ปกป้องทุกคนด้วยพลังระบบ

"ถอยไปลีโอ! นายยังรับพลังงานระดับนี้ไม่ได้!" เสียงตะโกนของอาจารย์เซเลนาแหบพร่า แรงอัดมหาศาลจากคลื่นพลังมืดถาโถมเข้าใส่พวกเราประหนึ่งพายุทอร์นาโดที่ถูกย้อมด้วยสีเลือด ผิวหนังของผมรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือพลังทำลายล้างที่บิดเบือนมิติพื้นที่จนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นลอนคลื่น ผมไม่ตอบโต้ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น สมองที่เคยผ่านการรันโค้ดมานับล้านบรรทัดของผมประมวลผลเร็วยิ่งกว่าแสง มือของผมกระชับดาบเวทมนตร์แน่น ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อ 'เชื่อมต่อ' *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบมวลพลังงานมืดเกินขีดจำกัด 98% ของความทนทานในพื้นที่] [คำเตือน: หากไม่ดำเนินการภายใน 3 วินาที กลุ่มผู้ใช้อาจารย์และสหายจะสูญเสียสถานะทางกายภาพถาวร] [เปิดใช้งานโหมด: 'โล่ป้องกันมหาปราชญ์' — แลกเปลี่ยนด้วยคะแนนความดีสะสมทั้งหมด] "ลบความลังเลทิ้งไปซะ..." ผมพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นไปยืนขวางหน้าอาจารย์เซเลนาที่ตอนนี้ชุดคลุมสีเงินของเธอเริ่มขาดวิ่นจากการปะทะ "ลีโอ! ฉันสั่งให้ถอย—!" มือของผมสัมผัสเข้ากับแผ่นหลังของเธอเบาๆ เพื่อถ่ายโอนพลังงานป้องกันที่ระบบกำลังสร้างขึ้น แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นรอบกายเราทั้งกลุ่มราวกับโดมแก้วที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี คลื่นพลังสีดำที่ดูเหมือนจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้าพุ่งเข้ามากระแทกเกราะของเราจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม แรงกระแทกนั้นทำให้ขาผมสั่นสะท้าน ผมกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก แต่ผมไม่มีทางปล่อยให้สิ่งนี้พังลง "อาจารย์ครับ..." ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของพลังมืด "ครั้งหนึ่งคุณเคยบอกว่าหน้าที่ของอาจารย์คือการปกป้องศิษย์ แต่ตอนนี้... ให้ผมทำหน้าที่ของผมบ้างเถอะครับ" อาจารย์เซเลนาชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเหมือนน้ำแข็งในฤดูหนาวบัดนี้กลับวูบไหวอย่างห้ามไม่อยู่ เธอจ้องมองแผ่นหลังของผมที่กำลังสั่นไหวแต่ไม่ยอมถอยหลังแม้เพียงก้าวเดียว พลังงานรอบข้างเริ่มเปลี่ยนสี จากสีดำสนิทกลายเป็นสีเทาหม่น มันไม่ใช่แค่การป้องกัน แต่มันคือการ 'หักล้าง' พลังงานมืดด้วยโปรโตคอลระบบที่ผมเขียนขึ้นสดๆ บนหน้าจอโฮโลแกรมที่เห็นเพียงคนเดียว ผมมองเห็นโครงสร้างเวทมนตร์ของศัตรูเหมือนกับบั๊กในซอฟต์แวร์ที่ต้องแก้ไข "เจาะเข้าที่จุดรวมพลังงาน... ตรงนั้นนั่นแหละ!" ผมเหวี่ยงมือขวาไปข้างหน้า พลังงานจากเกราะที่ผมกางไว้เปลี่ยนสภาพจากโล่เป็นหอกสายฟ้าขนาดใหญ่ พุ่งแหวกม่านพลังมืดออกไปตรงใจกลางจุดกำเนิดเสียงกรีดร้องของสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดดังลั่นไปทั่วโถงเวทมนตร์ เงาดำที่พุ่งเข้าใส่เริ่มแตกสลายเหมือนกระจกที่ร้าวราน ก่อนจะเผยให้เห็นดวงตาขนาดมหึมาที่จ้องมองมายังพวกเราผ่านช่องว่างของมิติที่กำลังจะปิดตัวลง "นั่นมัน... สัตว์อสูรระดับตำนานที่ถูกบันทึกไว้ในตำราต้องห้ามของหอสมุดหลวงไม่ใช่หรือไงกัน" เพื่อนร่วมทีมที่ยืนหลบอยู่หลังผมอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ผมไม่ได้ตอบ เพราะตอนนี้ระบบกำลังแจ้งเตือนตัวเลขความเสียหายที่น่าตกใจ [สถานะเกราะ: 12% และกำลังวิกฤต] [ภารกิจหลักอัปเดต: ทำลายมิติคู่ขนานเพื่อตัดการเชื่อมต่อของอสูรระดับ SSS] ผมหันไปมองอาจารย์เซเลนาอีกครั้ง เธอหยัดกายขึ้นยืนมั่น มือถือคทาเวทมนตร์เตรียมพร้อมอีกครั้ง แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดเดี่ยวที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "ลีโอ..." เธอเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างประหลาด "ถ้าเราผ่านเรื่องนี้ไปได้ ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกเธอเกี่ยวกับ 'ตัวตนที่แท้จริง' ของเธอในสถาบันแห่งนี้" ผมยังไม่ทันได้ถามความหมายของคำพูดนั้น เสียงระเบิดตูมใหญ่ก็ดังขึ้นมาจากฟากฟ้าเหนือโรงเรียน เพดานโถงเวทมนตร์แตกกระจาย เศษหินเวทมนตร์ร่วงหล่นลงมาราวกับฝนดาวตก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด สิ่งที่น่ากลัวคือร่างของชายสวมหน้ากากเหล็กที่ค่อยๆ เดินทะลุม่านมิติที่ฉีกขาดลงมา เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่เขากำลังลากโซ่ตรวนที่ผูกติดกับ 'ดวงจิต' ของอาจารย์เซเลนาเอาไว้ "เซเลนา... ถึงเวลาที่เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอขโมยมาแล้ว" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้มวลอากาศรอบข้างแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง อาจารย์เซเลนาทรุดฮวบลงกับพื้น ทันทีที่โซ่นั้นสั่นไหว หัวใจของผมเหมือนจะหยุดเต้นเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตราประทับที่ข้อมือของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด... แต่นี่คือการเปิดเผยความลับที่อาจทำลายทั้งโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลีโอมาจนถึงจุดวิกฤตนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!