การเดินทางไปต่างเมือง

"ฉันบอกแล้วไงคะว่าเอกสารสรุปงบประมาณโครงการพัฒนาซอฟต์แวร์อัจฉริยะฉบับนี้ มีข้อผิดพลาดในส่วนของอัลกอริทึมการประมวลผลฐานข้อมูลถึงสามจุด ถ้าคุณมินตราจะกรุณาใช้สมองส่วนหน้าคิดวิเคราะห์ให้มากกว่าการนั่งเลือกสีเล็บ ฉันคงไม่ต้องมานั่งแก้ปัญหาเช็ดก้นให้แบบนี้ค่ะ!" เสียงใสๆ แต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนของรินรดา ดังแทรกขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวริมทะเลอ่าวไทย เอกสารรายงานหนากว่าร้อยหน้าถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *ปึก* เรียกสายตาตื่นตะลึงจากบรรดาผู้บริหารระดับสูงที่นั่งร่วมทริปสัมมนาต่างเมืองครั้งนี้ได้เป็นอย่างดี มินตราหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนริมฝีปากสั่นระริก เธอเป็นถึงรองประธานฝ่าย "รินรดา! นี่เธอ-" "นี่ฉันกำลังทำงานอย่างมืออาชีพค่ะ" รินรดาตัดบทด้วยรอยยิ้มเย็นชา ดวงตากลมโตฉายแววเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางเคาะนิ้วลงกับโต๊ะเป็นจังหวะ "ถ้าความสามารถในการอ่านโค้ดของคุณมันจำกัดจำเขี่ยจนแยกแยะไม่ออกว่าอันไหนคือ Bug กับอันไหนคือ Feature แนะนำให้กลับไปเรียน ป.ตรี ใหม่นะคะ หรือจะให้ฉันเปิดคอร์สสอนเขียนโปรแกรมเด็กอนุบาลให้เป็นวิทยาทานฟรีๆ ดีล่ะคะ?" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบ ชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน ทุกคนต่างกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรสักคำ เพราะรู้ดีว่าโปรแกรมเมอร์สาวปากแจ๋วคนนี้ไม่ใช่ปลาซิวปลาสร้อยที่จะมารังแกได้ง่ายๆ ยิ่งมีแบ็คอัพหนาเตอะอย่างคีย์ ธันวา ซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี.นั่งไขว่ห้างกอดอกมองเกมอยู่เงียบๆ ด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีใครกล้าหาญพอจะเอาคอไปพาดเขင်း คีย์ปรายตามองคู่หมั้นสาวในนามที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดด้วยสายตาราบเรียบ ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้น สำเนาเอกสารในมือของเขาถูกพลิกดูอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่รู้ทันและเอ็นดูระคนกันในที "ตามที่รินรดาพูดครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาทุกคนในห้องสะดุ้ง "โปรJect นี้คือหัวใจหลักของไตรมาสนี้ ถ้าใครไม่มีปัญญาทำตามมาตรฐานที่บริษัทตั้งไว้ ก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าลงเรือกลับฝั่งไปก่อนกำหนดได้เลย... การประชุมจบแค่นี้ครับ" สิ้นคำประกาศิตของซีอีโอหนุ่ม ทุกคนต่างทยอยลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุมด้วยความรวดเร็วรากับผึ้งแตกรัง มินตรากัดริมฝีปากจนห้อเลือด ส่งสายอาฆาตมาดร้ายมาให้รินรดาชนิดที่เรียกว่าถ้าสายตาฆ่าคนได้ รินรดาคงพรุนไปทั้งตัวแล้ว แต่มีหรือที่คนอย่างรินรดาจะสะทกสะท้าน เธอเพียงแค่ยักไหล่ส่งยิ้มหวานหยดย้อยชวนประสาทกินกลับไปให้ จนอีกฝ่ายต้องสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคืองแล้วเดินกระแทកส้นเท้าออกไปจากห้องเป็นคนสุดท้าย ปัง! เสียงประตูปิดลงตามหลัง เหลือเพียงแค่คนทั้งสองที่ยังคงนั่งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างหมดแรง ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามจังหวัดและความกดดันสะสม "เก่งมากครับ... แม่โปรแกรมเมอร์คนเก่ง" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู