เวทมนตร์ธาตุผสมอันตระการตา

“อย่าเพิ่งรีบตายไปเสียก่อนล่ะ ลีโอ... เพราะข้ายังไม่ได้เห็นสีหน้าตอนที่เจ้าคุกเข่าร้องขอชีวิตเลย!” เสียงคำรามของ ‘คาร์ลอส’ ดังสนั่นก้องไปทั่วสนามประลองเวทมนตร์ระดับสูง เปลวเพลิงสีชาดที่แผดเผาจนอากาศบิดเบี้ยวไม่ได้เป็นเพียงแค่มายา แต่มันคือพลังทำลายล้างขั้นสูงสุดของตระกูลอัคนีเพลิงที่ถูกรีดเค้นออกมาจนถึงขีดสุด ลีโอถอยหลังกรูด ฝ่าเท้าขูดไปกับพื้นหินขัดจนเกิดประกายไฟ ในขณะที่สายตาของเขาสแกนผ่านระบบ ‘เนตรวิเคราะห์’ ที่กำลังแสดงค่าตัวเลขสีแดงฉานพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง [คำเตือน: อุณหภูมิโดยรอบสูงเกินขีดจำกัด 450 องศาเซลเซียส การปะทะตรงหน้าหมายถึงความพ่ายแพ้ 98.4%] ลีโอกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในปาก เขาไม่ได้สติแตก แต่กลับสงบนิ่งดั่งน้ำแข็งในมหาสมุทรที่เย็นเยือก เขาเหลือบมองไปยังอัฒจันทร์ฝั่งอาจารย์ ที่นั่น... ร่างระหงของอาจารย์เซเลนาไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอเพียงแค่ยืนกอดอก แววตาคมกริบดุจมีดพกใต้หน้ากากน้ำแข็งนั้นสื่อสารกับเขาสั้นๆ ว่า ‘เจ้าต้องตัดสินใจเอง’ “ไพ่ตายอย่างนั้นเหรอ? ก็ดี...” ลีโอพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นเบาราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ แต่ทว่าแฝงด้วยความมั่นใจที่น่าขนลุก คาร์ลอสปล่อย ‘ทัณฑ์อัคคีพิโรธ’ ออกมาแล้ว ท้องฟ้าเหนือสนามประลองเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาด มังกรไฟขนาดใหญ่ที่เกิดจากการอัดแน่นของมานาธาตุไฟพุ่งตรงเข้าใส่เด็กหนุ่มราวกับจะกลืนกินทุกอย่างให้เป็นจุล ลีโอไม่หลบ เขาปิดตาลงหนึ่งจังหวะ ก่อนจะเปิดออกด้วยประกายสีครามที่วาบผ่านม่านตา “ระบบ... เปิดโหมด ‘ประสานวงจรเวทมนตร์’ ระดับสูงสุด” [ยืนยันคำสั่ง: การประสานธาตุน้ำแข็งและกระแสไฟฟ้า... การสูญเสียมานาอยู่ในเกณฑ์วิกฤต โปรดระวัง] เขากางฝ่ามือออกไปด้านหน้า วงเวทสีทองและสีน้ำเงินซ้อนทับกันอย่างซับซ้อนในอากาศ มันไม่ใช่แค่การร่ายเวทปกติ แต่มันคือการเขียนโค้ดวงจรเวทมนตร์ขึ้นมาใหม่ในเสี้ยววินาที ลีโอไม่ได้ใช้ธาตุเพียงธาตุเดียว แต่เขากำลัง ‘เปลี่ยนสถานะ’ ของมวลอากาศรอบตัวให้กลายเป็นตัวนำไฟฟ้าที่สมบูรณ์แบบที่สุด “เวทมนตร์ธาตุผสม: ขั้วลบอนันต์กัลป์!” ทันทีที่เปลวเพลิงของคาร์ลอสปะทะเข้ากับกำแพงเวทมนตร์ที่ลีโอสร้างขึ้น แทนที่มันจะเกิดการระเบิดรุนแรงตามที่ผู้ชมคาดไว้ ทว่าเปลวเพลิงนั้นกลับ ‘หยุดชะงัก’ ราวกับถูกแช่แข็งในเวลา แต่ความจริงแล้วมันกำลังถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าไปแทรกแซงในระดับอะตอม มวลความร้อนถูกเปลี่ยนถ่ายเป็นพลังงานไฟฟ้าและหักเหทิศทางไปในชั่วพริบตา เสียงเปรี๊ยะดังระงมไปทั่วสนาม สายฟ้าสีครามพุ่งย้อนกลับเข้าหาคาร์ลอสด้วยความเร็วเหนือเสียง พลังธาตุไฟที่ควรจะทำลายล้าง กลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงผู้ร่ายเสียเอง “เป็นไปไม่ได้! เจ้ามันเป็นแค่ตัวประหลาด!” คาร์ลอสตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว เขาพยายามจะกางโล่ป้องกัน แต่สายฟ้าสีครามนั้นเร็วเกินกว่าที่มนุษย์จะตอบสนอง ตูม! แรงระเบิดจากการปะทะกันของสองธาตุที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงส่งร่างของคาร์ลอสกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงสนามประลองจนร้าวลึก ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เงียบกริบ... ไร้ซึ่งเสียงใดๆ จากผู้ชม ทุกคนต่างอ้าปากค้างกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ลีโอยืนหอบหายใจอยู่กลางสนาม ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยจากการฝืนใช้พลังงานเกินขีดจำกัด แต่ทว่า... ท่ามกลางความเงียบนั้น เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นในหัวของลีโอ [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบมานาแปลกปลอมในวงจรเวทมนตร์ของคู่ต่อสู้... บอสลับ ‘เงาแห่งอดีต’ กำลังตื่นขึ้นเนื่องจากการปะทะครั้งนี้ได้ปลดล็อกผนึกบางอย่างในใต้ดินของโรงเรียน] ลีโอเบิกตากว้าง เขารีบหันไปทางอาจารย์เซเลนาทันที แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจของเขาตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม อาจารย์สาวไม่ได้มองมาที่เขา แต่เธอกำลังก้มลงมองที่พื้นสนามประลองที่เริ่มแตกร้าวเป็นวงกว้าง และที่รอยแยกนั้น... มีไอหมอกสีดำมืดมิดพุ่งทะลักออกมา ราวกับอสูรกายกำลังจะหวนคืน เซเลนาเงยหน้าขึ้นมา สายตาของเธอที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตระหนก เธอหันมาตะโกนข้ามสนาม “ลีโอ! ถอยออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้! สิ่งที่พวกเจ้าปลุกขึ้นมา... ไม่ใช่สิ่งที่เราจะรับมือได้!” ทว่ายังไม่ทันที่ลีโอจะได้ขยับตัว เสียงกรีดร้องอันโหยหวนของปีศาจจากเบื้องล่างก็ดังขึ้นจนแก้วหูแทบแตก และในวินาทีที่แสงสว่างสุดท้ายของสนามประลองมืดดับลง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังของลีโอ พร้อมกับมือที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งแตะลงบนไหล่ของเขา “ในที่สุด... ข้าก็ได้เห็นลูกหลานแห่งผู้สืบทอดเสียที...” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับลีโอนะครับ โดยวาเลนเทียอัศวินมืดครับ