คำขอโทษแบบงูๆ ปลาๆ

รอยปากกาเคมีสีแดงฉานบนกระดาษไขแผ่นนั้น ไม่ได้เป็นเพียงแค่เครื่องหมายกากบาทแสดงความผิดพลาด หากแต่มันคือเครื่องประหารความมั่นใจของสถาปนิกผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เรย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น2ลูกคลื่น ดวงตาสีเข้มจ้องมองร่างสูงของคนที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายอารมณ์ พายุไม่ได้เพียงแค่รื้อแก้แบบแปลนภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง แต่ไอ้บ้านี่กำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีวิชาชีพที่เขาใช้เวลาสะสมมาครึ่งชีวิตให้จมดินด้วยปลายปากกา "คุณเรียกว่านี่คือการแก้แบบอย่างมืออาชีพ หรือเด็กอนุบาลฝึกขีดเขียนกันแน่ครับ คุณพายุ" เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดเข้าหาอีกฝ่ายจนแทบไม่เหลือช่องว่าง พายุไม่ถอยหลังหนีแต่อย่างใด ดีไซน์เนอร์หนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเทาควันบุหรี่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของอีกฝ่ายลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์คุกกรุ่นในอกของเรย์ให้พุ่งพล่าน "ถ้าคุณใช้สมองคิดด้วยตรรกะที่กว้างกว่ากรอบสี่เหลี่ยมบ้าๆ นี่ คุณก็จะเห็นว่าแบบแปลนห่วยๆ ของคุณมันกำลังฆ่าฟังก์ชันการใช้งานของบ้านหลังนี้ทางอ้อมครับ คุณสถาปนิกผู้แสนจะ... เนี้ยบจนน่าสมเพช" พายุสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกอณูประสาท "ปากดี" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปอีกก้าวเดียว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือแค่ลมหายใจกั้น สายตาของสถาปนิกหนุ่มดุดันรากับสัตว์ป่าที่จนมุมแต่วิ่งเข้าใส่พายุ ทว่าในความโกรธเกรี้ยวเหล่านั้น หัวใจของเขากลับเต้นผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผลเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวของพายุดันแตะลงบนปกเสื้อเชิ้ตที่ยับย่นเล็กน้อยของเขาอย่างถือวิสาสะ "ไม่ได้ปากดี... แต่พูดความจริงที่คุณไม่อยากฟังต่างหาก" พายุลดเสียงลงต่ำ จงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนดวงตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาพราวระยับ "คนเก่งอย่างคุณ ยอมรับความจริงยากขนาดนั้นเลยเหรอครับว่า บางทีความสมบูรณ์แบบที่คุณไขว่คว้า มันก็แค่วิธีหลบซ่อนความห่วยแตกข้างใน" คำพูดนั้นสะ擊เข้ากลางใจเรย์อย่างจัง ราวกับมีค้อนเหล็กจากเตาหลอมตีซ้ำลงบนแผลเก่าที่เขาพยายามปิดตาย สถาปนิกหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มือที่กำหมัดแนบข้างลำตัวสั่นระริกด้วยความโกรธผสมความอับAอาย ความเงียบงันโรยตัวปกคลุมห้องทำงานกว้าง ท่ามกลางเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว เมฆที่แอบยืนมองเหตุการณ์อยู่หน้าประตูถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่กำลังสาร์ทข้ามหัวระหว่างตัวแม่กับตัวพ่อของออฟฟิศนี้ เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เขาเป็นคนควบคุมเกมเสมอ จะมาเสียท่าให้ดีไซน์เนอร์ปากเสียคนนี้ไม่ได้เป็นอันขาด "ถ้าแบบแปลนของผมมันแย่นัก... เชิญคุณแก้ให้ดูหน่อยสิครับ" เรย์ปัดมือพายุออกอย่างแรง ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม "เอาให้มันสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ อย่างที่คุณปากดีใส่ผมเมื่อกี้ ถ้าทำไม่ได้... คุณต้องเป็นคนเลี้ยงมื้อค่ำผมตลอดทั้งเดือน" พายุหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความท้าทายที่เรย์เกลียดแสนเกลียด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทรงพลังเหลือเกิน "ได้สิครับ คุณสถาปนิก... เตรียมกระเป๋าตังค์ของคุณไว้ให้ดี เพราะผมจะสอนให้คุณรู้ว่างานดีไซน์ที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นยังไง" พายุผละตัวออกไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะอย่างไม่ี่รังเกียจ ทิ้งให้เรย์ยืนหายใจหอบกระชั้นชิดอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกพ่ายแพ้ปะปนกับความเร่าร้อนแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่าง การปะทะคารมครั้งนี้ไม่เพียงแต่ทำให้เรย์จนมุม แต่ยังดึงเขาลงมาสู่หลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดไว้โดยไม่รู้ตัว ในจังหวะที่พายุกำลังจะหันกลับมาเอ่ยปากท้าทายต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายอนุญาต ร่างสูงโปรดของแขกไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา "ขอโทษที่มารบกวนนะครับ... พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาเอกสารสำคัญมาให้คุณเรย์" เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ ส่วนพายุที่กำลังถือแท็บเล็ตอยู่ถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะบนมุมปากเลือนหายไปทันทีเมื่อสบตากับผู้มาเยือนคนนั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแผ่นนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