ซีอีโอมาดนิ่งหรือหินเดินได้

เสียงนิ้วเรียวยาวกระทบลงบนแป้นพิมพ์กลไกเสียงดังรัวราวกับหابلเกลียวคลื่นพายุฝน เป็นจังหวะเดียวกับที่หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอเรียงยาวบนโต๊ะทำงานสว่างวาบด้วยชุดโค้ดสีเขียวเรืองแสง "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ยัยตัวแสบ หวังว่าเธอจะไม่ลืมวิธีแก้รหัสผ่านที่เธอเป็นคนตั้งไว้เองหรอกนะ" คำพูดทิ้งท้ายของคีย์ ธันวา ยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเสียงกระซิบเย้ยหยันจากปีศาจหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความสมบูรณ์แบบ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสายตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกความมั่นใจของเธอให้ย่อยยับ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยขาว ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความถือดี เธอกวาดตามองสถาปัตยกรรมระบบคลาวด์ที่คีย์เพิ่งโยนโจทย์หินให้แก้สดๆ ร้อนๆ บนโปรเจคเตอร์กลางห้องประชุมใหญ่ โครงสร้างโค้ดสามล้านบรรทัดถูกออกแบบมาในรูปแบบโมโนลิธที่เก่าแก่และเต็มไปด้วยจุดโหว่ระดับวิกฤต ซึ่งหากเป็นโปรแกรมเมอร์ทั่วไป แค่เห็นหน้าตาของมันคงต้องยอมยกธงขาวภายในหนาทีแรก แต่สำหรับเธอนี่คือความท้าทายที่น่ารังเกียจที่สุด "โครงสร้างระบบที่ล้าสมัยแบบนี้ คุณเอามาใช้บริหารจัดการข้อมูลลูกค้าระดับพันล้านได้ยังไงคะคุณซีอีโอ หรือว่าสมองส่วนการคิดวิเคราะห์ของคุณมันถูกแช่แข็งไปพร้อมกับแอร์คอนดิชันเนอร์ในห้องนี้" เสียงหวานใสแต่เจือด้วยกระแสความเยาะเย้ยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของเหล่าคณะผู้บริหาร รินรดาแกล้งเอียงคอมองจอภาพด้วยสายตาประดุจแพทย์กำลังวินิจฉัยซากศพที่เน่าเฟะ คีย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นราวกับรูปปั้นหินที่ไม่มีวันละลาย "สถาปัตยกรรมชิ้นนี้ถูกเขียนขึ้นโดยทีมพัฒนาที่ดีที่สุดในซิลิคอนแวลีเมื่อสามปีก่อน และมันก็ทำเงินให้บริษัทเรามาตลอด จนกระทั่ง... มีใครบางคนทิ้งมันไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสองปีก่อน" ประโยคหลังเขากดเสียงต่ำลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจดจ้องตรงมาที่เธอราวกับจะดึงวิญญาณ รินรดาสะอึกไปชั่วขณะเมื่อความทรงจำเก่าๆ แวบเข้ามาในหัว แต่มือเล็กๆ ของเธอกลับไม่ยอมหยุดนิ่ง เธอลากเมาส์ลบโค้ดบล็อกใหญ่ทิ้งอย่างไร้ความปรานีจนหน้าจอขึ้นเตือนสีแดงฉาน "ของเก่าก็คือขยะค่ะ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว "โครงสร้างแบบโมโนลิธที่พะรุงพะรังแบบนี้ ต่อให้คุณจ้างเทวดามาดูแล มันก็ล่มสลายในอีกสามเดือนข้างหน้าอยู่ดีถ้าฐานข้อมูลเพิ่มขึ้นสิบเท่า สิ่งที่คุณต้องทำไม่ใช่การพยายามซ่อมแซมมันด้วยแพตช์กากๆ แต่เป็นการรื้อทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นไมโครเซอร์วิสแบบกระจายตัวต่างหากเล่า!" