คำสารภาพที่ไม่มีใครคาดคิด

"หุบปากของเธอซะ แล้วไสหัวไปก่อนที่ฉันจะสั่งให้ฝ่ายบุคคลทำเรื่องไล่ออกโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยสักสลึงเดียว!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องประชุมชั้นบนสุดของบริษัท คีย์ ธันวา ไม่ได้ตะโกน แต่ความเย็นชาในน้ำเสียงของเขานั้นบาดลึกยิ่งกว่าใบมีด มินตราที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้าหน้าซีดเผือด เธอคาดไม่ถึงว่าชายหนุ่มที่เคยสุขุมจะกล้าประกาศกร้าวปกป้อง 'ยัยโปรแกรมเมอร์กระจอก' ถึงเพียงนี้ รินรดานั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาเธอมองมินตราด้วยความสมเพชพลางหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใจเย็น เธอไม่ได้รู้สึกสะใจจนออกนอกหน้า แต่เธอกำลังสนุกกับละครฉากนี้ที่ฝ่ายตรงข้ามพยายามจะยัดเยียดให้เธอเป็นนางร้าย "คีย์คะ... คุณกำลังหลงยัยนี่จนหน้ามืดตามัว!" มินตรากรีดร้อง "ผู้หญิงที่วันๆ นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สกปรกๆ เนี่ยนะ จะมาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่? เธอแฮกเข้าระบบของบริษัทรึเปล่า? คุณเช็คหรือยังว่าเธอน่ะมันก็แค่พวกอาชญากรไซเบอร์ชั้นต่ำ!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอเดินเข้าไปหามินตราจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของมินตราไม่ได้ทำให้เธอนึกเกรง แต่กลับทำให้เธออยากจะหัวเราะใส่หน้าดังๆ "คุณมินตราคะ การที่ดิฉันเขียนโค้ดได้ไม่ได้หมายความว่าดิฉันจะทำเรื่องสกปรกเหมือนที่คุณชอบทำลับหลัง" รินรดาโน้มตัวลงไปกระซิบ "แต่ถ้าคุณอยากเห็น 'อาชญากรไซเบอร์' ของจริงขึ้นมาล่ะก็... ลองหันไปดูหน้าจอโปรเจกเตอร์นั่นสิคะ ว่าไฟล์เอกสารการยักยอกเงินบริษัทที่คุณทำไว้ มันกำลังถูกส่งไปที่ไหนบ้าง" มินตราหน้าถอดสีทันที เธอรีบหันไปมองหน้าจอที่ว่างเปล่า ก่อนจะหันกลับมามองคีย์ที่กำลังนั่งมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนมองซากศพ "ผมรู้อยู่แล้ว" คีย์พูดแทรกขึ้นเบาๆ "ผมให้รินรดาตรวจสอบตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้ามาเป็นผู้ถือหุ้น... และดูเหมือนว่าคุณจะทำพลาดไปหลายจุดเลยนะ มินตรา" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศถูกสูบออกไปจนหมด คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางก้าวเข้ามาหาทางรินรดา รัศมีของเขาส่งผลให้มินตราต้องถอยกรูดไปจนชิดกำแพง แต่ทว่า... ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตส่วนตัวของคีย์ก็ดังขึ้น—มันเป็นเสียงแจ้งเตือนเฉพาะกลุ่มของเกมมิ่งระดับตำนานที่เขาเล่นอยู่ รินรดาชะงัก สายตาของเธอเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตที่ค้างอยู่บนโต๊ะ ลายเส้นกราฟิกที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี... 'เงาอัคคี' ผู้เล่นที่เธอเคยแชทโต้ตอบด้วยเพื่อแลกเปลี่ยนเทคนิคการเจาะระบบในเกมเมื่อคืนนี้ หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ เธอจำโค้ดลับที่เขาส่งมาได้แม่นยำ ทุกตัวอักษร ทุกเทคนิคการป้องกัน... มันคือคนเดียวกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้! "รินรดา... เป็นอะไรไป?" คีย์เลิกคิ้วมองเธอด้วยความสงสัย เขาเห็นความสับสนในดวงตาของหญิงสาวที่เขามักจะมองว่าฉลาดเป็นกรดเสมอ "คุณ..." รินรดาพึมพำ น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "คุณคือคนที่ใช้ชื่อว่า 'Phoenix_X' ในเซิร์ฟเวอร์ลับนั่นใช่ไหม?" คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูเจ้าเล่ห์หายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่เข้าครอบงำ ความลับที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดว่าซีอีโอผู้สูงส่งเบื้องหลังงานคือเกมเมอร์ขี้แพ้ที่ชอบเล่นเกมแนววางแผน... กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าคนที่เขาอยากให้มองว่าเขานั้นสมบูรณ์แบบที่สุด เขาสบตาเธอ ลึกซึ้งและจริงจังจนรินรดาหายใจติดขัด เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของเธอ "ถ้าผมใช่... คุณจะทำอย่างไร?" คีย์ถามด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า "จะหัวเราะเยาะผมเหมือนที่ยัยนั่นทำ หรือจะ..." ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง ประตูกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเจย์ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้อง "ริน! คีย์! พวกนายดูนี่เร็วเข้า! ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของเกม 'Cyber-Era' ถูกบุกรุกจากมือดีที่ไหนไม่รู้... ข้อมูลในเกมที่พวกนายสะสมมาเป็นปีๆ กำลังจะถูกลบเกลี้ยง!" รินรดาสะบัดหน้าออกจากความมึนงง เธอหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เจย์เปิดโชว์ มันคือหน้าจอการถูกโจมตีแบบจู่โจมเต็มรูปแบบ ซึ่งมีเพียงผู้ที่รู้รหัสลับสุดยอดของระบบเท่านั้นที่จะทำได้ "ไม่ใช่คนอื่นหรอก" รินรดาแค่นยิ้มดุร้าย หันไปมองคีย์ด้วยแววตาท้าทาย "ดูเหมือนว่า 'ศัตรู' ของเราจะไม่ได้มีแค่คนในบริษัทแล้วล่ะคีย์... แต่เป็นใครบางคนที่รู้ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่" คีย์ขยับตัวเข้าหาเธอ คว้าข้อมือรินรดาไว้แน่นก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาประชิดตัวจนอกชนกัน "งั้นเรามาดูกันว่า... ระหว่าง 'ผู้ถือหุ้น' กับ 'เกมเมอร์มือหนึ่ง' ใครจะปิดเกมนี้ได้เร็วกว่ากัน" ทว่าในวินาทีที่แสงไฟในห้องประชุมดับวูบลงเหลือเพียงแสงจากหน้าจอที่กระพริบถี่ๆ ร่างเงาสีดำที่ยืนอยู่หลังประตูบานคู่ก็ก้าวออกมา... มันคือบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับครั้งใหม่ของรินรดาและคีย์นะคะ เมล่อนโซดาจะรออ่านคอมเมนต์ของทุกคนในตอนหน้านะคะ!