ก่อนที่อ้อมแขนแข็งแกร่งจะโน้มเข้ามาโอบกอดเอวบางจากทางด้านหลัง คีย์ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายสาวที่คุ้นเคยเพื่อคลายความตึงเครียด "ปล่อยเลยนะคีย์ คนเห็นหมด!" รินรดาโวยวายเบาๆ พยายามแกะมือปลาหมึกของคุณชายสายเนิร์ดที่ตอนนี้เริ่มออกลายคลั่งรักไม่เลือกสถานที่ "นี่มันห้องประชุมนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าภาพลักษณ์ซีอีโอผู้เย็นชาของท่านประธานจะป่นปี้หมดพอดี" "ใครจะกล้าเข้ามาถ้าผมยังไม่อนุญาต" คีย์กระซิบชิดใบหู รอรอบเอวบางแน่นขึ้นกว่าเดิม "อีกอย่าง... ผมกำลังให้รางวัลคนเก่งที่จัดการยัยคุณหนูจอมปลอมนั่นจนมุมต่างหาก คุณไม่คิดว่าผมควรได้ค่าตอบแทนจากการเป็นแบ็คอัพที่ยอดเยี่ยมเหรอครับ?" "รางวัลอะไรของคุณ เลิกฉวยโอกาสเลยนะ!" รินรดาค้อนปะเหลือก แต่มุมปากกลับอมยิ้มอย่างปิดไม่มิด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่ม "ไหนว่าจะพาไปเดินเล่นรับลมทะเลไงคะ หรือว่าจะเปลี่ยนใจมานั่งสวีทในห้องประชุมแทนแล้ว?" "เปลี่ยนใจแล้วครับ..." คีย์ผละใบหน้าออกเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "ผมอยากพาคุณไปที่อื่น... ที่ไม่มีใครมารบกวนเราได้เลย" รahรดาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย "ที่ไหนคะ?" ยังไม่ทันที่คีย์จะได้เอ่ยปากตอบ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาก็แผדเสียงดังขึ้น ขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวเสียก่อน ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ หยิบเครื่องขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะกดรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "มีอะไร... เจย์?" [ฮัลโหล! นายท่านผู้ยิ่งใหญ่!] เสียงปลายสายของเจย์ลอดดังออกมาอย่างตื่นเต้นจนรินรดายังได้ยินชัดเจน [แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ท่าเรือยอร์ชส่วนตัวแล้ว! มีคนแอบอ้างเอาเรือยอร์ชระดับวีไอพีที่นายจองไว้สำหรับทริปนี้ไปเทียบท่า และตอนนี้... กำลังจะพาแขกไม่ได้รับเชิญออกทะเลไปแล้วครับ!] คีย์หรี่ตาลงทันที รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง "ใครบังอาจกล้าแตะต้องของๆ ฉัน?" [ก็... คุณมินตรากับกลุ่มเพื่อนไฮโซของเธอนั่นแหละครับ! พวกเธอกำลังจัดปาร์ตี้เยาะเย้ยนายกับคุณรินรดาอยู่บนเรือลำนั้น แถมยังประกาศออกกลุ่มแชทบริษัทด้วยนะว่า 'ยึดเรือซีอีโอมาเสพสุข' แล้ว! นายจะให้ผมจัดการส่งหน่วยกู้ภัยไปลากคอพวกเธอลงมา หรือจะให้ผมแฮกสระบบบังคับเรือกลางทะเลแล้วปล่อยให้พวกเธอเคว้งคว้างเล่นดีล่ะครับ?] รินรดาที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ เม้มปากแน่น ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความสนุกสนาน เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไมโครโฟนโทรศัพท์แล้วเอ่ยแทรกขึ้นทันที "ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกค่ะเจย์... แค่แฮกส์ระบบความปลอดภัยทั้งหมด แล้วสั่งล็อกประตูห้องควบคุมจากภายนอก อย่าให้ใครเข้าออกได้ก็พอค่ะ" โปรแกรมเมอร์สาวแสยะยิ้มมุมปาก "ในเมื่ออยากได้เรือนัก งั้นก็ติดเกาะกลางทะเลไปสักคืน สั่งสอนให้รู้สำนึกซะบ้างว่าอย่ามาล้ำเส้นคนอย่างฉัน!" คีย์มองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหญิงสาวในอ้อมแขน มุมปากหยักกระตุกยิ้มเอ็นระคนพึงพอใจ เขาพยักหน้ารับคำสั่งของภรรยาในอนาคตอย่างไร้เงื่อนไข ก่อนจะกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ "ตามนั้น... จัดการให้เรียบร้อย แล้วเตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวเตรียมไว้ให้พร้อม" [รับทราบครับนายท่าน!] เจย์ตอบรับด้วยน้ำเสียงสะใจสุดขีด [รับรองว่าทริปนี้ จะเป็นทริปสัมมนาที่ยัยคุณหนูไฮโซพวกนั้นไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตแน่!] คีย์กดวางสาย รวบเอวบางเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง ดวงตาสีเข้มมองตรงมาที่รินรดาด้วยความลุ่มลึก "แผนการเด็ดขาดดีนี่ครับ... ภรรยา" "ใครภรรยาคุณคะ อย่ามามั่วซ้ำสองนะ!" รินรดาหน้าแดงก่ำ รีบดันอกแกร่งออกเบาๆ แต่มีหรือจะสู้แรงของซีอีโอหนุ่มได้ "เดี๋ยวก็รู้ครับว่าเป็นหรือไม่เป็น..." คีย์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงเบาๆ "ตอนนี้... ได้เวลาไปชมผลงานที่เราช่วยกันสร้างแล้วครับ" ชายหนุ่มพาเธอก้าวเดินออกจากห้องประชุม มุ่งหน้าตรงไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบนดาดฟ้า เสียงใบพัดเครื่องยนต์ตีลมดังสนั่นหวั่นไหว ร่างสูงโปร่งกุมมือบางไว้แน่นขณะเดินฝ่ากระแสลมแรงขึ้นสู่ยานพาหนะคู่ใจ รินรดานั่งลงบนเบาะหนังนุ่มภายในเฮลิคอปเตอร์ มองทิวทัศน์ยามเย็นของท้องทะเลกว้างใหญ่เบื้องล่างผ่านกระจกใส ความรู้สึกตื่นเต้นและท้าทายตีรวนขึ้นมาในอก ทริปสัมมนาครั้งนี้ไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด แถมยังเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่กำลังก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างเจ้านายกับลูกน้องไปอย่างสิ้นเชิง ในวินาทีที่เฮลิคอปเตอร์กำลังจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า คีย์หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอระบบควบคุมเรือยอร์ชอัจฉริยะที่เจย์เพิ่งส่งลิงก์อัปเดตเข้ามาสดๆ ร้อนๆ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายเมื่อเขาเห็นสถานะปัจจุบันของเรือลำนั้น—*ระบบถูกล็อกสมบูรณ์, แบตเตอรี่สำรองถูกตัดขาด, และความเร็วเรือถูกเซ็ตไว้ที่ศูนย์กลางมหาสมุทร* เขากดปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้ายบนหน้าจอสัมผัส เสียงระบบดิจิตอลดังขึ้น *ติ๊ด!* พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาโชว์หรา [Payment Verified: Unlimited Black Card Access Confirmed. Helicopter Deployment Initialized.] รินรดาหันมามองหน้าเขาด้วยความสงสัย "คุณทำอะไรน่ะคีย์?" คีย์หันมาสบตาเธอ รอยยิ้มอบอุ่นแต่ทรงเสน่ห์ถูกส่งให้ "ผมแค่อนุมัติค่าใช้จ่ายทั้งหมดสำหรับทริปนี้... และจองตั๋วแถวหน้าให้เราไปนั่งดูคนโง่ดิ้นรนเล่นครับ" เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวทะยานพุ่งแหวกอากาศมุ่งหน้าสู่กลางทะเลกว้าง โดยทิ้งให้กลุ่มคนปากดีต้องลอยเคว้งคว้างอยู่บนเรือยอร์ชกลางความมืดมิดอย่างไร้หนทางรอด และในวินาทีที่แสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์สาดส่องลงไปกระทบกับร่างของมินตราที่กำลังทุบกระจกเรือร้องขอความช่วยเหลืออย่างบ้าคลั่ง รินรดาก็เอนศีรษะซบลงกับไหล่กว้างของชายหนุ่ม ปิดท้ายค่ำคืนนี้ด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่หวานหยาดเยิ้มจนคนอ่านต้องใจสั่นระทึก! --- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มาโดยตลอดนะคะ เลิฟยูว์ที่สุดค่ะ!)