งานเลี้ยงประจำปีของสถาบัน

“ทุกอย่างจบแล้ว ศาสตราจารย์มอร์แกน” เสียงของผมดังกังวานผ่านลำโพงเวทมนตร์ที่ติดตั้งอยู่ทั่วทุกมุมของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานา ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงจัดเลี้ยงงานประจำปีทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา โคมระย้าคริสตัลที่ส่องแสงสีทองนวลตาดูจะหมองหม่นลงไปถนัดตาเมื่อเผชิญกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากศาสตราจารย์มอร์แกน ผู้ซึ่งตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ เขาหันมามองผม ดวงตาที่เคยเย่อหยิ่งดั่งผู้คุมกฎกลับสั่นระริกด้วยความตระหนก มือของเขากำไม้กายสิทธิ์แน่นจนขาวซีด “แก... แกทำอะไรลงไป ลีโอ!” เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความอาฆาตดังลอดไรฟัน ผมเพียงแค่ยิ้ม—รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อให้ดูสุภาพที่สุดในสถานการณ์ที่โหดร้ายที่สุด ผมปรับเนคไทให้เข้าที่พลางกวาดสายตามองเหล่าชนชั้นสูงและจอมเวทผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังจับจ้องมาที่พวกเรา งานเลี้ยงหรูหราที่ควรจะเต็มไปด้วยการเจรจาทางการเมืองและความโอ้อวด กลายเป็นเวทีเปิดโปงแผนการสกปรกที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมแดงผืนนี้ “ผมก็แค่เปิดโอกาสให้ทุกคนได้ ‘รับฟัง’ ความจริงที่ท่านพยายามปิดบังไว้ไงครับ” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “หลักฐานการยักยอกเงินทุนสนับสนุนงานวิจัยของหอพักนอร์ธแลนด์ เพื่อนำไปใช้ในโครงการทดลองต้องห้าม... ข้อมูลชุดนี้กำลังถูกส่งเข้าอุปกรณ์สื่อสารของสภาจอมเวททุกคนในนาทีนี้” บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปในทันที เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นเหมือนเสียงผึ้งแตกรัง สายตาของบรรดาผู้ทรงเกียรติเปลี่ยนจากความอยากรู้อยากเห็นเป็นความหวาดระแวง พวกเขากำลังเช็คข้อความในอุปกรณ์ส่วนตัว และสีหน้าของแต่ละคนก็ชัดเจนพอที่จะบอกได้ว่าแผนการของมอร์แกนพังทลายไม่เป็นท่า “ลีโอ...” เสียงเย็นเยียบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันกลับไปพบกับอาจารย์เซเลนา เธอสวมชุดราตรีสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวผ่องและความสง่างามเย็นชาให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น แม้ใบหน้าของเธอจะดูเรียบเฉยตามปกติ แต่แววตาที่จ้องมองมาทางผมนั้นมีความกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ “เธอเล่นแรงเกินไปแล้ว” เธอขยับมาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่ดูเหมือนจะช่วยให้ผมใจเย็นลงได้เสมอ “การเมืองในที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของเหตุและผล แต่มันคือเรื่องของอำนาจ... ถ้าเธอทำลายเขาได้โดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากเบื้องบน คนที่จะซวยคือตัวเธอเอง” ผมหันไปสบตาเธอ “อาจารย์ครับ บางครั้งถ้าเราไม่ทุบโต๊ะให้ดังพอ พวกเขาก็จะไม่ยอมหันมามองความยุติธรรมที่หายไปหรอกครับ” “หึ ความยุติธรรมเหรอ?” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของมอร์แกนแทรกเข้ามา “เจ้าเด็กอวดดี... แกคิดว่าการแฉเรื่องแค่นี้จะทำลายข้าได้งั้นเหรอ? แกยังไม่รู้อะไรเลยว่าใครอยู่เบื้องหลังโครงการนี้จริงๆ!” มอร์แกนพุ่งตัวเข้ามาหาผมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าจอมเวททั่วไป เขารวบรวมมานาไว้ที่ปลายนิ้วเตรียมร่ายเวทสังหารขั้นสูง แม้ในงานเลี้ยงที่มีกฎห้ามใช้ความรุนแรง แต่ดูเหมือนเขาจะเสียสติจนไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ทว่า ก่อนที่พลังเวทสีม่วงเข้มจะพุ่งเข้าใส่หน้าอกผม ร่างของอาจารย์เซเลนาก็ปรากฏขึ้นขวางหน้าเธอสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ม่านพลังน้ำแข็งที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าก่อตัวขึ้น ปะทะกับเวทของมอร์แกนจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วโถงงานเลี้ยง แก้วไวน์บนโต๊ะหรูแตกร้าวด้วยแรงอัดอากาศ “ศาสตราจารย์มอร์แกน!” เสียงของอาจารย์เซเลนาดังกังวานด้วยอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก “ท่านกำลังทำผิดกฎร้ายแรงต่อหน้าสภาจอมเวท ขอให้ท่านลดไม้กายสิทธิ์ลงเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะถือว่านี่เป็นการก่อกบฏ” มอร์แกนหอบหายใจถี่ สายตาของเขามองไปรอบๆ และพบว่าบรรดาผู้ทรงอิทธิพลที่เขาเคยคิดว่าเป็นพวกเดียวกัน ต่างพากันถอยห่างออกไปเพื่อแสดงจุดยืนว่าพวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความล้มเหลวครั้งนี้ ผมยืนอยู่หลังแผ่นหลังที่แข็งแกร่งของอาจารย์เซเลนา หัวใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่ระบบเด็กดีเริ่มทำงาน [ติ๊ง! ภารกิจลับระดับ SSS: 'เปิดโปงเงามืดในงานเลี้ยง' สำเร็จ!] [รางวัล: แต้มค่าความเชื่อมั่นจากสภาจอมเวท +500, สกิล 'เนตรหยั่งรู้ความจริง' เลเวล 2] [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมระดับสูง พุ่งตรงมายังห้องโถงจากทิศตะวันตก... ความอันตรายระดับ: วิกฤต] ผมขมวดคิ้ว ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นปราดเข้าสู่สมอง ผมรีบคว้าข้อมืออาจารย์เซเลนาไว้เบาๆ แล้วดึงเธอให้ถอยหลัง “อาจารย์ครับ... ถอยออกมาจากตรงนั้น!” “ลีโอ? มีอะไร...?” “มันไม่ได้จบแค่ที่มอร์แกนครับ” ผมมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องบนเพดานที่เริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกกระแทกจากอีกฝั่ง มวลอากาศบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นรูโหว่สีดำสนิท “มีบางอย่าง... บางสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเขากำลังจะก้าวออกมา” เสียงกรีดร้องของแขกในงานดังขึ้นเมื่อร่างในชุดคลุมสีเงินยาวเหยียดค่อยๆ ลอยลงมาจากรอยแตกของมิติ เขาไม่มีใบหน้า มีเพียงแสงสว่างสีขาวที่บิดเบี้ยวอยู่ภายใต้ฮู้ด แรงกดดันนั้นรุนแรงจนแม้แต่ศาสตราจารย์มอร์แกนยังต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด บุคคลลึกลับผู้นั้นหยุดนิ่งเหนือกลางโถงงานเลี้ยง ก่อนจะหันหัวที่ไร้ใบหน้ามาทางผม “ลีโอ... ผู้ถูกเลือกจากระบบ...” น้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนโลหะครูดกันดังก้องอยู่ในหัวของทุกคนที่อยู่ในห้องนั้น “เวลาของความสนุกจบลงแล้ว... ได้เวลาชดใช้หนี้ที่แกยืมมาจากโชคชะตาเสียที” อาจารย์เซเลนาชักกระบี่เวทมนตร์ออกมาโดยสัญชาตญาณ เธอหันมามองผมด้วยความตื่นตระหนกที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในแววตาของเธอ “ลีโอ... หนีไป!” ผมยืนนิ่ง มือสั่นเล็กน้อยแต่สมองกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมด นี่คือจุดพลิกผันที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน... หรือบางทีระบบกำลังทดสอบผมด้วยบทเรียนที่โหดร้ายที่สุด? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของลีโอมาถึงตอนนี้ แล้วเราจะมาเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะพังทลายลงในตอนหน้าครับ วาเลนเทียอัศวินมืด