ปลดล็อกคลังสมบัติโบราณ

เสียงฝ่าเท้าของลีโอสะท้อนก้องกังวานไปตามโถงทางเดินหินแกรนิตโบราณของหอสมุดหลวง ชั้นที่เจ็ด ซึ่งถูกปิดตายจากบุคคลภายนอกมานานนับร้อยปี กลิ่นอายของกระดาษเก่า หมึกเวทมนตร์ และฝุ่นผงแห่งกาลเวลาคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินไม่ได้เป็นเพียงแค่การเดินทางกายภาพ แต่มันคือการเดินผ่านหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือนของอาณาจักรเวทมนตร์แห่งนี้ ชัยชนะอันน่าทึ่งในลานประลองเวทเมื่อสัปดาห์ก่อน ส่งผลให้เขามีสิทธิ์อันชอบธรรมในการครอบครอง "กุญแจศิลาอัคคี" วัตถุโบราณชิ้นเดียวที่สามารถไขประตูเหล็กไหลบานมหึมาตรงหน้าได้ ลีโอยืนจ้องมองบานประตูที่มีอักขระเวทมนตร์สีฟ้าครามเรืองแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน เด็กหนุ่มในชุดเครื่องแบบนักเรียนเวทมนตร์ขัดเกลาอย่างเรียบร้อยสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบของประตู ก่อนที่ระบบอัจฉริยะที่สถิตอยู่ในจิตวิญญาณของเขาจะส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ ในโสตประสาท [ติ๊ง! ตรวจพบพื้นที่จัดเก็บข้อมูลโบราณ: "หอคอยบรรพชนเวท"] [ระบบกำลังวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ป้องกัน... สำเร็จ 98%] [คำเตือน: พลังงานเวทมนตร์ภายในมีความหนาแน่นสูง อาจส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณระดับเริ่มต้น แนะนำให้ผู้ใช้เปิดใช้งาน "โหมดเด็กดี" เพื่อรักษาเสถียรภาพทางจิตใจครับ] มุมปากของลีโอกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน เขากดเปิดใช้งานโหมดดังกล่าวทันที ร่างกายของเขารู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลเวียนเข้ามาชำระล้างความเหนื่อยล้า ความกระวนกระวายใจถูกปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสมาธิอันแน่วแน่และดวงตาที่ประกายแสงแห่งความเฉลียวฉลาด "เอาล่ะ... มาดูกันว่าคลังสมบัติของบรรพชนจะซ่อนอะไรไว้บ้าง" ลีโอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะบิดกุญแจศิลาอัคคีในมือ *ครืนนน—!* เสียงกลไกโบราณทำงานอย่างเชื่องช้าแต่ทรงพลัง บานประตูเหล็กไหลค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน เผยให้เห็นแสงสว่างสีทองเรืองรองที่เล็ดลอดออกมาจากด้านใน ลีโอก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงทรงกลมขนาดมหึมา ชั้นวางหนังสือเวทมนตร์สูงเสียดฟ้าเรียงรายเป็นวงกลมอย่างไร้ที่สิ้นสุด ใจกลางห้องมีแท่นหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ตั้งตระหง่าน บนนั้นปรากฏคัมภีร์หนังแท้สีดำสนิทเล่มหนึ่ง ปกหนังสือประดับด้วยอัญมณีสีแดงเพลิงที่เต้นระรำราวกับมีชีวิต ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตอาคมของห้องสมุดโบราณ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อุณหภูมิรอบกายลดต่ำลงเล็กน้อยจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม ลีโอกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความทึ่ง โครงสร้างสถาปัตยกรรมเหล่านี้มีความซับซ้อนเกินกว่าเทคโนโลยีหรือเวทมนตร์ในยุคปัจจุบันจะสร้างขึ้นได้ มันคือมรดกตกทอดที่บรรพจอมเวتทิ้งไว้ให้ผู้ที่มีคุณสมบัติคู่ควรเท่านั้น ในขณะที่เขากำลังก้าวเข้าไปใกล้แท่นหินเพื่อตรวจสอบคัมภีร์หายาก เงาร่างเพรียวระหงของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของชั้นหนังสือแถวในสุด "เจ้าช้ากว่าที่ข้าคาดไว้นะ... ลีโอ" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นคุ้นเคยดังขึ้น ลีโอชะงักเท้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปมอง ร่างของอาจารย์เซเลนายืนกอดอกพิงชั้นหนังสือ ใบหน้าสวยคมเรียบเฉยตามแบบฉบับของเธอ แต่ดวงตาสتสีนิลคู่นั้นกลับฉายแววอ่อนโยนยามที่มองเด็กหนุ่มตรงหน้า "อาจารย์เซเลนา? ท่านเข้ามาในนี้ได้อย่างไรครับ พื้นที่นี้ถูกจำกัดสิทธิ์เฉพาะผู้ชนะการประลองเท่านั้นไม่ใช่หรือครับ" ลีโอเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด เซเลนาปรายตามองคัมภีร์บนแท่นหินแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มทีละก้าว เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "คิดว่ากุญแจศิลาอัคคีนั้นมีดอกเดียวบนโลกหรือไง ลีโอ? อย่าลืมสิว่าใครเป็นคนอนุมัติรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าห้องสมุดนี้ตั้งแต่แรก" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของอาจารย์สาว เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลีโอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้ชิดเสียจนลีโอได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ผสมผสานกับกลิ่นอายเวทมนตร์เฉพาะตัวของเธอ "ข้าแค่อยมาดูว่า... เด็กดื้ออย่างเจ้า จะสามารถรับมือกับภาระที่หนักหน่วงในคัมภีร์เล่มนี้ได้หรือไม่" เซเลนากล่าวต่อ น้ำเสียงของเธอลดความเย็นชาลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "คัมภีร์เล่มนั้นไม่ได้บันทึกแค่คาถาเวทมนตร์ แต่มันคือ 'บันทึกพันธสัญญาโลหิต' ของมหาจอมเวทรุ่นก่อตั้ง หากจิตใจของเจ้าไม่นิ่งพอ เจ้าอาจจะถูกกลืนกินความทรงจำทั้งหมดไปตลอดกาล" ลีโอไม่ถอยหนี เขาสบตาอาจารย์สาวนิ่ง ไร้ซึ่งความหวาดกลัวในแววตา ความฉลาดเฉลียวและไหวพริบที่สั่งสมมาทำให้เขาอ่านสถานการณ์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขารู้ดีว่าอาจารย์เซเลนาไม่ได้มาเพื่อขัดขวาง แต่เธอมาเพื่อคอยคุ้มกันและชี้นำเขาในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจครั้งสำคัญ "ถ้าเช่นนั้น... อาจารย์คิดว่าผมพร้อมหรือยังล่ะครับ?" ลีโอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนใบหน้าคมคาย เซเลนาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้สบตากับเด็กหนุ่ม หัวใจภายใต้ชุดคลุมอาจารย์เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ความเด็ดเดี่ยวและเสน่ห์เฉพาะตัวของลีโอมักจะทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจอยู่เสมอ มากกว่าการเป็นลูกศิษย์ แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเข้มงวด "เจ้ามัน... เกินเยียวยาจริงๆ ลีโอ" เซเลนาถอนหายใจเบาๆ ออกมาอย่างยอมจำนน ก่อนจะผายมือไปยังแท่นหิน "อยากลองพิสูจน์ตัวเองก็เชิญ... แต่จำไว้ว่า ถ้าเจ้าพลาด ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายง่ายๆ แน่" ลีโอโค้งศีรษะให้อย่างสุภาพตามวิสัยทัศน์ของสุภาพบุรุษ "ขอบพระคุณสำหรับความห่วงใยครับอาจารย์ ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอน" เขาก้าวเข้าไปประชิดแท่นหินอ่อน มือขวายื่นออกไปหมายจะสัมผัสปกคัมภีร์หนังแท้สีดำสนิท ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนอัญมณีสีแดงเพลิง อักษรเวทมนตร์โบราณรอบห้องก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน ท้องฟ้าจำลองบนเพดานห้องสมุดหมุนวนด้วยความเร็วสูง พลังงานมหาศาลพรั่งพรูเข้าสู่ร่างของลีโอราวกับพายุหมุน [ติ๊ง! ตรวจพบการเชื่อมต่อกับ "คัมภีร์พันธสัญญาโลหิต"] [ระบบกำลังดาวน์โหลดข้อมูลระดับตำนาน: "เคล็ดวิชาผ่ามิติและควบคุมสมดุลธาตุ"] [คำเตือนเร่งด่วน: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมภายนอกหอคอย! มีบุคคลปริมาณมากกำลังฝ่าแนวป้องกันเข้ามาในเขตกดดัน!] ลีโอชักมือกลับตามสัญชาตญาณ แต่ทว่า... พลังงานในคัมภีร์กลับดึงรั้งแขนของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ดวงตาสีดำสนิทของเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงที่พุ่งทะลวงผ่านกำแพงหอสมุดเข้ามาอย่างกะทันหัน *เปรี้ยง—!* ประตูเหล็กไหลที่เพิ่งปิดลงถูกระเบิดออกเป็นจุล เศษหินและฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ เงาร่างของบุรุษปริมาณสามคนสวมหน้ากากอนูบิสสีทองก้าวเข้ามา พร้อมกับออร่าเวทมนตร์สีดำทมิฬที่แผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว หนึ่งในนั้นส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็นออกมาภายใต้หน้ากาก "เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูผู้ครอบครองระบบเวทมนตร์แห่งยุคนี้ ส่งคัมภีร์มาซะดีๆ มิฉะนั้น ศิษย์รักของท่านอาจารย์เซเลนาคนนี้ จะกลายเป็นศพแรกที่ประดับหอสมุดโบราณ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและสนับสนุนการเดินทางของลีโอนะครับ โดยวาเลนเทียอัศวินมืดครับ