ชัยชนะยกแรก

"กล้าดียังไงถึงเดินเข้ามาเหยียบชั้นนี้โดยไม่มีคีย์การ์ด!" เสียงแหลมสูงของมินตรากรีดแทรกบรรยากาศอึมครึมในห้องประชุมใหญ่ทันทีที่เงาร่างสูงในชุดโค้ทสีดำก้าวพ้นขอบประตู ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกปนความโกรธจัดเมื่อพบว่าระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะที่บริษัททุ่มงบมหาศาล กลับปล่อยให้คนแปลกหน้าเดินทะลุเข้ามาได้ราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน แต่ชายปริศนากลับไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องนั้นแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นถอดฮู้ดคลุมศีรษะช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคาย สันจมูกโด่งเป็นสัน และรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเย้ยหยันไว้เต็มเปี่ยม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของรินรดาที่ยังคงกะพริบแสงสีเลือด "ระบบความปลอดภัยมูลค่าร้อยล้าน... ดูท่าทางจะใช้การไม่ได้ตั้งแต่ตอนที่ฉันส่งไวรัสตัวแรกเข้ามาแล้วล่ะมั้งครับ... อ๊ะ ขอโทษที ฉันติดพูดคำชายๆ ไปหน่อย พอดีตื่นเต้นกับผลงานชิ้นเอกของตัวเองน่ะค่ะ" ชายหนุ่มปรายตามองมินตราด้วยหางตาก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สมองอัจฉริยะของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลในเสี้ยววินาที รอยยิ้มเยาะแบบนั้น... วิธีการเจาะระบบแบบเหนือชั้นไร้ร่องรอยแบบนั้น... มันไม่ใช่ฝีมือของแฮกเกอร์รับจ้างทั่วไปแน่ๆ "คุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีระบบของบริษัทเราตลอดสัปดาห์นี้สินะคะ" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยพลังกดดันจนมินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง ชายหนุ่มปริศนายักไหล่เบาๆ เดินน่องเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของรินรดาเรื่อยๆ โดยไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าไปขวาง แม้แต่บอดี้การ์ดประจำชั้นก็ยังยืนแข็งทื่อราวกับถูกสะกดจิตด้วยรีโมตคอนโทรลบางอย่างในมือของเขา "ฉลาดสมกับที่เป็นโปรแกรมเมอร์มือหนึ่งของโปรเจกต์นี้ค่ะ... รินรดา" เขาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไอความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศลอยแตะจมูก "ฉันชื่อ 'เรย์' เป็นหัวหน้าทีมสถาปัตยกรรมระบบของคู่แข่ง... และวันนี้ ฉันได้รับคำสั่งให้มา 'เก็บกวาด' ขยะชิ้นใหญ่ที่ชื่อว่าคุณ" มินตราที่ได้ยินเช่นนั้นรีบเปลี่ยนสีหน้าทันที จากความหวาดกลัวกลายเป็นรอยยิ้มสะใจ เธอก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนทันทีด้วยท่าทีเหนือกว่า "เห็นไหมล่ะคะคุณธันวา! ยัยนี่มันพาภัยพิบัติมาสู่บริษัทชัดๆ! ทั้งระบบล่ม ทั้งมีคนแปลกหน้าบุกรุก สัญญาณอันตรายแบบนี้ สมควรไล่ออกหรือส่งตำรวจดำเนินคดีทันทีค่ะ!" มินตราหันไปฟ้องซีอีโอหนุ่มที่นั่งนิ่งเงียบอยู่หัวโต๊ะมาโดยตลอด คีย์ ธันวา ยังคงนั่งไขว่ห้าง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเรย์และรินรดาสลับกันไปมาอย่างพิจารณา เขายังไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ บรรยากาศในห้องจึงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยกย่องรอยยิ้มมุมปากขึ้นบ้าง ดวงตาคู่สวยประกายแวววาวด้วยความท้าทาย ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย "เก็บกวาดงั้นเหรอคะ? พูดซะดิบดี แต่ฝีมือการเขียนโค้ดเมื่อกี้ของคุณ... ออกจะล้าสมัยไปหน่อยนะ หรือว่าสมองของคนฝั่งนั้นจะเสื่อมไปตามอายุหมดแล้ว?" รินรดาจงใจใช้น้ำเสียงเย้าแหย่เพื่อยั่วโมโห เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา "ปากดีนักนะ ยัยโปรแกรมเมอร์กระจอก คิดว่าชนะเกมเด็กๆ เมื่อกี้แล้วจะรอดไปได้เหรอ? ดูนี่ซะก่อนสิ!" เรย์หยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา นิ้วเรียวกดทัชสกรีนรัวๆ เพียงไม่กี่ครั้ง หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับกราฟฟิกสถานะการเงินของบริษัทที่กำลังดิ่งพสุธาลงอย่างรวดเร็ว พร้อมข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน *ระบบบัญชีหลักถูกล็อก! ฐานข้อมูลลูกค้าทั้งหมดกำลังถูกถ่ายโอนไปยังเซิร์ฟเวอร์ภายนอก!* มินตรากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจจนเสียงหลง "กรี๊ด! บัญชีบริษัทถูกล็อก! แบบนี้เงินเดือนพวกเรา... หุ้นของบริษัท..." เธอน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื่นตระหนก หันไปมองคีย์ด้วยความหวังว่าเขาจะทำอะไรสักอย่าง แต่ซีอีโอหนุ่มก็ยังคงนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น "ฮ่าๆๆๆ! สายเกินไปแล้วครับคุณคนเก่ง ระบบของพวกคุณกำลังจะพินาศภายในสาม... สอง..." เรย์นับถอยหลังด้วยความสะใจ รอยยิ้มแห่งชัยชนะระบายเต็มใบหน้า แต่ทว่า... ที่วินาทีสุดท้ายก่อนที่เลขศูนย์จะปรากฏขึ้น หน้าจอโปรเจกเตอร์กลับตัดภาพฉับพลัน! ภาพกราฟฟิกสถานะการเงินที่กำลังดิ่งลงเหวหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยหน้าจอสีเขียวเข้มที่มีสัญลักษณ์รูป 'เมล่อน' หมุนติ้ว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดที่ดังสนั่นลั่นตึก *Access Denied! Firewall 3.0 Activated. IP Address Traced and Blocked.* เรย์ชะงักกึก รอยยิ้มค้างเติ่งบนใบหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา นิ้วที่กดแท็บเล็ตสั่นเทาเมื่อพบว่าหน้าจอของเขาเองก็ถูกล็อกตายสนิทและขึ้นข้อความสีแดงตัวโตว่า *'Game Over, Hacker Boy'* "เป็นไปได้ยังไง..." เรย์พึมพำเสียงสั่น หันขวับไปมองรินรดาที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาสมเพชเวทนา รินรดาก้าวเข้าไปหาเรย์ทีละก้าว ช้าๆ แต่มั่นคง เสียงส้นสูงกระทบพื้นห้องประชุมดังชัดเจนในความเงียบงัน "คุณคิดว่าฉันมัวแต่เสียเวลาเล่นเกมแก้แค้นกับคุณเมื่อกี้เหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ "เปล่าเลย... ฉันแค่ถ่วงเวลาให้ระบบ 'แอนตี้ไวรัส' ที่ฉันซ่อนไว้ ทำการเจาะย้อนกลับ (Reverse Trace) ไปยังเซิร์ฟเวอร์ต้นทางของคุณต่างหากล่ะคะ ตอนนี้ฐานข้อมูลทั้งหมดของคุณถูกยึด และที่สำคัญ... ตำรวจไซברกำลังเคาะประตูบ้านพักของคุณอยู่ตอนนี้เลยค่ะ" เรย์หน้าซีดเผือด ผนังห้องที่เคยเย็นเฉียบกลับทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เขาถอยหลังกรูดด้วยความตื่นตระหนก ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเจย์เพื่อนสนิทสายปั่นที่เดินยิ้มร่าเข้ามา พร้อมกับชูแฟลชไดร์ฟในมือให้ดู "เรียบร้อยโรงเรย์ครับคุณริน! ดึงข้อมูลลับของบริษัทคู่แข่งมาได้หมดจดแถมแถมพ่วงด้วยประวัติอาชญากรรมเก่าๆ ของนายคนนี้เรียบร้อย ส่งให้ตำรวจเรียบร้อยโรงจีนแล้วจ้า!" เจย์ส่งเสียงแซวอย่างอารมณ์ดี มินตราอ้าปากค้างจนแทบกรามค้าง สมองของเธอประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่พลิกผันแบบหน้ามือเป็นหลังมือ แต่เรื่องเซอร์ไพรส์ยังไม่จบแค่นั้น เมื่อคีย์ ธันวา ซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาที่นั่งเงียบมาตลอด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างๆ รินรดา สายตาคมกริบเหลือบมองเรย์แวบหนึ่งก่อนจะหันมามองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความเงียบปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังจะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ทำได้ดีมาก... คุณรินรดา" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "การจัดการปัญหาเฉพาะหน้าอย่างไร้ที่ติ และแผนการตลบหลังที่แยบยล... สมกับที่บริษัทเราต้องการ" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หันไปมองหน้าซีอีโอหนุ่ม "หมายความว่ายังไงคะคุณคีย์?" คีย์ยกย่องรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำเอาคนทั้งห้องแทบหยุดหายใจ เขายื่นเอกสารปกสีทองเล่มหนึ่งที่เพิ่งดึงออกมาจากแฟ้มสะสมงานให้เธอ "ขอต้อนรับสู่ตำแหน่ง 'รองประธานฝ่ายเทคโนโลยีและนวัตกรรม' คนใหม่ของกลุ่มบริษัทธันวาคม... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปค่ะ" มินตราที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด เลื่อนขั้นกะทันหันแถมยังเป็นตำแหน่งใหญ่โตกว่าเธอเสียอีก! รินรดาก้มมองเอกสารในมือสลับกับใบหน้าหล่อเหลาของซีอีโอหนุ่ม หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความดีใจจากตำแหน่งใหม่ แต่เป็นเพราะรอยยิ้มเจ้าเลื้อ.ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้นต่างหาก ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากปฏิเสธหรือรับตำแหน่ง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าเรียบเฉยก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที คีย์กดรับสายโดยไม่ละสายตาจากรินรดา น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกรอกลงไปในโทรศัพท์ด้วยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ "ว่าไงนะ... คนที่ส่งเรย์มา ไม่ใช่แค่บริษัทคู่แข่งงั้นเหรอ? แต่เป็น..." - เมล่อนโซดา