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบห้องประชุม มินตรา ที่นั่งอยู่ข้างกายคีย์ส่งเสียงแค่นในลำคอด้วยความหมั่นไส้ หล่อนรีบโน้มตัวไปกระซิบกระซาบข้างหูท่านซีอีโอทันทีด้วยน้ำเสียงดัดจริตที่จงใจให้คนอื่นได้ยิน "คุณคีย์คะ อย่าไปฟังยัยเด็กอวดดีคนนี้เลยค่ะ แค่หนีปัญหาหัวซุกหัวซุนไปสองปี พอกลับมาก็ทำเป็นเก่งอวดอ้างทฤษฎีเพ้อเจ้อ โครงสร้างระบบใหญ่ขนาดนี้จะมารื้อทิ้งสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไงคะ เสียเวลาและงบประมาณมหาศาลเปล่าๆ" รินรดาปรายตามองมินตราด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "ถ้าสมองของคุณมินตรามีรอยหยักมากกว่าเครื่องประดับบนหัว คงจะเข้าใจนะคะว่าค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมระบบพังๆ ไปเรื่อยๆ มันแพงกว่าการสร้างใหม่ตั้งแต่รากฐานถึงสิบเท่า... แต่อย่าว่าแต่เรื่องโค้ดเลยค่ะ แค่แยกแยะระหว่างบั๊กกับฟีเจอร์ให้ออก คุณยังต้องใช้เวลาคิดนานเท่าไหร่คะเนี่ย" "นี่เธอ!" มินตราหน้าเสียจนบิดเบี้ยว กัดฟันกรอดด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่น หล่อนหันไปเกาะแขนคีย์แน่น "คุณคีย์คะ ดูยัยนี่สิคะ ปากคอเราะร้ายและไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ไล่เธออกไปเถอะค่ะ!" ทว่าคีย์กลับไม่ได้สนใจคำฟ้องร้องของมินตราเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่รินรดา ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอยืนอยู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกระดาษและกาแฟเข้มข้นโชعتเข้าจมูกจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟนีออนวาววับ เขากระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างน่ารำคาญ "ปากเก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... แต่เธอมั่นใจนักเหรอว่าจะแก้โค้ดทั้งหมดนี้ได้ทันกำหนดส่งพรุ่งนี้เช้า?" คีย์ท้าทาย แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัดอยู่หลังกรอบแว่น "ถ้าเธอทำไม่ได้... เธอจะต้องยอมทำตามคำสั่งฉันทุกอย่างตลอดหนึ่งเดือนเต็ม" รินรดาเม้มปากเข้าหากันแน่น ความท้าทายพุ่งพล่านไปทั่วกระแสเลือด เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขามากกว่าเดิมจนแทบไม่มีช่องว่าง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำขลับของซีอีโอหนุ่มอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าฉันทำได้... คุณต้องเซ็นอนุมัติงบประมาณทั้งหมดให้ทีมของฉันแบบไม่มีข้อแม้ และที่สำคัญ... เลิกส่งสายตาประหลาดๆ แบบนี้ใส่ฉันสักทีค่ะ!" คีย์มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเสน่ห์ร้ายกาจจนรินรดาต้องรีบเบนสายตาหนี เขายืดตัวตรงแล้วหันไปสบตากับคณะผู้บริหารทั้งหมดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ "ตกลงตามนี้... เตรียมตัวดูผลงานของโปรแกรมเมอร์มือหนึ่งของผมได้เลย" พูดจบคีย์ก็หันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตนเอง พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารบางอย่างลงบนโต๊ะเสียงดังปัง รินรดากวาดสายตามองเอกสารแผ่นนั้นด้วยความฉงน ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นหัวข้อเอกสาร นั่นไม่ใช่สัญญาว่าจ้างงานธรรมดา... แต่มันคือ "ทะเบียนสมรส" ฉบับจริงที่มีลายเซ็นของเธอเองกำกับไว้อย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อสองปีที่แล้ว! "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ภรรยาตัวแสบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและสนับสนุนเมล่อนโซดาเสมอนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!