อาหารมื้อเที่ยงที่เกือบพัง

“คุณจะเอาแบบจำลองระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารไปทำอะไรคะคุณคีย์? ในจานสปาเกตตีที่กำลังจะกินเนี่ยนะ?” รินรดาเลิกคิ้วมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่บอกว่า ‘ถ้าประสาทมากก็ไปหาหมอ’ บนโต๊ะอาหารหรูหราในห้องทำงานส่วนตัวของซีอีโอหนุ่ม ไม่ได้มีเพียงมื้อเที่ยงระดับมิชลินสตาร์ แต่กลับมีแผนผังวงจรดิจิทัลที่ฉายโฮโลแกรมขึ้นมาจากแท็บเล็ตเครื่องบางข้างจานสลัด คีย์ ธันวา ไม่ตอบทันที เขาใช้ส้อมพันเส้นพาสต้าอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ผมแค่คิดว่าถ้าคุณรินต้องทำโปรเจกต์งานงอกในห้องอาหาร การมีระบบป้องกันการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาตมันคงทำให้มื้อเที่ยง ‘สงบสุข’ ขึ้นเยอะ” “สงบสุขบ้าบออะไรคะ! นี่มันการยัดเยียดงานนอกเวลาชัดๆ” รินรดาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เธอวางช้อนลงดังเคร้ง “คุณตั้งใจจะขัดขวางไม่ให้ฉันได้กินข้าวเที่ยงแบบคนปกติใช่ไหม? หรือว่านี่คือเทคนิค ‘จีบ’ ของซีอีโอสายเนิร์ด?” คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับแว่นกรอบทองที่ไม่มีค่าสายตานั้นเล็กน้อย “ถ้าผมบอกว่าใช่ คุณจะเลิกทำหน้าเหมือนผมเป็นเชื้อโรคได้ไหมครับ?” “ไม่ได้ค่ะ” รินรดาตอบสวนทันควัน “เพราะถ้าคุณคิดจะจีบฉันด้วยการให้ฉันนั่งเฝ้าโค้ดขณะกินอาหารแบบนี้ ฉันว่าเราควรคุยเรื่องค่าจ้างรายชั่วโมงเพิ่มเป็นสามเท่า” ยังไม่ทันที่บรรยากาศจะหวานปนแสบไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเสียมารยาท มินตราเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับกล่องข้าวระดับพรีเมียมในมือ ใบหน้าของเธอฉาบด้วยรอยยิ้มจอมปลอมที่รินรดาเห็นแล้วอยากจะอาเจียน “คีย์คะ มินนำอาหารกลางวันมาให้ค่ะ พอดีเห็นว่าช่วงนี้คุณงานยุ่งจนอาจจะลืมทานอาหารสุขภาพ...” มินตราหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า รอยยิ้มของเธอแข็งค้างทันทีเมื่อเห็นรินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของคีย์ “นั่น... ยัยนี่มาทำอะไรที่นี่คะ?” รินรดาไม่รอให้คีย์ตอบ เธอหยิบแอปเปิลขึ้นมาโยนเล่นในมือพลางยิ้มยั่ว “มาปรึกษาเรื่อง ‘ความปลอดภัย’ ค่ะคุณมินตรา พอดีคุณคีย์เขากังวลว่าจะมี ‘ขยะ’ บางอย่างหลุดรอดเข้ามาในอาคารบ่อยเกินไป เลยต้องติดตั้งระบบกรองระดับสูงน่ะค่ะ” “แก!” มินตราหน้าแดงก่ำ “อย่ามาปากดีนะรินรดา! นี่มันบริษัท ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่แกจะมานั่งเล่นเกมกับประธานบริษัทได้ตามใจชอบ!” คีย์วางส้อมลงช้าๆ เสียงโลหะกระทบจานเบาหวิวแต่กลับสร้างความกดดันมหาศาล เขาเหลือบมองมินตราด้วยแววตาเย็นเยียบ “มินตราครับ ผมจำได้ว่าผมไม่ได้เชิญคุณเข้ามาในห้องทำงานของผมในเวลานี้” “แต่คีย์คะ...” “แล้วที่สำคัญ” คีย์พูดแทรกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “รินรดาไม่ได้มา ‘เล่น’ เธอมาในฐานะที่ปรึกษาด้านเทคนิคพิเศษที่ผมจ้างมาด้วยสัญญาส่วนตัว ถ้าคุณไม่มีธุระเกี่ยวกับโปรเจกต์ กรุณาออกไปก่อนที่ผมจะเรียกฝ่ายบุคคลให้มาเชิญคุณออกไปเอง” มินตรากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอจ้องรินรดาด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะกระแทกเท้าเดินออกจากห้องไป รินรดามองตามหลังอีกฝ่ายไปพลางหัวเราะหึๆ ในลำคอ “ว้าว... เมื่อกี้เท่มากค่ะคุณชาย แต่คุณคิดไหมคะว่ามินตราไม่ได้มาแค่จะเอาข้าวมาให้เฉยๆ?” คีย์หันกลับมามองเธอ “ผมรู้ เธอแอบติดตั้งไมโครโฟนจิ๋วไว้ใต้โต๊ะตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว” รินรดาถึงกับชะงัก “แล้วทำไมคุณไม่เอาออก?” “ก็เพราะผมอยากรู้ว่าใครเป็นคนบงการเธออยู่เบื้องหลังยังไงล่ะ” คีย์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้รินรดาใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก “และอีกอย่าง... ผมแค่อยากหาเรื่องนั่งใกล้คุณให้นานขึ้นอีกนิด” “เพ้อเจ้อแล้วค่ะคุณคีย์!” รินรดาพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่จังหวะนั้นเอง ไฟในห้องทำงานก็ดับพรึบลงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย! ความมืดปกคลุมไปทั่วห้อง สัญญาณเตือนภัยของอาคารเริ่มแผดเสียงดังระงม รินรดาสัมผัสได้ถึงแรงดึงที่ข้อมือ คีย์ดึงเธอเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอแนบกับอกแกร่งของเขาในความมืด “เงียบไว้” คีย์กระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าไปด้วยความเคร่งเครียด “มีคนพยายามแฮกระบบควบคุมประตูห้องนี้จากภายนอก... และดูเหมือนคนที่ทำจะเป็นคนเดียวกับที่อยู่ข้างนอกนั่น” ทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังโครมใหญ่ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่ถืออุปกรณ์แปลกประหลาดเดินเข้ามาในห้อง ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงจากแท็บเล็ตของรินรดาที่ยังทำงานอยู่ คีย์ปลดล็อกปืนเลเซอร์ขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงานออกมาถือไว้ในมือ “รินรดา เตรียมตัวให้ดีนะ” คีย์กระซิบ “เกมที่สนุกที่สุดเพิ่งจะเริ่มขึ้นแล้ว... เพราะแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา” รินรดาใจเต้นรัวขณะที่เธอมองเห็นเงาของบุคคลนั้นชัดขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉาน และเมื่อบุคคลนั้นเงยหน้าขึ้น รินรดาก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ‘คนคนนั้น... คือเจย์! เพื่อนสนิทของเธอเอง!’ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เมล่อนโซดานะคะ!