล่ะคะ ที่เป็นคนจัดการทั้งหมด" พูดจบ รินรดาก็หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา หน้าจอแสดงผลการสนทนาล่าสุดจากแอปพลิเคชันเกมยอดฮิตที่เธอเล่นประจำ... และชื่อไอดีคู่หูในเกมที่คุ้นเคย **[System Master]**: *งานเรียบร้อยดีไหมครับคุณโปรแกรมเมอร์จอมแสบ? ผมเตรียมป๊อปคอร์นรอดูฉากคุณตบหน้าคนปากดีอยู่พอดี* รินรดาเห็นข้อความนั้นแล้วเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความโกรธ กลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาด... ที่แท้ คู่หูในเกมที่คอยแบกเธอ ชวนเธอหัวร้อน และคอยช่วยเหลือเธอในโลกดิจิทัลมาตลอด ก็คือผู้ชายคนนั้น... คีย์ ธันวา! ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้พิมพ์ข้อความตอบกลับ เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูก็ลอยแว่วมาจากทางบันไดหนีไฟ พร้อมกับเงาร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างสุขุม "เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยครับผู้กำกับ..." คีย์ ธันวา ปรายตามองมินตราที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้น ก่อนที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะเลื่อนกลับมาสบกับรินรดาที่ยืนอยู่กลางห้อง "ส่วนยัยโปรแกรมเมอร์จอมแสบของผม... เดี๋ยวผมจัดการเองครับ" รินรดาสบตากับซีอีโอหนุ่มผู้ซ่อนตัวตนเป็นเกมเมอร์สายเนิร์ด หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก... เกมนี้... เธอยังไม่ได้คิดบัญชีกับเขาเรื่องที่ปิดบังตัวตนเลยสักครั้งนะคะ! และก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากคาดคั้นอะไร คีย์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้มือหนารวบเอวบางไว้ด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบชวนใจสั่นแนบชิดข้างใบหู... "หมดเวลาเล่นเกมจับผิดแล้วล่ะครับ... ตัวจริงเสียงจริงยืนอยู่ตรงนี้แล้ว คุณจะลงโทษคู่หูคนนี้ยังไงดีล่ะครับ... คุณรินรดา?" *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเมล่อนโซดามาโดยตลอดนะคะ)*