อัจฉริยะที่ถูกดูถูก

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กดังสนั่นห้องประชุมใหญ่จนบรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วยิ่งดิ่งลึกลงไปอีก มินตราเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงเพลิงถูกส่งตรงมายังหัวโต๊ะฝั่งตรงข้าม สายตาของเธอกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูแคลน ราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่หลงเข้ามาในดินแดนของผู้ดี "โครงการระบบความปลอดภัยที่เธอเสนอมาเนี่ย รินรดา... ใช้สมองส่วนไหนคิดคะ? หรือว่าใช้แค่จินตนาการจากนิยายแฟนตาซีที่เธออ่านแก้เซ็งไปวันๆ?" น้ำเสียงแหลมสูงที่เจือความเหยียดหยามดังขึ้นท่ามกลางบอร์ดบริหารระดับสูง มินตราจงใจลากเสียงยาวเพื่อตอกย้ำความน่าสมเพชของอีกฝ่าย เธอยกมือขึ้นกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยท่าทางเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด รินรดาไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่หาง ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แววตาสีเข้มคมกริบราวกับสัตวแพทย์ที่กำลังมองสุนัขบ้าเห่าใส่กำแพง มือเรียวบางหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใจเย็น ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นต่อแรงกดดันรอบตัว "ถ้าคุณมินตราใช้เวลาอ่านรายงานหน้าสองถึงหน้าสี่สักนิด แทนที่จะมัวแต่วิจิตรตระการตาอยู่กับกระเป๋าแบรนด์เนมใบคอลเลกชันล่าสุด คุณก็น่าจะพิจารณาออกว่า ช่องโหว่ที่ฉันอุดมันลงไป คือจุดที่ระบบเก่าเคยทำบริษัทคุณเกือบล้มละลายมาแล้วเมื่อปีกลายค่ะ" คำพูดที่สวนกลับไปอย่างนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของมินตราแข็งค้างในเสี้ยววินาที ดวงตาของลูกคุณหนูผู้ไม่เคยถูกหักหน้าต่อหน้าธารกำนัลวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "เธอ! นังเด็กกะโปโลปากดี! คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาสั่งสอนฉัน ในบริษัทนี้ ผลงานของเธอมันก็แค่ขยะเปียกที่ฉันจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้!" มินตราตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ไถลครูดกับพื้นห้องประชุม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรดาบอร์ดบริหารต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าปริปากขัดใจมินตราผู้กุมอำนาจสายสัมพันธ์ครอบครัวผู้ถือหุ้นใหญ่ ยกเว้นก็แต่รินรดาที่ยังคงนั่งนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินแกรนิตที่เต็มไปด้วยพิษสง รินรดากวาดสายตามองหน้าบอร์ดบริหารทีละคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่มินตรา ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน ปนความเย้ยหยันที่ไม่อาจปิด "ขยะเปียกอย่างฉันเนี่ยแหละค่ะ ที่กำลังจะทำให้โปรเจกต์ร้อยล้านนี้ผ่านฉลุยในขณะที่โปรเจกต์ลูกรักของคุณมินตรากำลังจะเจ๊งไม่เป็นท่าเพราะโดนแฮกข้อมูลรั่วไหล... อ้อ จริงสิ ฉันเผลอพูดความจริงออกไปหรือเปล่าคะเนี่ย หน้าถึงได้ซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้น" "รินรดา! แกมัน..." มินตราพยายามจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่อง แต่เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สามครั้งกลับดังขึ้นตัดจังหวะความวุ่นวายเสียก่อน ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง กลิ่นอายความเยือกเย็นและกดดันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณทันทีที่เขาปรากฏตัว ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติประดับด้วยแว่นสายตากรอบบางที่ยิ่งเสริมให้ดูน่าเกรงขาม ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองผู้คนในห้องด้วยความเฉยชา แต่กลับทรงพลังจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ คีย์ ธันวา ซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยปรากฏตัวในการประชุมย่อยระดับนี้ด้วยซ้ำ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของรินรดา มือหนาวางลงบนพนักพิงของเธออย่างถือสิทธิ์ ท่าทีสนิทสนมและปกป้องอย่างโจ่งแจ้งนั้นทำให้มินตราถึงกับอ้าปากค้าง "คุณธันวา..." มินตราละล่ำละลักเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้งทันที "ทำไมถึง..." "ผมมาฟังภรรยาของผมนำเสนอผลงานครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนแทบทำให้เพดานห้องประชุมถล่มลงมา รินรดาชำเลืองมองชายหนุ่มที่ยืนโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ก่อนที่เขาจะกระซิบเบาๆ ข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ได้ยินกันแค่สองคน "เล่นสนุกพอหรือยังคะ... ภรรยาตัวแสบ ถ้ายังไม่สะใจ เดี๋ยวสามีคนนี้จะช่วยตบหน้าคนปากดีให้อีกรอบดีไหม?" รินรดายิ้มรับมุมปาก ดวงตาสื่อความหมายว่า *'รอดูฝีมือฉันได้เลยค่ะ'* ก่อนที่เธอจะกดปุ่มรีโมตคอนโทรล หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ด้านหลังห้องก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความโค้ดลับการเจาะระบบที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ จู่ๆ หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบทั่วตึก เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึกระฟ้า ประตูนิรภัยของห้องประชุมปิดล็อกอัตโนมัติด้วยเสียงโลหะกระแทกันดังสนั่น ทุกสายตาตื่นตระหนกหันขวับไปมองหน้าจออีกครั้ง ข้อความตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นช้าๆ ทีละตัวบนจอภาพมืดสนิท— *"ยินดีต้อนรับสู่เกมล่ามนุษย์... ประธานธันวา และคุณโปรแกรมเมอร์คนสวย"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เมล่อนโซดาเสมอนะคะ