รายงานความจริงให้อาจารย์ทราบ

“อาจารย์ครับ... หากความหวังดีของอาจารย์กลายเป็นกับดักที่คนบางคนวางไว้เพื่อล่อลวงให้อาจารย์เดินเข้าสู่ความตาย อาจารย์จะยังเลือกเชื่อในเส้นทางที่กำลังเดินอยู่ไหมครับ” เสียงของผมดังก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยตำราเวทมนตร์เก่าแก่ บรรยากาศรอบตัวอาจารย์เซเลนาไม่ได้อบอุ่นเหมือนทุกครั้งที่ผมเคยสัมผัส เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่กลับใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้โอ๊กเป็นจังหวะเชื่องช้า ดวงตาสีเงินคู่นั้นจ้องมองไปยังหุ่นเชิดที่ถูกทำลายทิ้งไว้บนพรมขนสัตว์เบื้องหน้า มันคือเศษซากของความผิดพลาดที่ผมนำกลับมาเพื่อเป็นหลักฐาน อาจารย์เซเลนาค่อยๆ วางปากกาขนนกในมือลง กลิ่นอายเวทมนตร์ของเธอที่ปกติจะดูเยือกเย็นและสะอาดตา บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความกดดันมหาศาลจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นของแข็ง “ลีโอ... เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความเฉียบคมราวกับใบมีด “การตั้งคำถามต่อเจตจำนงของอาจารย์ ไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนที่ดีควรทำ โดยเฉพาะเมื่อเธอถือวิสาสะเอา ‘ซาก’ ที่เต็มไปด้วยคำสาปนี่เข้ามาในที่พักของข้า” ผมไม่สะทกสะท้าน ผมก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานนั้นอีกหนึ่งก้าว ดวงตาสบประสานกับนัยน์ตาที่พยายามซ่อนความเหนื่อยล้าเอาไว้ ผมเห็นมัน... ความไหววูบในดวงตานั้น มันไม่ใช่ความเย็นชาที่เกิดจากนิสัย แต่มันคือความว่างเปล่าจากการถูกบงการ “ผมไม่ได้มาเพื่อตั้งคำถาม แต่ผมมาเพื่อ ‘เตือน’ ครับ” ผมหยิบผลึกความทรงจำที่สกัดมาจากหุ่นเชิดตัวนั้นขึ้นมาวางบนโต๊ะ “นี่คือบันทึกพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในหุ่นเชิดตัวนี้ อาจารย์ลองตรวจสอบดูด้วยพลังเวทของอาจารย์เองเถอะครับ ว่าตราประทับที่ฝังอยู่ลึกที่สุดในกลไกนี้ คือตราของใคร... ใช่ตราประจำตระกูลของผู้ที่พยายามจะยึดอำนาจในสภาเวทมนตร์หรือไม่?” อาจารย์เซเลนาชะงักไปครู่หนึ่ง มือของเธอสั่นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น แต่ทว่าผมที่สังเกตเธออยู่ตลอดเวลาไม่มีทางพลาดจังหวะนี้ไปได้ เธอไม่ได้โกรธ... เธอแค่หวาดกลัว “ถ้าคนคนนั้นรู้ว่าเธอพบสิ่งนี้ ลีโอ... เธอจะไม่รอดพ้นไปจากเขตโรงเรียนนี้แน่” เธอเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นกระซิบแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ “ทำไมเธอถึงไม่ยอมทำตัวเป็นเด็กดีแล้วอยู่ให้ห่างจากเรื่องสกปรกพวกนี้เหมือนนักเรียนคนอื่น” “เพราะถ้าผมทำแบบนั้น อาจารย์ก็จะไม่มีทางหลุดพ้นจากพันธนาการที่เขาสวมไว้ให้ไงครับ” ผมยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่ผมใช้รับมือกับภารกิจระดับความยากสูงในระบบ “ผมเป็นนักเรียนของอาจารย์ และถ้าอาจารย์ลำบาก ผมในฐานะ ‘เด็กดี’ ของอาจารย์ ก็ต้องจัดการปัญหานี้ให้จบสิ้น” ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องก็พลันหนักอึ้งขึ้นไปอีกขั้น เมื่อผลึกความทรงจำเริ่มทำงาน มันไม่ได้ฉายภาพเหตุการณ์ แต่กลับส่งกระแสพลังเวทสีดำทมิฬพุ่งทะลุออกมาจากผลึกตรงเข้าหาอาจารย์เซเลนา! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ผมคุ้นเคยดังขึ้นในหัวอย่างรวดเร็วและกึกก้องจนน่าตกใจ: **[คำเตือนระบบ: ตรวจพบกับดักพลังเวทระดับ SSS - ผลึกบันทึกความทรงจำถูกลงอาคมป้องกันการเปิดเผย (Anti-Disclosure Seal)]** **[ภารกิจระดับ SSS: ช่วยเหลืออาจารย์เซเลนาจากการสิงสู่ของไอเทมต้องสาป - เริ่มต้นการทำงาน]** อาจารย์เซเลนาเบิกตากว้าง ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทาขณะที่ไอหมอกสีดำเริ่มโอบล้อมรอบตัวเธอ มันไม่ใช่แค่ภาพลวงตา แต่มันกำลังพยายาม ‘กลืนกิน’ ตัวตนของเธอจริงๆ! “ลีโอ... ออกไป...” เสียงของเธอเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นเสียงสองประสานที่ทับซ้อนกันอย่างน่าสะพรึงกลัว “เจ้านั่น... มันกำลังตื่นขึ้นมา...” ผมรีบคว้าดาบอัศวินที่เพิ่งได้รับมาจากการทำภารกิจก่อนหน้า กระชับมั่นในมือ พลังงานในร่างกายของผมพุ่งพล่านไปถึงขีดจำกัด ผมรู้ดีว่านี่คือเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่ผมข้ามมิติมา แต่ในวินาทีที่ผมกำลังจะใช้ดาบฝ่ากระแสเวทเพื่อช่วยอาจารย์ ประตูด้านหลังของห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ “ท่านอาจารย์เซเลนา ดูเหมือนว่านักเรียนของท่านจะพยายามเล่นสนุกกับของอันตรายเกินไปเสียแล้วนะครับ” ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มของสภาเวทมนตร์ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพ แต่อำนาจในดวงตาของเขานั้นดั่งเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อในกรงขัง ข้างหลังเขามีเหล่าองครักษ์เวทมนตร์ชุดดำอีกสี่คนยืนปิดทางออกไว้จนสนิท ผมหันไปสบตากับชายคนนั้น มือยังคงจับด้ามดาบแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นไม่ใช่ความกลัว เพราะนี่คือ ‘จิ๊กซอว์’ ชิ้นสุดท้ายที่ผมตามหามาตลอด “ยินดีที่ได้รู้จักครับ... ท่านผู้บงการ” ผมเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มที่เย็นเยียบไม่แพ้กัน ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจจากรี้ดเดอร์ทุกคนนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับผมจนวางไม่ลงครับ วาเลนเทียอัศวินมืด ครับ