ความลับในเซิร์ฟเวอร์

เสียงคีย์บอร์ดกลไกราคาแพงระยับรัวกระหน่ำราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีในคืนพายุเข้า หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอเรียงต่อกันสว่างวาบด้วยโค้ดสีเขียวเรืองแสงที่วิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วสูงจนแสบตา ทว่ารินรดากลับไม่ได้ใส่ใจความอ่อนล้าของดวงตาเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวภายใต้เล็บเจลสีนู้ดเรียบหรูหยุดชะงักลงเมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับล็อกไฟล์ล่าสุดบนเซิร์ฟเวอร์ลับที่เธอแอบเจาะเข้ามาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน "แปลก... โค้ดชุดนี้มันคุ้นจนน่าขนลุก" รินรดากัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ พลางเลื่อนเมาส์ย้อนกลับไปดูประวัติการล็อกอินย้อนหลังของเกมออนไลน์แนววางแผนกลยุทธ์ระดับโลกที่เธอเล่นแก้เครียดทุกคืน คู่หูในเกมของเธอที่ใช้ชื่อโปรไฟล์เรียบง่ายว่า 'T' มักจะออนแอร์ตรงกับเวลาที่คีย์ ธันวา ซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาและเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้วก้าวออกจากบริษัทพอดี ไม่เพียงเท่านั้น จังหวะการกดสกิล การคำนวณแดินทางของยูนิตทหารในเกม และแม้กระทั่งประโยคสั้นๆ ที่อีกฝ่ายพิมพ์สนทนา ล้วนมีกลิ่นอายความเผด็จการเงียบๆ และความฉลาดเป็นกรดที่เธอคุ้นเคยจนแทบจะจำลองเสียงทุ้มต่ำนั้นออกมาได้ในหัว ให้ตายสิ... หรือว่านายคุณชายเนิร์ดใส่สูดผูกไทด์คนนั้น จะเป็นคนเดียวกับไอ้ปีศาจยศคิงในเกมที่เธอร่วมหัวจมท้ายตีป้อมด้วยกันมาครึ่งปี? ความคิดฟุ้งซ่านถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอก รินรดารemoveหน้าต่างโค้ดซ่อนไว้อย่างรวดเร็วด้วยมาโครคีย์ลัด ก่อนจะหมุนเก้าอี้สำนักงานหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มเสแสร้งระดับมืออาชีพ มินตราก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดาด้วยท่าทางราวกับนางพญาเดินตรวจตราอาณาจักร ดวงตาคู่คมที่กรีดอายไลเนอร์มาอย่างเฉียบคมกวาดมองสภาพโต๊ะทำงานรกๆ ที่เต็มไปด้วยแก้วกาแฟเย็นชืดและกระดาษโน้ตยุ่งเหยิงด้วยความรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง "หวังว่าโปรเจกต์อัปเดตระบบความปลอดภัยที่เธอรับปากไว้ จะไม่พังคามือก่อนที่บอร์ดบริหารจะเรียกประชุมวันพรุ่งนี้นะคะ รินรดา" เสียงแหลมสูงเจือความเยาะเย้ยดังขึ้น พร้อมกับที่ร่างระหงในชุดสูทแบรนด์เนมทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเบาะหนังฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบสร้างแรงกดดันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน "ถ้าเวลาอันมีค่าของคุณหมดไปกับการเดินตรวจโต๊ะคนอื่น แทนที่จะเอาสมองไปคิดเรื่องพัฒนาตัวเอง เกรงว่าตำแหน่งรองประธานของคุณคงสั่นคลอนยิ่งกว่าตึก 12 ชั้นตอนแผ่นดินไหวเสียอีกค่ะ" มินตราหน้าตึงขึ้นมาทันที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะค่ะ! คิดว่าเก่งนักหรือไงถึงได้มานั่งเก้าอี้หัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์ได้? ท้ายที่สุดเธอก็เป็นแค่ลูกจ้างที่ฉันจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้!" "เชิญค่ะ ถ้าคุณคิดว่าบริษัทนี้จะหาคนมากู้เซิร์ฟเวอร์ที่กำลังจะโดนแฮกจากกลุ่มแฮกเกอร์ระดับโลกได้เร็วกว่าฉัน... แต่อย่าลืมเซ็นเช็คเงินเดือนล่วงหน้าให้ฉันด้วยนะคะ พอดีช่วงนี้กระเป๋าแบรนด์เนมออกคอลเลกชันใหม่เยอะเสียด้วยสิ" รินรดาตอบกลับพร้อมรอยยิ้มพริ้มเพราที่ทำเอาอีกฝ่ายกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ก่อนที่มินตราจะได้ทันวีนแตก เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน รินรดาก้มลงมองหน้าจอ ปรากฏข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกชื่อ แต่โครงสร้างข้อความและการเว้นวรรคมันช่างสะดุดตาเสียเหลือเกิน *[T]: เลิกงานแล้วยัง? ลงมาข้างล่าง... ฉันรอนานแล้ว* หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างแรง ความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าเป้คู่ใจมาสะพายไหล่ ปล่อยให้มินตราที่ยังอ้าปากค้างด้วยความงุนงงยืนเคว้งอยู่กลางห้อง โดยไม่คิดจะเอ่ยลาแม้แต่คำเดียว รินรดาก้าวเท้าฉับๆ ลงมายังชั้นใต้ดินของอาคารสำนักงาน ซึ่งเป็นจุดจอดรถส่วนตัว บรรยากาศรอบด้านค่อนข้างเงียบเชียบและมีแสงสว่างสลัวจากหลอดไฟนีออน ท่าือเรียวเย็นเฉียบเล็กน้อยขณะที่ก้าวเข้าไปใกล้รถสปอร์ตซีดานสีดำสนิทคันหรูที่จอดเปิดไฟกะพริบรออยู่กระจกฝั่งคนขับลดลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายคุ้นตาของคีย์ ธันวา ที่กำลังถอดแว่นสายตากรอบบางออกอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบหลังเลนส์คู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ขึ้นรถสิคะ... หรือจะให้ฉันอุ้มขึ้นมาดีล่ะ หุ้นส่วนคนเก่ง?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยประโยคที่ทำเอารินรดาถึงกับชะงักงัน ประโยคนี้... น้ำเสียงนี้... และสรรพนามแบบนี้... มันคือประโยคเดียวกับที่ไอ้คู่หูตัวแสบในเกมพิมพ์บอกเธอเมื่อคืนก่อนไม่มีผิดเพี้ยน!