บั๊กแรกของชีวิต

"บอกฉันมาทีรินรดา ว่าสมองระดับปริญญาโทด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ กำลังพาเธอเดินมาตกลงปลงใจเซ็นสัญญาเป็นทาสในเรือนเบี้ยของบริษัทไอทีที่กำลังจะล้มละลายแห่งนี้ ด้วยเหตุผลอะไร... เงินเดือนสองหมื่นห้า หรือว่าเธอแค่อยากลองฝึกงานในนรกขุมที่เก้ากันแน่?" เสียงปลายสายของเจย์ดังแทรกเข้ามาในหูฟังไร้สายแบบบลูทูธ พร้อมกับเสียงเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์รัวเร็วราวกับกำลังปะทะกับศัตรูในเกมออนไลน์ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าประตูกระจกฝ้าของบริษัท 'เทคโฮไรซอน' บริษัทซอฟต์แวร์ที่เคยรุ่งเรืองแต่ตอนนี้กลับเงียบเหงาจนน่าใจหาย ปลายเท้าของเธอกำลังเหยียบอยู่บนพรมสีเทาเข้มที่เก่าจนเริ่มลุ่ย แต่เธอกลับไม่มีสิทธิ์เลือกมากนักใน10 นาทีนี้ เมื่อค่าเช่าห้องพักใจกลางเมืองและบิลค่าน้ำค่าไฟกำลังวิ่งเข้าใส่เธอราวกับฝูงซอมบี้หิวกระหาย "นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้มีทางเลือกมากนักหรอกเจย์..." รินรดาถอนหายใจยาว พลางจัดกระเป๋าเป้สะพายหลังคู่ใจที่บรรจุแล็ปท็อปสเปกแรงที่เธอประกอบเองกับมือ "โปรเจกต์สตาร์ตอัพที่ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจทำมาครึ่งปีโดนนักลงทุนหน้าเลือดฮุบไปหน้าตาเฉยแถมยังจดสิทธิบัตรตัดหน้าฉันอีก ถ้าฉันไม่รีบหาเงินมาจ่ายค่าเซิร์ฟเวอร์คลาวด์ภายในสิ้นเดือนนี้ มีหวังโปรเจกต์ AI ตรวจจับโรคมะเร็งของฉันได้กลายเป็นแค่เศษกระดาษแน่ๆ" "โธ่... แม่พระเอกชนของผม ยอมก้มหัวให้พวกทุนนิยมหน้าเงินเนี่ยนะ ระวังตัวไว้เถอะ ยุคนี้คนใจดื้อมักจะโดนเคี้ยวจนไม่เหลือกระดูก โดยเฉพาะบริษัทที่มีข่าวลือว่าผู้บริหารใหม่เป็นพวกโรคจิตคลั่งงานจนพนักงานเก่าร้องไห้ลาออกยกแผนก" เจย์เตือนด้วยความหวังดี น้ำเสียงของเพื่อนสนิทเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ฉันไม่ใช่คนใจดี นายก็รู้... ฉันเป็นยัยโปรแกรมเมอร์จอมแสบต่างหาก ใครหน้าไหนกล้าลองดีกับโค้ดของฉัน ฉันพร้อมจะฝังมันด้วยบักส์ชั่วโคตรเหมือนกัน" รินรดายิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีดำสนิททอประกายความดื้อรั้นและท้าทาย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะผลักประตูกระจกเข้าไปด้านใน บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้าอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำราคาแพงและแรงกดดันที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้อง มีผู้สมัครงานอีกสี่คนที่นั่งตัวลีบอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ ทุกคนต่างสวมชุดสูททางการเรียบร้อยผิดกับเธอที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวทับด้วยเสื้อกั๊กไหมพรมและกางเกงยีนส์ย้วยๆ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอไม่ใช่ผู้สมัครคนอื่น หากเป็นร่างสูงโปร่งของหญิงสาวในชุดสูทแบรนด์เนมสีแดงเพลิงที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะกระจกอยู่หัวโต๊ะ มินตรา... อดีตรุ่นพี่ร่วมคณะที่เคยแย่งชิงทุนการศึกษาไปจากเธอด้วยวิธีสกปรก และตอนนี้เธอกำลังสวมป้ายชื่อตำแหน่ง 'ผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาธุรกิจ' ของที่นี่ รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดของมินตราทันทีที่เห็นว่าใครก้าวเข้ามาในห้อง มินตราหัวเราะในลำคอเบาๆ เชิงดูแคลน ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาราวกับกำลังมองเศษขยะที่ติดอยู่ใต้รองเท้า "อุ๊ย ตายจริง... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ยัยเด็กอัจฉริยะตกอับผู้ไร้สังกัดนี่เอง" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตจนคนฟังอยากจะควักยาดมขึ้นมาสูด "ไม่นึกเลยนะว่าคนเก่งระดับเธอ จะต้องลดตัวลงมาสมัครงานในตำแหน่งโปรแกรมเมอร์ระดับล่างของบริษัทเรา สงสัยโปรเจกต์ในฝันที่เคยคุยนักคุยหนาคงเจ๊งไม่เป็นท่าแล้วสินะ ถึงได้ซมซานมาขอทานเงินเดือนจากเราแบบนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ผู้สมัครคนอื่นๆ ต่างพากันหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รินรดายืนนิ่ง ใบหน้าสวยหวานเรียบเฉย ไร้ร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวให้เห็น แต่ปลายนิ้วเรียวที่กำลังกำสายสะพายเป้แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวบ่งบอกว่าเธอกำลังอดกลั้นมากแค่ไหน "ถ้าการเดินทางมาสมัครงานด้วยความสามารถของตัวเองมันเรียกว่าขอทาน แล้วการนั่งหายใจทิ้งไปวันๆ รอเกาะบารมีคนอื่นแบบที่คุณมินตรากำลังทำอยู่ เขาเรียกว่าอะไรคะ... กาฝากเกรดพรีเมียมหรือเปล่า?" รินรดาย้อนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนริมฝีปากช่างเย็นเยียบจนคนฟังถึงกับสะดุ้ง "นี่เธอ! ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะรินรดา!" มินตราหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนเครื่องสำแทบจะลอก "คิดว่าตัวเองฉลาดมาจากไหนถึงกล้ามาต่อปากต่อคำกับฉันที่นี่ รู้ไว้ซะด้วยว่าตำแหน่งที่เธอมาสมัครวันนี้ มันไม่ได้มีไว้ให้คนอวดดีอย่างเธอมานั่งสบายหรอกนะ!" "ถ้าหมายถึงโปรเจกต์ระบบคลาวด์ที่ระบบล่มจนกู้ไม่ได้มาสามวันติดกันจนหุ้นบริษัทร่วงกราวรูดล่ะก็... ฉันไม่ได้มาเพื่อขอร้องให้นั่งสบายหรอกค่ะ ฉันมาเพื่อกู้ซากมันต่างหาก" รินรดากล่าวสวนกลับทันควันอย่างไม่เกรงกลัว เธอเดินตรงไปยังเก้าอี้ว่างตัวสุดท้ายแล้วหย่อนตัวลงนั่งอย่างถือดี โดยไม่รอให้ใครอนุญาตสักนิด ก่อนที่มินตราจะได้อ้าปากกรีดร้องระบายความโมโห ประตูห้องประชุมอีกบานทางด้านหลังก็เปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทตัดเย็บอย่างประณีตปรากฏตัวขึ้น บรรยากาศในห้องราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวบุคคลผู้มาใหม่ ใบหน้าคมคายราวกับงานประติมากรรมชั้นยอด ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมดูเยชาและทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าสบตา คีย์ ธันวา ซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสื่อและขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานีที่สุดในวงการเทคโนโลยี คีย์กวาดสายตาคมกริบมองผู้สมัครทุกคน ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหยุดนิ่งอยู่ที่รินรดา ผู้ซึ่งนั่งไขว่ห้างมองตอบเขากลับมาอย่างไม่เกรงกลัว ร่างสูงเดินมาหยุดยืนที่หัวโต๊ะ มือกางเอกสารหนาปึกโยนลงบนกระจกเสียงดังสนั่นจนทุกคนสะดุ้ง "ฉันไม่สนใจว่าใครจะจบเกียรตินิยมมาจากไหน หรือใครจะเกลียดขี้หน้าใครในบริษัทนี้..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคน "เพราะโปรเจกต์ที่พวกคุณต้องแก้ ไม่ใช่แอปพลิเคชันเด็กเล่น... แต่มันคืออัลกอริทึมรักษาความปลอดภัยของระบบการเงินมูลค่าหมื่นล้านที่กำลังถูกแฮกจากฝีมือของกลุ่มอาชญากรไซเบอร์ระดับโลก" คีย์หันขวับมามองรินรดาโดยตรง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน "ถ้าภายในสิบสองชั่วโมงนี้... ใครในห้องนี้แก้บั๊กบรรทัดสุดท้ายไม่ได้ เตรียมเก็บกระเป๋าไสหัวออกไปทั้งหมด... และเธอก็ด้วย แม่โปรแกรมเมอร์ปากดี" รินรดาสบตากับดวงตาสีเทาคมกริบคู่นั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและท้าทาย เธอไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด กลับรู้สึกว่าเลือดในกายกำลังสูบฉีดอย่างรุนแรง นี่แหละคือเกมที่เธอรอคอย แต่ทว่า... เมื่อเธอก้มลงเปิดแฟ้มเอกสารโจทย์ที่วางอยู่ตรงหน้า และเหลือบไปเห็นโค้ดต้นฉบับบรรทัดแรกที่ถูกไฮไลต์ไว้ด้วยสีแดง ร่างกายทั้งร่างของรินรดาก็ต้องแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกทันที เพราะโค้ดชุดนั้น... มันไม่ใช่บั๊กธรรมดา แต่มันคือโครงสร้างซอร์สโค้ดตัวเดียวกันกับโปรเจกต์ลับสุดยอดที่เธอเคยเขียนทิ้งไว้ในคอมพิวเตอร์ส่วนตัวเมื่อสามปีก่อน... และคนที่ขโมยมันไปในคืนนั้น คือผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่สันหลังมือข้างขวาแบบเดียวกับคนที่กำลังนั่งไขว่ห้างจ้องมองเธออยู่ตรงหน้า! มือบางที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบเมาส์สั่นเทาเล็กน้อย ความจริงที่น่าตกใจกำลังพุ่งเข้าชนสมองของเธออย่างจังว่า เกมนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เธอมาแก้ปัญหา... แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อล่อให้เธอเดินเข้ามาติดกับดักของเขาตั้งแต่แรก! หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวรากับกลองชุด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ทว่าในวินาทีที่เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อจะเอ่ยปากถามความจริงบางอย่าง ประตูห้องประชุมก็ถูกปิดล็อคจากด้านนอกด้วยเสียงคลิกอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูของเธอจากทางด้านหลัง โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเขาก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ยัยตัวแสบ หวังว่าเธอจะไม่ลืมวิธีแก้รหัสผ่านที่เธอเป็นคนตั้งไว้เองหรอกนะ" -------------------------------------------------------------------------------- (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "เมล่อนโซดา" ในตอนนี้นะคะ อย่าลืมกดติดตามและกดหัวใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ยัยโปรแกรมเมอร์จอมแสบของเราในตอนต่อไปด้วยนะคะ!)