ใครแกล้งใครกันแน่

แรงเสียดทานจากอากาศภายในห้องควบคุมระบบไอทีใจกลางตึกเย็นเยียบจนขนลุกชัน แต่ความร้อนระอุที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือหนาซึ่งกุมข้อมือเรียวของรินรดาไว้นั้นกลับร้อนผ่าวเสียยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์ "ปล่อยฉันนะคุณคีย์! บ้าจริง... คิดจะลากฉันมาวิ่งมาราธอนกลางตึกเพื่ออะไรไม่ทราบ!" รินรดาพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของซีอีโอหนุ่มผู้มีงานอดิเรกเป็นเกมเมอร์ฮาร์ดคอร์นั้นกลับมั่นคงเสียยิ่งกว่ากำแพงเหล็ก คีย์ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เธอถูกเหวี่ยงเบาๆ ให้พ้นทางก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปจะก้าวพรวดพราดเข้าไปหน้าแผงควบคุมหลัก แสงไฟสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาที่ส่องประกายวาววับอย่างน่ากลัว นิ้วเรียวยาวของเขาเริ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วจนเกิดเสียงดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี ที่หน้าจอหลัก... โค้ดดิบสีแดงฉานนับพันบรรทัดกำลังวิ่งพล่านราวกับฝูงมดคลั่ง นั่นคือระบบป้องกันความปลอดภัยขั้นสูงสุดที่มินตราและพรรคพวกจงใจใส่เข้ามาเพื่อทำลายฐานข้อมูลโปรเจกต์ของเธอให้พินาศในพริบตา "เงียบปากแล้วยืนดูเงียบๆ เถอะน่า ยัยโปรแกรมเมอร์ปากจัด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่ดวงตาคมกริบยังไม่ละไปจากหน้าจอ คีย์ไม่ได้กำลังตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ราวกับว่าวิกฤตการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงแค่บอสลับในเกมระดับเด็กเล่นที่เขาพร้อมจะเคลียร์ให้จบภายในสามนาที รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ ต่อให้เขาจะหล่อเหลาจนใจเต้นแรงแค่ไหน หรือจะรวยล้นฟ้าจนซื้อตึกนี้ได้ทั้งหลัง แต่ความกวนประสาทของเขานี่แหละที่เธอยังอยากจะหาอะไรมาฟาดให้หายแค้นสักทีสองที ทว่าเมื่อกวาดสายตามองโค้ดที่เขากำลังพิมพ์แก้ เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง *นี่มัน... โค้ดภาษาซีพลัสพลัสผสมกับตรรกะเชิงวัตถุแบบโบราณที่ประยุกต์เข้ากับอัลกอริทึมรุ่นใหม่? เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?* "คุณกำลังจะเขียนฟังก์ชันขัดขวางทางเดินข้อมูลแบบนั้นไม่ได้นะ!" รินรดาเผลออุทานออกมาด้วยสัญชาตญาณของคนสายเลือดโปรแกรมเมอร์พุ่งพล่าน เธอก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว มือเรียวเอื้อมไปหมายจะแตะคีย์บอร์ดเพื่อแก้ไข "ปล่อยให้ฉันจัดการเองดีกว่า คุณกำลังจะทำให้เซิร์ฟเวอร์ระเบิดนะยะ!" คีย์ไวกว่า เขายกแขนขึ้นกั้นร่างบางไว้ทันที จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับลาดไหล่ของเธอ ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางด้วยกลิ่นเปปเปอร์มินต์เย็นๆ ลอยเข้าแตะจมูก รินรดาชะงักกึก หัวใจเจ้ากรรมกระโดดข้ามจังหวะไปเสียดื้อๆ จนเธอต้องรีบถอยหลังกรูดใบหน้าร้อนผ่าว "ถอยไปไกลๆ เลยนะ! ใครอนุญาตให้เข้าใกล้ขนาดนี้เล่า!" "ถ้าไม่อยากให้โปรเจกต์พังคามือ ก็หัดหุบปากแล้วตั้งใจเรียนซะ ยัยตัวแสบ" คีย์หันมามองด้วยหางตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะมีแต่ความเย็นชา นิ้วมือยังคงเคาะแป้นรัวเร็ว ก่อนที่เขาจะกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายอย่างหนักแน่น พรึบ! หน้าจอสีแดงฉานเมื่อครู่เปลี่ยน180องศาเป็นสีเขียวมรกตสะอาดตา พร้อมกับข้อความปรากฏเด่นหร่าบนหน้าจอขนาดใหญ่: **[ACCESS GRANTED: WELCOME BACK, SYSTEM OVERLORD]** รินรดากะพริบตาปริบๆ สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลไม่ทันชั่วขณะ เขาทำได้ยังไง? ภายในเวลาไม่ถึงห้านาทีเนี่ยนะ? "อึ้งไปเลยสิ" คีย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มตา ร่างสูงก้าวเข้าไปหาทีละก้าวอย่างคุกคามจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับแผงควบคุมด้านหลัง ไรทางหนีทีไล่ "แต่รู้ไหม... ที่ฉันพยายามแก้โค้ดเมื่อกี้ ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องงานหรอกนะ" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ระวังตัวแจ "แล้ว... แล้วเพราะอะไรไม่ทราบ?" