คืนพายุเข้า

เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์แอร์โรว์เทคในเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยเสียงคำรามต่ำทุ้มของฟ้าร้องที่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากขอบฟ้าอันมืดมิด เมล่อนโซดารับประกันเลยค่ะว่า ความบันเทิงระดับพรีเมียมที่สะใจคนอ่านจนต้องร้องซี๊ดไม่ได้จบลงแค่การทิ้งให้มินตรากับพวกปากดีเปียกปอนอยู่กลางทะเลสาบหรอกนะคะ แต่พายุลูกใหญ่ของจริงกำลังจะเริ่มขึ้น ณ เพนต์เฮาส์ส่วนตัวลอยฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมืองต่างหากล่ะคะ! รินรดายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง หยดน้ำฝนเม็ดแรกเริ่มโปรยปรายกระทบกระจก ก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นม่านน้ำโปร่งแสงที่ตัดขาดโลกภายนอกออกจากห้องสวีทสุดหรูแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงถอนหายใจยาวๆ ของคีย์ ธันวา ก็ดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่ทาบทับลงบนไหล่บอบบาง "ตัวสั่นนิดหน่อย... หรือว่ากำลังตื่นเต้นกับบรรยากาศแบบนี้คะ คุณโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววเย้าแหย่นิดๆ ดังอยู่ใกล้จนชิดใบหู รินรดาตวัดสายตากลับไปมองค้อนควั่กทันที เธอยกมือขึ้นกอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทางที่แสนจะยียวนกวนประสาทตามแบบฉบับของยัยโปรแกรมเมอร์จอมแสบ "ใครสั่นกันคะคุณคีย์ อย่ามามโนไปเองนะคะ รินแค่กำลังคิดว่าระบบความปลอดภัยของเพนต์เฮาส์คุณจะรอดพ้นจากฟ้าผ่ารอบนี้ไหมต่างหากล่ะคะ หรือว่าเราจะต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่กันสองต่อสองจริงๆ..." "ก็ดีไม่ใช่เหรอคะ?" ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ต่อให้มองกี่ทีก็ยังทรงพลังจนทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบ "ติดอยู่ในที่พักส่วนตัว... ไม่มีเสียงน่ารำคาญของใครมารบกวน ไม่มีงานโปรเจกต์บ้าบอคอแตกอะไรทั้งนั้น มีแค่เธอกับฉัน... เมล่อนโซดาคอนเฟิร์มเลยค่ะว่าสถานการณ์แบบนี้อันตรายต่อหัวใจยิ่งกว่าพายุข้างนอกซะอีก!" รินรดารีบเบือนหน้าหนีสายตาพราวระยับคู่นั้น เธอก้าวฉับๆ ไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ราคาแพงระยับ หยิบแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมาเปิดเช็กโค้ดโปรแกรมเพื่อกลบเกลื่อนความรินรดาร้อนผ่าวที่ลามเลียพวงแก้ม แต่มือเจ้ากรรมดันสั่นระริกจนเกือบทำเครื่องตกพื้นให้ขายหน้าซะแล้วสิคะ! ฝ่ายคีย์ ธันวา ซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาและเป็นเซียนเกมเมอร์ระดับท็อป ไม่ปล่อยให้เหยื่อในกรงทองอย่างเธอได้ตั้งตัว เขาก้าวตามมาติดๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างจนไหล่แนบชิด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นจากเครื่องปรับอากาศและไอร้อนจากกายหนุ่ม ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง "เลิกจ้องจอแล้วหันมาคุยกับฉันก่อนค่ะ รินรดา" นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้ใบหน้าหวานหันกลับมาสบตาตรงๆ ดวงตาคมกริบที่มักจะใช้ปราบเหล่าบอร์ดบริหารในห้องประชุม บัดนี้กลับฉายแววคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวราวกับตีกลองเพล เธอยอมรับเลยค่ะว่าต่อให้เก่งเรื่องการแฮกเกอร์ระบบป้องกันระดับโลกแค่ไหน แต่ระบบความรักของอีตาซีอีโอสายเนิร์ดคนนี้ เธอยังหาช่องโหว่เพื่อกดรีเซ็ตมันไม่ได้เลยสักครั้ง! "คุณคีย์... ปล่อยนะคะ รินจะทำงาน" เสียงของเธอเบาราวกับเสียงกระซิบ แถมยังขาดเป็นห้วงๆ เมื่อร่างสูงเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "งานอะไรสำคัญกว่าการเคลียร์บัญชีที่เราติดค้างกันไว้ตั้งแต่บนเรือยอร์ชล่ะคะ?" คีย์กระซิบชิดริมฝีปากบาง ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "เธอทำให้ฉันกลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งงาน