ชุดสูทกับสายตาที่เปลี่ยนไป

"ขยับเนคไทให้ตรงอีกนิดครับลีโอ ความประมาทเพียงเศษเสี้ยวในค่ำคืนนี้ อาจหมายถึงการสูญเสียโอกาสที่คุณพยายามสะสมมาตลอดทั้งภาคการศึกษา" เสียงเรียบเย็นแต่แฝงไปด้วยความปรารถนาดีของอาจารย์เซเลนาดังขึ้นข้างหู ผมไม่ได้หันไปมองในทันที แต่สายตากลับจับจ้องเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ ชุดสูทสีน้ำเงินเข้มคัตติ้งเนี้ยบกริบที่ระบบเด็กดีเพิ่งปลดล็อกให้เป็นรางวัลทำภารกิจสำเร็จเมื่อสัปดาห์ก่อน มันเปลี่ยนเด็กหนุ่มนักเรียนเวทมนตร์ผู้ดูธรรมดาให้กลายเป็นสุภาพบุรุษที่เปี่ยมด้วยรัศมีบางอย่างที่อธิบายยาก ผมสูดหายใจลึก กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมจากอาจารย์เซเลนาที่ยืนซ้อนหลังอยู่สะท้อนผ่านกระจก เธออยู่ในชุดราตรีสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ดอกกุหลาบสีแดงเพลิงที่ประดับบนเส้นผมสีเงินของเธอดูตัดกับบรรยากาศที่เคร่งขรึมของหอพักได้เป็นอย่างดี "อาจารย์ครับ... ผมแค่รู้สึกว่าการเปิดตัวแบบนี้ มันดูเหมือนการประกาศสงครามมากกว่าการมาร่วมงานเลี้ยงฉลองนะครับ" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท มือค่อยๆ ปรับปมเนคไทให้เข้าที่ตามคำแนะนำ เซเลนาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด นิ้วเรียวยาวของเธอเอื้อมมาจัดปกเสื้อให้ผมอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเธอแตะลงบนผิวหนังผ่านเนื้อผ้าสูททำเอาหัวใจผมเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาผม สายตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งในห้องเรียนกลับมีความอ่อนโยนแฝงอยู่เบื้องหลังม่านตาสีอเมทิสต์คู่นั้น "ในโลกของเวทมนตร์ ลีโอ... การปรากฏตัวคืออาวุธชนิดหนึ่ง" เธอเอ่ยเสียงเบา "หากคุณเดินเข้าไปแบบเด็กหนุ่มผู้หวาดกลัว พวกเขาจะขยี้คุณ แต่ถ้าคุณเดินเข้าไปในฐานะ 'ใครบางคน' ที่ไม่อาจมองข้ามได้ ต่อให้เป็นพวกขุนนางหัวโบราณเหล่านั้น ก็ต้องหยุดคิดก่อนที่จะก้าวเข้ามาหาเรื่องคุณครับ" ผมพยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจ นี่คือบทเรียนที่ตำราเล่มไหนก็ไม่เคยสอน การเมืองในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ซับซ้อนและน่ารังเกียจไม่ต่างจากสงคราม ผมปรับสีหน้าให้เป็นความมั่นใจที่นิ่งสงบ ดึงมาดของ 'สุภาพบุรุษผู้สูงศักดิ์' ออกมาใช้ตามค่าสเตตัสเสน่ห์ที่อัปเกรดขึ้นมา ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ของโถงจัดเลี้ยงค่อยๆ เปิดออก เสียงดนตรีบรรเลงอันแผ่วพลิ้วภายในหยุดชะงักไปชั่วขณะ สายตานับร้อยคู่ภายในงานหันมาจับจ้องที่พวกเราเป็นจุดเดียว ผมก้าวเท้าออกไปอย่างมั่นคง ท่วงท่าเดินที่ผ่านการฝึกฝนจากระบบเด็กดีทำให้ทุกจังหวะการก้าวย่างดูสง่างามและมีจังหวะจะโคน อาจารย์เซเลนาเดินเคียงข้างผมด้วยท่วงท่าของนางพญา ทุกย่างก้าวของเธอดุจดั่งการสะกดสายตาผู้คนไม่ให้หันไปมองทางอื่น "นั่น... นั่นลีโอใช่ไหม?" เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มนักเรียนชายที่เคยดูถูกผม "เขาไปเอาชุดแบบนั้นมาจากไหน? และทำไม... ทำไมอาจารย์เซเลนาถึงดูสนิทสนมกับเขาขนาดนั้น?" สายตาที่พวกเขามองผมเปลี่ยนไป จากความหมั่นไส้กลายเป็นความฉงนปนเกรงขาม บางคนถึงกับถอยหลังเปิดทางให้โดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเสื้อผ้า แต่มันคือการประกาศศักดาว่าผมไม่ใช่ 'เหยื่อ' ของพวกเขาอีกต่อไป ผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง สังเกตเห็นกลุ่มอาจารย์อาวุโสที่นั่งอยู่บนเวทีสูง พวกเขาต่างหรี่ตามองผมด้วยความสนใจเป็นพิเศษ ไม่ใช่ความชื่นชม แต่เป็นความระแวดระวัง ราวกับว่าผมกลายเป็นตัวแปรที่น่ากลัวในการคำนวณของพวกเขา ขณะที่เราเดินผ่านกลางโถงเพื่อมุ่งหน้าไปยังโต๊ะประธาน จู่ๆ ระบบเด็กดีที่เงียบหายไปนานก็ส่งสัญญาณเตือนรัวขึ้นในหัวผม [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการแทรกแซงทางจิตระดับสูงจากมุมมืดของงาน] [ภารกิจฉุกเฉิน: รักษาความนิ่งเฉยและปกป้องอาจารย์เซเลนาจากการโจมตีด้วยเวทมนตร์สาปแช่งระยะไกล] [รางวัล: ปลดล็อกทักษะ 'เนตรหยั่งรู้ความจริง' (ระดับหายาก)] ผมชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งตรงมายังจุดที่อาจารย์เซเลนายืนอยู่ มันไม่ใช่ลมธรรมดา แต่มันคือคำสาปที่อาบด้วยมานาพิษ ผมรีบขยับตัวไปบังหน้าเธอทันทีโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นท่วงท่าที่ผิดปกติ "อาจารย์ครับ อย่าพึ่งเคลื่อนไหว" ผมกระซิบเสียงเบาขณะหันไปมองเงาดำที่พุ่งผ่านกลุ่มผู้คนเข้ามาอย่างรวดเร็ว ผมทำเป็นจัดแขนเสื้อสูท แต่ในมือกลับกำศิลาเวทมนตร์ที่เพิ่งแลกมาไว้แน่น พลังงานในร่างกายเริ่มหมุนเวียนไปที่ฝ่ามือ ผมไม่ได้แค่จะตั้งรับ แต่ผมกำลังรอคอยให้ 'ใครบางคน' ที่แอบส่งคำสาปนี้เผยตัวออกมา จังหวะนั้นเอง ชายร่างสูงในชุดคลุมสีเทาที่ยืนปะปนกับแขกในงานก็ชักมีดสั้นอาคมออกมาจากชายเสื้อ สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่คอของอาจารย์เซเลนา ผมกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างสุภาพบุรุษ แต่แววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสูทนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "น่าเสียดายนะที่วันนี้ผมอุตส่าห์แต่งตัวหล่อมา เพื่อที่จะต้องมาจัดการกับขยะในงานเลี้ยงแบบนี้" ผมเบี่ยงตัวหลบคำสาปที่พุ่งเข้าใส่ก่อนจะคว้าข้อมือของชายชุดคลุมคนนั้นไว้ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับที่ระบบแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จขึ้นมาในวินาทีที่แสงสีทองสว่างวาบขึ้นกลางโถงงาน ทว่า... สิ่งที่ทำให้ผมถึงกับต้องนิ่วหน้าไม่ใช่ความสำเร็จของภารกิจ แต่มันคือแววตาของชายชุดคลุมที่ค่อยๆ ปรากฏให้เห็นภายใต้หมวกคลุม... มันคือใบหน้าเดียวกับ 'ลีโอ' อีกคน ที่ควรจะอยู่ในมิติกระจกเงาไม่ใช่หรือ? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของลีโอและเป็นกำลังใจให้ผมเสมอนะครับ!