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนกรอบแว่นใสแทบจะชนกับจมูกรั้นของเธอ แววตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนถูกมองแทบจะละลายกลายเป็นน้ำแข็งไสราดน้ำแดง "เพราะฉันกำลังเขียนโปรแกรมจีบเธออยู่ต่างหากล่ะ" รินรดานิ่งค้าง ราวกับระบบในสมองถูกไวรัสตัวฉกาจโจมตีจนชัตดาวน์ไปชั่วขณะ "หา? นาย... นายว่าอะไรนะ?" "ฟังให้ดีนะ รินรดา..." คีย์กระซิบเสียงต่ำทุ้มชวนสั่นสะท้อนในอก "ถ้าเปรียบเธอเป็น *Pointer* ที่ชี้ไปยังตำแหน่งสำคัญในใจฉัน... ฉันก็คงเป็น *Memory Address* เดียวที่จะไม่มีวันถูกลบเลือน... ต่อให้ระบบปฏิบัติการทั้งโลกจะล่มสลาย ฉันก็ยังจะรันลูปความรู้สึกที่มีต่อเธอไปตลอดกาลแบบไม่มีเงื่อนไข *Infinite Loop* เลยด้วยซ้ำ" ให้ตายเถอะ... นี่มันสารภาพรักด้วยภาษาโปรแกรมที่เลี่ยนและกวนประสาทที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมาในชีวิต! แต่ทำไม... หัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นรัวแรงจนควบคุมไม่ได้แบบนี้ล่ะ รินรดาหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธออ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับแต่ก็หาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้สักคำ ท่าทางจำนนด้วยหลักฐานและอาการเขินอายจนทำอะไรไม่ถูกนั้นทำให้คีย์หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานอมเปรี้ยวชวนใจสั่น เสียงปรบมือดังแปะๆๆ จากความมืดตรงมุมห้องควบคุมก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างไม่ไว้หน้า "โอ้โห... โรแมนติกกันเสียจริงนะคะ ประธานคีย์ กับยัยเด็กกะโปโลคนนี้เนี่ยนะ?" ร่างสูงโปร่งของมินตราก้าวออกมาจากเงานั้น ใบหน้าสวยเฉี่ยบแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคู่นั้นมองมาที่ทั้งคู่ด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด ในมือเรียวของเธอถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "นึกไม่ถึงเลยว่าคนระดับคุณชายธันวา จะลดตัวลงมาเล่นขายของกับพวกไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้" รินรดาหุบยิ้มฉับพลัน แววตาเปลี่ยนกลับมาเป็นโหมดนักสู้ผู้พร้อมฟาดฟันทันที เธอกำหมัดแน่นเตรียมจะพ่นคำด่าเจ็บๆ ใส่คุณหนูปากเสียคนนี้สักชุดใหญ่ แต่คีย์กลับเร็วกว่า... ซีอีโอหนุ่มขยับตัวยืนบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและเฉียบคมในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "คนที่ไร้หัวนอนปลายเท้าและกำลังจะหมดสิทธิ์แม้กระทั่งจะเหยียบเข้ามาในตึกนี้อีก... ดูเหมือนจะไม่ใช่เธอคนนี้นะ มินตรา" คีย์เอ่ยเสียงเรียบแต่น่ากลัว พร้อมกับยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอแล้วกดส่งคำสั่งบางอย่างออกไปทันที ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกันจากแท็บเล็ตในมือของมินตราและโทรศัพท์มือถือของพนักงานทุกคนที่ยืนออกันอยู่หน้าห้อง ควbامตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อใบหน้าของมินตราถอดสีลงทีละน้อยจนซีดเผือดราวกับกระดาษ "นี่มัน... อะไรกันคะคุณคีย์! คุณไม่มีสิทธิ์..." มินตรากรีดร้องเสียงหลงเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอ คีย์เหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ดวงตาคมกริบมองเหยื่อตรงหน้าด้วยความสมเพชระคนเด็ดขาด ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบการเงินระดับโลกจะดังขึ้นก้องห้องควบคุม *ติ๊ง! [บัญชีหลักทรัพย์ทั้งหมดของตระกูลคุณถูกอายัดโดยคำสั่งศาลและระบบการถือหุ้นสูงสุดของกลุ่มบริษัทธันวา...]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ผู้แสนน่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยตบมุกไปกับ "เมล่อนโซดา" ในทุกๆ ตอนนะคะ!