เงาปริศนาในหอสมุด

“วางคัมภีร์ลงเสีย หรือจะให้ข้าต้องลงมือจัดการกับเศษซากวิญญาณของศิษย์รักอาจารย์เซเลนาคนนี้ก่อนดีล่ะ?” เสียงหัวเราะแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งที่ถูกขยี้ดังสะท้อนไปมาอยู่ในโถงทางเดินที่มืดมิดของหอสมุดโบราณ ลีโอกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน มือของเขาที่ถือคัมภีร์โบราณอยู่สั่นไหวเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้กลัวตาย แต่สิ่งที่ชายในหน้ากากเงามืดกล่าวถึงนั้นต่างหากที่ทำให้หัวใจเขาเต้นรัวด้วยความเดือดดาล อาจารย์เซเลนา... หากคนผู้นี้แตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ ต่อให้ต้องแลกด้วยการปิดระบบหรือดึงพลังทั้งหมดของระบบเด็กดีมาใช้จนร่างกายแตกสลาย เขาก็จะไม่มีวันยอม “แกเป็นใครกันแน่” ลีโอเค้นเสียงถาม พยายามรักษาระดับลมหายใจให้คงที่ สายตาเหลือบมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นอับของหนังสือเก่าและไอเวทมนตร์เข้มข้นที่อบอวลอยู่ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดีนัก “คนของสภาคณะเวทมนตร์ หรือพวกนอกรีตที่หลบซ่อนอยู่ในมุมมืดของโรงเรียนแห่งนี้กัน” “คำถามของเจ้าไร้ความหมาย” ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทขยับกายออกมาจากเงามืดของชั้นหนังสือไม้โอ๊กเก่าแก่ มือที่เรียวยาวเหมือนกิ่งไม้แห้งของมันชี้มาที่หน้าอกของลีโอ “สิ่งที่สำคัญคือเจ้ากำลังถือครองสิ่งที่ควรถูกฝังลงหลุมไปนานแล้ว... ระบบที่สามารถเปลี่ยนกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ได้” ลีโอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบยืนไม่อยู่ นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือพลังกดดันจิตวิญญาณที่รุนแรงจนเขารู้สึกคลื่นไส้ แต่ในจังหวะที่วิกฤตที่สุด เขาก็ตัดสินใจก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างเยือกเย็น “ถ้างั้นก็ลองมาแย่งเอาไปเองสิครับ” ลีโอไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่คู่ต่อสู้ชะงักไปเล็กน้อย พลิกตัวเตะเข้าที่ฐานของชั้นหนังสือไม้โอ๊กที่ตั้งตระหง่านอยู่ใกล้ๆ พร้อมกับใช้พลังเวทธาตุลมเสริมแรงกระแทก ชั้นหนังสือขนาดมหึมาที่ถูกสะสมฝุ่นหนาเตอะมานานนับร้อยปีถล่มลงมาดั่งภูเขาพังทลาย สร้างฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ *ปัง! โครม!* ลีโอไม่ได้มองดูผลงานของตัวเอง เขาอาศัยจังหวะชุลมุนถอยร่นเข้าไปในช่องว่างที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือที่เพิ่งพังลงมา ที่นั่นไม่ใช่ผนังปูนธรรมดา แต่มันคือประตูหินสลักอักขระเวทมนตร์ที่กำลังเรืองแสงสีม่วงหม่นจางๆ “นี่มัน...” ลีโอพึมพำเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังประตูนั้น มันคือห้องลับขนาดเล็กที่มีวงเวททดลองขนาดใหญ่เขียนด้วยเลือดสดๆ อุปกรณ์เวทมนตร์รูปร่างประหลาดตั้งวางอยู่เต็มโต๊ะกลางห้อง และสิ่งที่ทำให้ลีโอต้องเบิกตากว้างคือ ‘ร่างจำลอง’ ของนักเรียนหลายคนในโรงเรียนที่ถูกกักขังไว้ในแคปซูลแก้ว ทุกร่างมีไอเวทมนตร์สีดำไหลเวียนอยู่ไม่หยุดหย่อน ร่องรอยการทดลองต้องห้าม... การถ่ายโอนพลังชีวิตเพื่อสร้าง ‘ภาชนะ’ สำหรับกักเก็บเวทมนตร์บริสุทธิ์ “แกกล้าทำเรื่องแบบนี้ในเขตหอสมุดเชียวหรือ...” ลีโอสบถออกมาด้วยความโกรธแค้น นี่ไม่ใช่แค่เรื่องการแย่งชิงคัมภีร์ แต่มันคืออาชญากรรมที่ใหญ่หลวงเกินกว่าจะนิ่งเฉยได้ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบหลักฐานการทดลองต้องห้าม ‘ผนึกดวงวิญญาณแห่งจักรวรรดิ’ – ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ทำลายเครื่องมือทดลองทั้งหมดและปกป้องดวงวิญญาณนักเรียนภายในเวลาที่กำหนด!] เสียงแจ้งเตือนของระบบเด็กดีดังระรัวในหัวของลีโอ แต่มันกลับถูกกลบด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังเดินตรงมาทางเขาอย่างไม่เร่งรีบ “เจอแล้วสินะ... ความลับที่งดงามที่สุดของโรงเรียนแห่งนี้” ชายในหน้ากากเงาปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางเข้า รอยยิ้มภายใต้หน้ากากนั้นดูบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ “เจ้าไม่ควรเข้ามาเห็นมันเลย ลีโอ... เพราะตอนนี้ ต่อให้เจ้าอยากจะตายอย่างสงบ ก็คงทำไม่ได้แล้วล่ะ” ลีโอวางคัมภีร์ลงบนแท่นหินใกล้ตัว มือขวาเรียกดาบสั้นที่เคลือบด้วยพลังเวทธาตุแสงขึ้นมา ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับอัศวินผู้พิทักษ์ ถึงแม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่ความรู้สึกรับผิดชอบต่อเพื่อนร่วมสถาบันกลับพุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ “แกไม่มีวันได้ทำเรื่องเลวร้ายนี้ต่อหน้าฉันหรอก” ลีโอประกาศก้อง พลังเวทในตัวเริ่มหมุนวนจนเกิดพายุขนาดเล็กพัดผ่านห้องลับ “เพราะอาจารย์เซเลนาฝากฝังให้ฉันเป็นเด็กดี... และสำหรับฉัน การเป็นเด็กดีในสถานการณ์แบบนี้ คือการกำจัดขยะให้หมดไปจากโรงเรียน!” ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แคปซูลแก้วที่เคยหยุดนิ่งเริ่มแตกร้าว ดวงตานับสิบคู่ที่เคยปิดสนิทของนักเรียนในแคปซูลพลันลืมตาขึ้นพร้อมกัน ทั้งหมดเป็นสีดำสนิทไร้แววตา... แต่สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือ เงาที่อยู่หลังชายในหน้ากากเริ่มขยายตัวและกลายเป็นรูปร่างของ ‘อาจารย์เซเลนา’ ที่ยืนนิ่งสนิทราวกับหุ่นเชิด ลีโอชะงักงัน หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นใบหน้าที่เขาคุ้นเคยและเคารพรัก กำลังถูกควบคุมด้วยไอเวทสีดำทมิฬ “ลีโอ... มาหาข้าสิ...” เสียงของอาจารย์เซเลนาดังออกมาจากร่างหุ่นเชิด แต่มันช่างเย็นชาและไร้ความรู้สึกจนน่าใจหาย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลีโอมาจนถึงจุดพลิกผันนี้นะครับ!