กับดักกลางงานเลี้ยง

"อย่าแม้แต่จะกะพริบตา" ผมกระซิบเสียงต่ำพลางคว้าข้อมืออาจารย์เซเลนาไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านไปไม่ใช่ความถือดี แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดังก้องอยู่ในมโนภาพ ใบหน้าของชายในชุดคลุมที่ยืนอยู่กลางโถงจัดเลี้ยง—ใบหน้าที่เหมือนกับผมราวกับส่องกระจกเงา—กำลังฉีกยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่รอยยิ้มของมนุษย์ แต่มันคือรอยยิ้มของรอยร้าวที่กำลังขยายตัวในมิติที่บิดเบี้ยว "ลีโอ... เธอเห็นอะไร" อาจารย์เซเลนาถามเสียงเรียบ แม้ภายนอกเธอจะดูเยือกเย็นเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง แต่ผมสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแขนที่เกร็งตัวขึ้นภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิทของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงไอเวทที่ผิดปกติ... กลิ่นอายของความตายและความเน่าเฟะที่คืบคลานเข้ามาใต้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงดนตรีคลาสสิกในงานเลี้ยง "ตัวผม... อีกคนครับอาจารย์" ผมตอบสั้นๆ ดวงตาสีเข้มของผมจับจ้องไปที่ร่างนั้นซึ่งกำลังเคลื่อนไหวผ่านฝูงชนที่เต้นรำกันอย่างสนุกสนาน ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ทุกย่างก้าวที่มันเหยียบลงบนพรมสีแดง พื้นที่ตรงนั้นจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับถูกเผาไหม้ด้วยเปลวไฟที่มองไม่เห็น ดนตรีที่เคยไพเราะพลันกระตุกกึกเหมือนแผ่นเสียงที่พังทลาย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจังหวะที่ฟังดูผิดเพี้ยนจนน่าคลื่นไส้ เสียงแก้วไวน์ในมือแขกเหรื่อคนหนึ่งร่วงกระทบพื้นแตกระจาย แต่ทว่า... เศษแก้วเหล่านั้นกลับไม่ตกถึงพื้น แต่มันกลับลอยค้างอยู่กลางอากาศ สั่นไหวตามจังหวะชีพจรของพลังเวทที่พุ่งพล่านออกมาจากร่างปริศนานั้น "ถอยไป ลีโอ!" อาจารย์เซเลนาร้องสั่ง มือเรียวบางตวัดขึ้นกลางอากาศ เวทมนตร์ป้องกันระดับสูงถูกกางออกเป็นเกราะแก้วใสล้อมรอบตัวเราไว้ทันที *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานดังขึ้นในหัวของผมด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าปกติ [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบพลังเวทมืดระดับมหันตภัย - การแทรกซึมของ 'ตัวตนที่ซ้อนทับ'] [เงื่อนไขภารกิจลับ: เอาตัวรอดจากเหตุการณ์ 'รอยร้าวแห่งงานเลี้ยง'] [คำเตือน: หากท่านไม่ทำตามคำแนะนำของระบบ ความเสียหายต่อสถาบันจะส่งผลกระทบโดยตรงต่อค่าความสัมพันธ์กับอาจารย์เซเลนา] "อาจารย์ครับ ผมว่าเราหนีไม่ได้แล้ว" ผมพึมพำเมื่อเห็นชายชุดคลุมคนนั้นหยุดเดิน เขาหันหน้ามาทางผมช้าๆ แล้วยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก... เป็นเชิงบอกให้เงียบ ทันใดนั้น บรรยากาศภายในโถงจัดเลี้ยงก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แสงไฟจากโคมระย้าดวงโตบนเพดานดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีม่วงประหลาดที่พุ่งออกมาจากรอยแยกมิติกลางห้อง แขกในงานเริ่มกรีดร้องด้วยความสับสน บ้างก็ล้มลงราวกับถูกสูบวิญญาณออกไปจากร่าง ผมมองเห็นพลังเวทสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากร่างของ 'ลีโอคนนั้น' มันรวมตัวกันเป็นรูปเป็นร่างของสัตว์ร้ายที่ไม่มีรูปร่างชัดเจน "ระบบ... ใช้แต้มสะสมทั้งหมดเปิดใช้งาน 'เกราะสะท้อนเวท'!" ผมสั่งการในใจอย่างรวดเร็ว [ยืนยันการใช้แต้ม: 5,000 แต้ม] [สถานะ: เปิดใช้งานเกราะสะท้อนเวทระดับสูงสุด] แรงกระแทกจากพลังเวทมืดซัดเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ อาจารย์เซเลนาทรุดตัวลงเล็กน้อย ผมจึงรีบคว้าเอวบางของเธอไว้แล้วดึงเข้ามาหลบหลังเสาหินขนาดใหญ่ กลิ่นอายของดอกกุหลาบที่หอมจางๆ บนตัวเธอในยามปกติ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกำมะถันที่ตลบอบอวล "ลีโอ... เธอทำอะไรลงไป ทำไมพลังของเธอถึงตอบสนองกับไอเวทนั่นได้รุนแรงขนาดนี้" เธอถาม เสียงของเธอยังสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่น่าจะเป็นเพราะความสับสนต่อสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น "ผมก็ไม่รู้ครับอาจารย์ แต่ผมสัญญาว่า... ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายช่วงเวลาที่ผมควรจะได้เต้นรำกับคุณในงานนี้เด็ดขาด" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรวบรวมความกล้า แม้ในใจจะรู้ดีว่าเรากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่รับมือได้ยากที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ทว่าก่อนที่ผมจะได้อธิบายอะไรไปมากกว่านั้น ร่างนั้นก็ก้าวข้ามผ่านกลุ่มควันสีม่วงเข้ามาในระยะสายตา มันไม่ได้มองแขกคนอื่น แต่มันจ้องมาที่ผมด้วยดวงตาที่ไร้แวว... มันคือดวงตาที่ผ่านการสูญเสียมานับครั้งไม่ถ้วน "ระบบ... สถานะตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง" ผมถามพลางกุมดาบสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: พื้นที่จัดเลี้ยงถูกตัดขาดจากมิติภายนอกโดยสมบูรณ์] [ระบบล็อกพื้นที่ปลอดภัย: สิทธิ์การควบคุมมิติถูกช่วงชิง - ท่านและอาจารย์เซเลนาถูกขังอยู่ใน 'กรงขังมิติคู่ขนาน'!] ความมืดมิดรอบข้างขยายตัวขึ้นเหมือนหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงของผมเองดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงจัดเลี้ยงที่บัดนี้เงียบสงัด... ชายชุดคลุมค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาเราทีละก้าว พร้อมกับที่กำแพงของระบบเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่กำลังจะแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ "เกมนี้... ไม่ใช่ของเธอคนเดียวหรอกนะ ลีโอ" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ ผมมองไปที่มือของอาจารย์เซเลนาที่สั่นเล็กน้อยก่อนจะกระชับดาบเวทมนตร์ในมือของเธอแน่น ผมรู้ดีว่านี่คือจุดตัดสินชะตาชีวิตแล้ว... ระหว่างการอยู่รอด หรือการสูญสิ้นทุกอย่างในมิตินี้ ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดตอนหนึ่งนะครับ ไว้พบกันตอนถัดไปครับ วาเลนเทียอัศวินมืด