ชัยชนะที่สั่นสะเทือนสถาบัน

"แกคิดจริงๆ เหรอว่าไอ้เวทมนตร์กากๆ ของแกจะต้านทาน 'อาณัติแห่งเปลวเพลิง' ของฉันได้ ลีโอ?" เสียงตะคอกของ 'คาร์ล' ดังสนั่นก้องหอประชุมประลองเวท ความร้อนแรงจากลูกไฟขนาดมหึมาที่หมุนวนอยู่เหนือหัวเขาแผ่ซ่านจนอากาศบิดเบี้ยว นักเรียนรอบข้างต่างถอยร่นไปจนชิดขอบสนาม ทิ้งให้ผมยืนเผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งตรงหน้าเพียงลำพัง ผมขยับแว่นสายตาที่ไม่มีเลนส์จริง นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนข้อมือซ้ายตามจังหวะที่หัวใจเต้น... ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นจังหวะของโค้ดที่กำลังถูกประมวลผล "คนเรามักจะมองเห็นสิ่งที่อยากเห็นครับคาร์ล" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "และที่สำคัญ... คุณลืมไปหรือเปล่าว่าวงแหวนเวทมนตร์ของสถาบันแห่งนี้ ถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของ 'ตรรกะ' มากกว่า 'อารมณ์'" "เพ้อเจ้อ!" คาร์ลระเบิดพลังเวทเต็มสูบ ลูกไฟยักษ์พุ่งเข้าหาผมด้วยความเร็วสูง แรงลมจากเวทระดับสูงทำให้เสื้อคลุมของผมสะบัดพริ้ว สายตาผมจับจ้องไปยัง 'จุดบอด' เล็กๆ บนวงแหวนเวทมนตร์ที่ปรากฏขึ้นเหนือหัวคาร์ล มันเป็นบั๊กทางเทคนิคที่ผมค้นพบจากการวิเคราะห์ผังโครงสร้างของหอประชุมเมื่อสัปดาห์ก่อน ในขณะที่คนอื่นมองเห็นเพียงความสวยงามของเปลวเพลิง แต่ในมุมมองของผม มันคือชุดข้อมูลที่เรียงตัวผิดพลาด ผมไม่ได้ร่ายเวทป้องกัน แต่ผมขยับเท้าเป็นจังหวะที่ซับซ้อน ปลายนิ้วสัมผัสอากาศเบาๆ เพื่อวาดวงเวทซ้อนทับลงไปในช่องโหว่ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า จังหวะที่ลูกไฟห่างจากหน้าผมเพียงคืบ ผมก็ดีดนิ้วดัง 'เปรี๊ยะ' *ตึ้ง!* เสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉานจากระบบดังขึ้นในหัว แต่นั่นคือเสียงแห่งชัยชนะ แทนที่ลูกไฟจะปะทะตัวผม พลังงานมหาศาลกลับถูกบิดโค้งด้วยวงแหวนที่ผมเพิ่งแก้ไขโค้ดใหม่ มันสะท้อนกลับ... ไม่ใช่ไปที่ทางออก แต่มันพุ่งตรงกลับไปหาคาร์ลด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเดิมสองเท่า! "อึก... อะไรกัน!" คาร์ลเบิกตากว้าง หน้าถอดสี เขาพยายามยกมือขึ้นป้องกัน แต่ช้าไปแล้ว แรงปะทะของเวทตัวเองกระแทกเข้าที่อกจนร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกำแพงสนามเวทจนแตกละเอียด เศษหินร่วงกราวลงมาพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั้งหอประชุม ผมปัดฝุ่นออกจากไหล่เบาๆ แล้วหันไปมองอาจารย์เซเลนาที่ยืนกอดอกอยู่ตรงมุมมืดของอัฒจันทร์ แม้ใบหน้าของเธอจะยังคงความเย็นชาไร้อารมณ์เหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย แต่ผมกลับเห็น 'รอยยิ้มจางๆ' ที่มุมปากของเธอเพียงเสี้ยววินาที นั่นแหละครับ คือรางวัลที่ดีที่สุดของวันนี้ "การประลองจบลงแล้วครับ" ผมประกาศก้องท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน ผมเดินลงจากเวทีด้วยท่าทีสงบ แต่ก่อนจะถึงประตูทางออก มือเรียวบางของใครบางคนก็คว้าต้นแขนผมไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ผมอธิบายไม่ถูก "เธอทำได้ยังไง ลีโอ... การแทรกแซงโครงสร้างเวทของสถาบันไม่ใช่เรื่องที่นักเรียนชั้นปีหนึ่งควรจะทำได้" เสียงของอาจารย์เซเลนาเย็นเยียบ แต่ในความเย็นนั้นกลับมีความกังวลซ่อนอยู่ เธอก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผมราวกับจะอ่านความคิดที่อยู่ข้างใน "ผมแค่ทำในสิ่งที่ 'ระบบ' บอกว่าควรทำครับอาจารย์" ผมตอบยิ้มๆ พร้อมกับจะก้าวเดินต่อ แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวผมอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่ข้อความทั่วไป แต่มันเป็นอักษรสีทองที่สั่นไหวอย่างรุนแรง [⚠️ แจ้งเตือนระดับอันตรายสูงสุด (SSS)] [ภารกิจลับ: ตรวจพบตัวตนที่สามซึ่งกำลังบงการเหตุการณ์นี้จากในเงามืด] [คำสั่ง: จงหันกลับไปมองเบื้องหลังอาจารย์เซเลนา... บัดนี้!] ผมชะงักฝีเท้า ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรับรู้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของ 'บางอย่าง' ที่ไม่ใช่คน และไม่ใช่นักเรียนในสถาบันนี้ ผมค่อยๆ หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่หลังอาจารย์เซเลนา และสิ่งนั้น... ก็ทำให้ลมหายใจของผมหยุดชะงักลงทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับลีโอนะครับ โดยวาเลนเทียอัศวินมืดครับ