แถมยังบังอาจขโมยหัวใจซีอีโออย่างฉันไปหน้าตาเฉย แบบนี้... ต้องมีบทลงโทษนะคะโปรแกรมเมอร์คนเก่ง" "บทลงโทษอะไรของคุณคะ รินไม่ได้..." คำพูดท้วงติงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างรวดเร็วและหนักแน่น เป็นจูบที่ไม่มีการลังเล เป็นการรุกรานที่เต็มไปด้วยความโหยหาและสิทธิ์ขาดอันชอบธรรม รินรดิกเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองที่เคยประมวลผลโค้ดโปรแกรมได้อย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ บัดนี้กลับขาวโพลนว่างเปล่า สติสัมปชัญญะทั้งหมดหลุดลอยไปพร้อมกับเสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกด้านนอก มือเรียวบางที่พยายามจะดันอกแกร่งเอาไว้ในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อวงแขนแข็งแกร่งรวบร่างเธอเข้าไปแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความหวานละมุนที่เจือด้วยความดุดันเล็กๆ ทำให้ห้องนั่งเล่นสุดหรูในคืนพายุเข้าอบอุ่นจนแทบจะละลาย ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันและบรรยากาศที่กำลังหวานหยาดเยิ้มจนคนอ่านต้องจิกหมอนขาดกระวิริดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะของเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นแทรกกลางจังหวะรัก! *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* ไฟสีแดงฉานกะพริบวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ของระบบ AI ที่รายงานด้วยความตกใจว่า: *[แจ้งเตือน: ตรวจพบการพยายามเจาะเข้าระบบเครือข่ายภายในห้องจากภายนอก... ต้นตอสัญญาณมาจากเลขที่ไอพีที่ไม่ได้รับอนุญาต และกำลังพยายามปลดล็อกรหัสผ่านประตูนิรภัยชั้นบนสุดในขณะนี้!]* คีย์ ธันวา ผละริมฝีปากออกจากร่างบางอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเย็นชาและคมกราบขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำ แต่สัญชาตญาณโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะกลับตื่นตัวเต็มที่ เธอลุกพรวดขึ้นยืน สายตาจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่ตอนนี้แสดงโค้ดคำสั่งประหลาดกำลังวิ่งพล่านอย่างรวดเร็ว "ไม่ใช่ฝีมือของมินตราแน่..." รินรดากัดฟันกรอด ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ฝีมือระดับนี้... มันไม่ใช่แค่แฮกเกอร์กระจอกงอกง่อย แต่มันคือโปรแกรม 'โกสต์' ที่ถูกสั่งการโดยใครบางคนที่ต้องการจะล도หน้าเราสองคนถึงถิ่น!" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากหนา มือหนาคว้าแท็บเล็ตอีกเครื่องขึ้นมาปลดล็อกระบบด้วยรหัสผ่านเพียงตัวเดียว ก่อนจะหันมามองหน้าหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจระดับร้อยล้านเปอร์เซ็นต์ "กล้าดีนี่คะที่บังอาจบุกรุกเข้ามาในอาณาจักรของฉันตอนที่พายุเข้า..." คีย์เอ่ยเสียงเรียบแต่น่ากลัวจับใจ "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมนี้... เรามาดูกันดีกว่าค่ะว่า ระหว่าง 'โปรแกรมโกสต์' ของพวกมัน กับ 'ระบบทำลายล้าง' ของซีอีโอสายเนิร์ดคนนี้ ใครจะทำให้หน้าหงายจนต้องร้องขอชีวิตก่อนกัน!" รินรดายกยิ้มมุมปาก ความหวานซึ้งเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเร้าใจระดับพรีเมียม เธอยื่นมือไปประสานนิ้วกับชายหนุ่มแน่น พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทายที่ทำเอารี้ดเดอร์ต้องใจสั่นระทึก: "งั้นก็อย่ารอช้าเลยค่ะคุณคีย์... มาโชว์ให้พวกมันเห็นกันเลยดีกว่า ว่าการเล่นกับไฟนรกมันมีสภาพเป็นยังไง!" *แกร๊ก—!* เสียงกลอนประตูนิรภัยชั้นบนสุดถูกดีดเปิดออกพร้อมกันกับหน้าจอหลักที่ดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟสีแดงฉาน และเงาร่างปริศนาสามร่างที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะ... ก่อนที่หน้าจอจะตัดฉับมืดสนิทลงในวินาทีที่ปลายกระบอกปืนสะท้อนแสงไฟ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสนุกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!