กดส่งคำสั่งแบบสับ

เสียงปรบมือเยาะเย้ยของมินตราดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ ราวกับเสียงหัวเราะของปีศาจในงานเลี้ยงฉลองความพินาศ ใบหน้าเชิّدรั้นที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์ดังเชิดขึ้นสูง ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ที่แสดงผลหน้าจอสีแดงฉาน—รหัสข้อผิดพลาดพรั่งพรูออกมาเป็นสายน้ำทิพย์ที่กำลังแผดเผาระบบโลจิสติกส์มูลค่าหลายพันล้านของบริษัทให้มอดไหม้ในพริบตา "อุ๊ยตาย... ระบบล่มสนิทเลยนะคะท่านประธาน" มินตราแสร้งยกมือขึ้นปิดปาก หัวิกหัวต่อด้วยน้ำเสียงดัดจริตที่จงใจกระแทกกระทั้นให้ทุกคนในที่ประชุมได้ยินชัดเจน "สงสัยว่า *โปรแกรมเมอร์หน้าใหม่* ที่คุณธันวาอุตส่าห์ไปลากตัวมาจากไหนก็ไม่รู้ จะเก่งแต่ปากเสียแล้วล่ะค่ะ แบบนี้ความเสียหายคงปาเข้าไปหลายสิบล้าน... ลำพังเงินเดือนทั้งชาติของเธอ จะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายชดใช้ล่ะคะเนี่ย?" เสียงกระซิบกระซาบจากบรรดาบอร์ดบริหารอาวุโสดังระงมขึ้นทันที สายตานับสิบคู่พุ่งเป้ามาที่รินรดาด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนาและดูแคลน บ้างก็ส่ายหัวถอนหายใจราวกับเธอกلุ่มก้อนปัญหาที่ถูกโยนเข้ามาสร้างความปวดหัว ทว่า... รินรดาไม่มีทีท่าว่าจะสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง มือเรียวบางเคาะปากกาลงกับโต๊ะเป็นจังหวะ *ต๊อก... ต๊อก...* อย่างใจเย็น ราวกับกำลังฟังเพลงกล่อมเด็กในยามบ่าย มุมปากข้างหนึ่งยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันแบบเหนือชั้น จนมินตราที่ยืนแอคท่าอยู่ถึงกับชะงักความสะใจไปชั่วขณะ คีย์ ธันวา นั่งนิ่งสนิทอยู่ ณ หัวโต๊ะประชุม ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนแสงไฟวับวาว เขาไม่ได้หันไปมองมินตราแม้แต่น้อย แต่กลับจ้องมองรินรดาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก—แววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย และ... ความเชื่อใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากซีอีโอผู้ไร้หัวใจ "มองหน้าฉันแบบนั้น หมายความว่ายังไงยะอีรินรดา หน้าด้านจนพูดไม่ออกแล้วล่ะสิ!" มินตราเริ่มทนไม่ไหวเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบ เธอก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน ตบมือลงบนพื้นผิวไม้มะฮอกกานีเสียงดังลั่น "ยอมรับมาเถอะค่ะว่าเธอไม่มีปัญญาแก้! รีบก้มกราบขอร้องให้ฉันช่วยแก้โค้ดให้ซะตอนนี้ เผื่อฉันจะเมตตาช่วยกู้หน้าให้ท่านประธานผู้โง่เขลาที่เลือกคนผิด!" รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววคมกริบราวนใบมีดโกนที่เคลือบด้วยยาพิษ เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้ม—รอยยิ้มแบบที่เจย์เพื่อนสนิทของเธอมักจะบอกเสมอว่า *'รอยยิ้มแบบนี้ทีไร เตรียมตัวมีคนฆ่าตัวตายทางอ้อมทุกที'* "พูดมากจังเลยนะคะคุณมินตรา..." น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง "ปากเก่งซะขนาดนี้ นึกว่าสมองจะมีรอยหยักมากกว่าไส้เดือนซะอีก ที่แท้ก็แค่... นกแก้วที่จำคำชาวบ้านมาพูดเจื้อยแจ้วไปวันๆ" "นี่เธอ!" มินตราหน้าดำคร่ำเครียด กรีดเสียงแหลมสูงด้วยความโกรธจัด "กล้าดียังไงมาว่าฉัน! แกมันก็แค่เด็กเส้นไร้ค่า!" "เส้นเหรอคะ? หึ..." รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะสะบัดหน้าหันไปทางจอคอมพิวเตอร์หลัก "เส้นใหญ่อย่างคุณน่ะ มันก็เป็นได้แค่ก้างปลาติดคอที่รอวันสำรอกออกเท่านั้นแหละค่ะ ตั้งใจดูให้ดีๆ นะคะคุณรองประธาน... ว่าคนที่คุณเรียกว่า *'เด็กเส้น'* เนี่ย เขาแก้ปัญหาที่สมองกลวงๆ ของคุณทำพังไว้ยังไง" สิ้นคำพูด นิ้วมือเรียวเล็กราวกับดีดพิณก็พรั่งพรูลงบนแป้นพิมพ์แมคคานิคัลเสียงดังรัวเป็นชุด *แกร็กๆๆๆๆ พรึบ!* ความเร็วในการพิมพ์ของเธอมันเหนือมนุษย์จนแทบมองไม่ทัน นิ้วมือทั้งสิบราวกับมีชีวิตโลดแล่นอยู่บนคีย์บอร์ด บรรทัดโค้ดภาษาซีและไพธอนนับร้อยถูกรัวป้อนเข้าไปด้วยสัญชาตญาณและความอัจฉริยะที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เจย์ที่นั่งลุ้นอยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นปาดเหงื่อแทนความสะใจ ขณะที่บรรดาบอร์ดบริหารที่เคยทำหน้าบูดBบึ้งค่อยๆ อ้าปากค้างทีละคน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน หน้าจอสีแดงฉานที่เคยแสดงความผิดพลาดระดับวิกฤต ค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตทีละบรรทัด... ทีละโมดูล... และลามไปทั่วทั้งระบบเครือข่ายอย่างรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้องประชุม หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึมาแสดงผลกราฟิกสถานะการทำงานที่กลับมาสู่ภาวะปกติ 100% แถมยังมีความเร็วในการประมวลผลพุ่งทะยานสูงกว่าเดิมถึงสามเท่าตัว! ระบบโลจิสติกส์ทั้งหมดกลับมาขับเคลื่อนอย่างไร้รอยต่อ ราวกับมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเบื้องหน้า ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจเข้าออกของทุกคน มินตราหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความหวาดกลัวสุดขีด ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก มือไม้เริ่มเย็นเฉียบเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองเพิ่งถูกเด็กฝึกงานที่เธอดูถูกเหยียดหยาม... ตบหน้าเข้าอย่างฉาดใหญ่กลางวงประชุมบอร์ดบริหาร "เป็นยังไงบ้างคะ?" รินรดาพิงหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ เธอยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองมินตราที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยรอยยิ้มเยาะ "โค้ดกากๆ ที่คุณทำพังไว้... ฉันแก้ให้เสร็จภายในสามนาทีแล้วนะคะ รองประธานคนเก่ง หรือว่าสมองของคุณประมวลผลไม่ทัน ต้องให้ฉันเขียนแผนภาพอธิบายอนุบาลให้ฟังด้วยไหมคะ?" "เธอ... เธอทำได้ยังไง..." มินตราพึมพำเสียงสั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง "แกแอบใส่โค้ดเองตั้งแต่แรกใช่ไหม! แกตั้งใจจะเล่นงานฉัน!" "อุ๊ย อย่าใส่ร้ายป้ายสีกันสิคะ" รินรดาหัวเราะคικคักอย่างอารมณ์ดี "หลักฐานทุกอย่าง บันทึกการแก้ไข (Git Log) มันก็ฟ้องอยู่ทนโท่ว่าใครเป็นคนทำพัง และใครเป็นคนกู้ซาก... หรือถ้าคุณมินตราอยากจะพิสูจน์ความโง่ของตัวเองซ้ำอีกรอบ ฉันก็ยินดีเปิดหน้าต่างโค้ดให้บอร์ดบริหารตรวจสอบประวัติการใช้งานแบบเรียลไทม์เลยนะคะ เอาไหมล่ะคะ?" มินตรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วพบว่า สายตาของเหล่าบอร์ดบริหารอาวุโสที่เคยเลียแข้งเลียขาเธอมาตลอด กลับแปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและรังเกียจอย่างชัดเจน คีย์ ธันวา ที่นั่งเงียบมาตลอด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวช้าๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของรินรดา มือหนาวางลงบนพนักพิงเบาๆ ท่าทีแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง สายตาคมปลาบดวดมองมินตราด้วยความเยียบเย็นจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูด "การประชุมวันนี้... พอแค่นี้" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "ส่วนคุณมินตรา... พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานที่แผนกนี้อีกแล้ว ย้ายไปเคลียร์เอกสารที่ห้องเก็บของชั้นใต้ดินซะ จนกว่าจะหมดสัญญา หรือถ้าทนไม่ไหว... จะลาออกไปตอนนี้เลยก็ได้ ทางบริษัทเราไม่ต้อนรับคนไร้ความสามารถที่เอาแต่สร้างภาระ" ประโยคนั้นเปรียบเสมือนหมัดน็อกที่ซัดมินตราจนสაბสลบคาที่ เธอทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความอับอายขายขี้หน้า ขณะที่รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันไปสบตากับซีอีโอหนุ่มที่ก้มหน้าลงมามองเธอใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความอบอุ่นจากตัวเขาทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "เก่งมาก... คุณโปรแกรมเมอร์" คีย์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเจือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "ดูท่าทาง... คืนนี้ฉันคงต้องหาทาง 'รางวัล' ให้คุณชุดใหญ่ซะแล้วล่ะมั้ง" รินรดาหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย เธอยังไม่ทันได้อ้าปากเถียง ทันใดนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของเธอก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ เธอก้มลงมองหน้าจอ ปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงจากระบบนิรนามที่เจย์เคยเตือนไว้: *'ระวังตัวให้ดี... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ยินดีต้อนรับสู่กับดักชิ้นต่อไป, ประธานธันวา และคุณโปรแกรมเมอร์คนสวย'* หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคีย์ ดวงตาคมกราบของชายหนุ่มก็ฉายแววอันตรายวับวาวขึ้นมาทันที ราวกับเขารู้ว่า... กำลังมีบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวกำลังพุ่งตรงมาหาพวกเขาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" เสมอมานะคะ!