กลยุทธ์ตบหน้า

"ตารางงบประมาณโครงการพัฒนาซอฟต์แวร์ระบบโลจิสติกส์ที่ผ่านการอนุมัติจากท่านรองประธานมินตรา... มีความผิดพลาดทางคณิตศาสตร์ขั้นพื้นฐานที่เด็กประถมยังอายค่ะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเฉียบดังขึ้นตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ระดับผู้บริหาร รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลายเรียวของนิ้วมือเรียงเอกสารรายงานฉบับหนาปึกกระแทกลงบนพื้นโต๊ะกระจกนิรساสเสียงดัง *ปึก!* เรียกสายตาทุกคู่ให้หันขวับมามองเป็นตาเดียว มินตราที่กำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีลอยชาย ชะงักค้างไปชั่วขณะ รอยยิ้มเยาะหยันที่ประดับอยู่บนริมฝีปากเคลือบลิปสติกแบรนด์หรูแข็งค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่คม "เธอหมายความว่ายังไง ยัยเด็กโปรแกรมเมอร์ชั้นต่ำ? กล้าดียังไงมาหาเรื่องฉันกลางที่ประชุมคณะกรรมการ!" มินตรากระแทกเสียงกร้าว ใบหน้าสวยเฉี่ยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกหักหน้าต่อหน้าบอร์ดบริหารอาวุโสหลายคน รินรดาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาท้าทายกลับไปราวกับกำลังมองดูตัวตลกบนเวที ผู้หญิงคนนี้คิดว่าการใช้อำนาจพ่อที่เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่จะปิดบังความโง่เขลาในการบริหารได้ตลอดไปอย่างนั้นหรือคะ? น่าขันสิ้นดี "ชั้นต่ำหรือคะ? อย่างน้อยสมองของฉันก็ไม่ได้กลวงจนแยกไม่ออกระหว่าง 'ต้นทุนคงที่' กับ 'ต้นทุนแปรผัน' นะคะ ท่านรองประธาน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด พลางกดรีโมทคอนโทรลในมือเพื่อฉายภาพสไลด์ขึ้นบนจอโปรเจคเตอร์ยักษ์ด้านหลัง กราฟเส้นสีแดงฉานพุ่งดิ่งเหวปรากฏเด่นชัด พร้อมตัวเลขการคำนวณที่ผิดพลาดมหันต์ ซึ่งมินตราจงใจบิดเบือนเพื่อซ่อนตัวเลขงบประมาณที่รั่วไหลไปเข้ากระเป๋าบริษัทเครือญาติของตัวเอง เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ไปทั่วห้องประชุม บอร์ดบริหารหลายท่านเริ่มขมวดคิ้วเครียด บางคนถึงกับเปิดแฟ้มเอกสารของตัวเองขึ้นมาตรวจสอบตาม และพบความจริงว่ามันตรงกับที่รินรดานำเสนอทุกประการ "นี่มัน... หมายความว่ายังไงครับคุณมินตรา? งบประมาณส่วนนี้หายไปไหนเกือบสิบ3 ล้านบาท?!" ประธานกรรมการอาวุโสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ ใบหน้าเคร่งเครียดจนน่ากลัว มินตราหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมตามไรผม เธอรีบหันไปมองหาที่พึ่ง แต่คีย์ ธันวา ซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งประธานหัวโต๊ะ กลับเอาแต่นั่งไขว่ห้างประสานมือไว้ใต้คาง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสไตล์คุณชายเนิร์ดทอดมองมาที่เธอด้วยแววตาว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ มันคือสายตาที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก รินรดาลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของท่านซีอีโอหนุ่มแวบหนึ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะเมื่อนึกถึงเหตุการณ์บนรถเมื่อเช้า... ผู้ชายคนนี้ หน้าตาที่ดูสุขุมนุ่มลึกราวกับคุณชายผู้ดีไบรท์สคูล แต่ยามที่อยู่ในโลกไซเบอร์กลับกลายเป็นปีศาจแห่งวงการเกมที่กวนประสาทเธอจนแทบอยากจะปาคอมพิวเตอร์ใส่หน้า! "วะ... ว่านั่นมันเป็นความผิดพลาดของฝ่ายบัญชีต่างหากค่ะ! นังนี่... รินรดาต่างหากที่แอบแก้ไขข้อมูลเพื่อใส่ร้ายฉัน!" มินตราเสียงสั่นเครือ ชี้หน้ากล่าวหาด้วยความลนลานจนเสียอาการความเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ "ใส่ร้ายหรือคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมมากขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายดุดัน "ล็อกอินการแก้ไขไฟล์เมื่อคืนนี้ เวลา 03:42 น. ระบุ IP Address ชัดเจนว่าเป็นของเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนตัวในห้องทำงานของคุณมินตราเองค่ะ... หรือจะให้ฉันเปิดกล้องวงจรปิดยืนยันด้วยไหมคะว่าคุณนั่งแก้ตัวเลขพวกนี้ด้วยรอยยิ้มแบบไหน?" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องประชุมก็ดิ่งลึกลงสู่ความเงียบกริบชวนอึดอัด มินตราหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ จะหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทิ้ม รินรดายืนหยัดอย่างสง่างามท่ามกลางสายตาทึ่งแกมเกรงขามของทุกคนในห้อง เธอพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าโปรแกรมเมอร์จนตรอกคนนี้ไม่ใช่ก้อนกรวดที่ใครจะเขี่ยทิ้งได้ตามอำเภอใจ แต่ทว่า... ในจังหวะที่เกมกำลังพลิกกลับมาฝั่งเธออย่างงดงาม เสียงปรบมือเบาๆ ทว่าทรงพลังก็ดังขึ้นจากหัวโต๊ะ *แปะ... แปะ... แปะ...* คีย์ ธันวา ค่อยๆ 1 ปรบมือช้าๆ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเลย กลับยิ่งเพิ่มความน่าเกรงขามจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ครับ... คุณรินรดา" คีย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ถอดแว่นสายตากรอบทองออกช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาคมปลาบที่จ้องตรงมาที่เธอราวกับนักล่ากำลังมองเหยื่อชิ้นโปรด "สมกับที่เป็น... ยัยตัวแสบที่ทำให้ผมหัวเสียในเกมเมื่อคืนจริงๆ" รินรดาร่างกายชาวาบ สมองประมวลผลไม่ทันชั่วขณะ... เขาหมายความว่ายังไงกันคะ หรือว่า... *Rrrrrrr* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ดังขึ้น หน้าจอสมาร์ทโฟนสว่างวาบพร้อมข้อความแจ้งเตือนจากระบบเกมระดับโลกที่ตั้งค่าซิงค์ไว้ และเสียงแจ้งเตือนนั้น... มันดังมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอเองด้วยเช่นกัน! รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่ซีอีโอหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงกระircumสั่นพร่าข้างใบหู "เกมตตาหน้านี้... เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองนะคะ คนเก่ง..." ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนเมล่อนโซดามาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชอบความแซ่บในตอนนี้ค่ะ!