แผนการซ้อนแผน

“ถ้าคืนนี้มันไม่โผล่หัวออกมา... ผมจะเลิกเป็นนักเรียนดีเด่นแล้วไปสมัครเป็นภารโรงให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยครับ” ลีโอกล่าวพึมพำขณะปรับแก้กลไกเวทมนตร์บนฝ่ามือ แสงสีฟ้าจางๆ จากวงแหวนเวทระดับต่ำสะท้อนกับดวงตาที่ฉายแววมุ่งมั่น เขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของหอสมุดหลวงที่เงียบเชียบ ราวกับนักล่าที่รอจังหวะตะครุบเหยื่อ อาจารย์เซเลนาที่ยืนพิงเสาหินอยู่ใกล้ๆ ขยับผ้าคลุมไหล่สีนิลของเธอเล็กน้อย สายตาคมกริบของเธอไม่ได้จ้องมองไปที่ลีโอ แต่จับจ้องไปยังทางเดินมืดมิดเบื้องหน้า “อย่าประมาทไป ลีโอ หนอนบ่อนไส้ตัวนี้มีความสามารถในการพรางตัวที่เหนือกว่านักเวททั่วไปหลายเท่า การที่มันแอบขโมยบันทึกบทเรียนลับของสภาเวทมนตร์ไปได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยมานานถึงสามเดือน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” “นั่นคือเหตุผลที่เราต้องใช้ ‘เหยื่อ’ ที่น่าสนใจที่สุดครับ” ลีโอกระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะวางผลึกความจำปลอมที่เขาเขียนโค้ดเวทมนตร์ดักจับไว้ลงบนโต๊ะกลางห้อง “ข้อมูลนี้คือจุดอ่อนของเขตแดนหอคอยทิศเหนือ ถ้ามันคิดจะทำลายสถาบันจริงๆ มันไม่มีทางปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้แน่” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น ลีโอใช้ทักษะ [สัมผัสเวทมนตร์ขั้นสูง] ที่ได้มาจากการอัปเกรดระบบเด็กดี สแกนพื้นที่โดยรอบ เขาไม่ได้มองเห็นแค่ภาพ แต่เขามองเห็น ‘กระแสมานา’ ที่ผิดปกติ ในชั่วพริบตานั้นเอง... กระแสมานาที่ไหลเวียนอยู่รอบเสาต้นที่สามก็บิดเบี้ยวไป! “มาแล้วครับ” ลีโอส่งสัญญาณทางกระแสจิตทันที เซเลนาไม่รอช้า เธอสะบัดมือเบาๆ ม่านพลังสีเงินโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นปิดกั้นทุกทางออกอย่างมิดชิด ร่างเงาดำที่พยายามจะยื่นมือมาแตะผลึกความจำชะงักกึก เมื่อพบว่าตัวเองติดอยู่ในกรงขังเวทมนตร์ที่อาจารย์สาวสร้างขึ้น “อาจารย์เซเลนา... ท่านเองหรือที่วางกับดักนี้?” เสียงแหบพร่าดังก้องออกมาจากใต้ฮู้ดคลุมสีเทา ร่างนั้นไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก แต่กลับค่อยๆ ผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด “อย่าคิดจะหนีเลยครับคุณหนอนบ่อนไส้” ลีโอก้าวออกมาจากความมืด มือถือแท็บเล็ตเวทมนตร์ที่เขาพัฒนาขึ้นเองเพื่อใช้บันทึกหลักฐาน “ผมวางกับดักดักทางถอยไว้ทั่วชั้นนี้แล้ว ต่อให้คุณเป็นจอมเวทระดับสูงแค่ไหน ถ้าไม่มีไอเทมแก้ทางที่ผมคำนวณไว้ คุณก็หนีไม่พ้นหรอกครับ” ร่างในฮู้ดหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด ลีโอขมวดคิ้ว เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากฮู้ดนั้นออกทันที แต่สิ่งที่พบกลับไม่ใช่ใบหน้าของนักเรียนหรืออาจารย์คนไหนที่เขาเคยระแวง มันคือร่างจำลองเวทมนตร์ที่ไร้ใบหน้า... แต่บนหน้าอกของมันกลับมีสัญลักษณ์ ‘ดวงตาที่ถูกกากบาท’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของลัทธิเวทมนตร์ต้องห้ามที่หายสาบสูญไปนานกว่าร้อยปี! “แผนการซ้อนแผนงั้นรึ...” เซเลนาพึมพำ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง “ลีโอ ถอยออกมาเร็ว!” ยังไม่ทันที่ลีโอจะขยับตัว ร่างจำลองนั้นก็เริ่มสั่นไหวและปล่อยไอสีดำทมิฬออกมา มันไม่ได้พยายามโจมตี แต่ทำหน้าที่เป็น ‘ตัวส่งสัญญาณ’ มานาจำนวนมหาศาลทะลักออกมาจากรอยแยกของมิติบนเพดานห้องสมุด ก่อนที่เงาของชายปริศนาผู้หนึ่งจะปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดนั้น เขาสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ขัดกับไอเวทมนตร์สีดำสนิทรอบตัว ลีโอจำใบหน้าคนคนนี้ได้ทันที... เขาคือศาสตราจารย์อาวุโสที่ได้รับการยกย่องที่สุดของโรงเรียน! “ดูเหมือนเด็กดีอย่างเธอ จะรู้เรื่องที่ไม่ควรจะรู้ไปซะแล้วนะ ลีโอ” ศาสตราจารย์คนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้ลีโอหายใจไม่ออก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบศัตรูระดับภัยพิบัติ (อันดับ SSS)] [ภารกิจหลัก: เอาตัวรอดจากการปะทะครั้งแรก] [ข้อเสนอพิเศษ: เปิดใช้งานโหมด ‘นักเรียนแลกเปลี่ยนผู้ไร้ตัวตน’ หรือ ‘สู้ตายถวายหัว’? โปรดเลือกภายใน 3 วินาที!] ลีโอมองไปที่อาจารย์เซเลนาที่กำลังต้านทานพลังมืดอย่างสุดกำลัง ก่อนจะมองไปที่ศาสตราจารย์เบื้องหน้า เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เขาไม่ได้กดเลือกโหมดสู้ แต่เขากลับกดเปิดระบบ [ส่งเสียงประกาศทั่วโรงเรียน] ที่เขาแอบติดไว้กับตาข่ายเวทมนตร์รอบอาคาร! “อาจารย์ครับ... ถ้าผมจะถูกฆ่าปิดปาก ก็ขอให้ทั้งโรงเรียนได้ฟังความจริงเรื่องที่อาจารย์แอบติดต่อกับลัทธิมืดหน่อยเป็นไงครับ!” นิ้วของเขากดปุ่มสั่งการทันที ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของศาสตราจารย์จอมบงการ เสียงของเขากำลังจะกระจายออกไปทั่วทุกหอพักในไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลีโอมาจนถึงวินาทีที่ระทึกขวัญนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืดหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนวางไม่ลงครับ