บทเรียนลับจากอาจารย์เซเลนา

กลิ่นอายของผงถ่านและกำมะถันจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องฝึกซ้อมใต้ดินของหอพักอัสดง แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์บนผนังหินศิลาแลงสั่นไหววูบวาบตามแรงลมที่เกิดจากการปะทะของกระแสมานารุนแรง "สมาธิหลุดไปสามวินาทีแล้วนะ ลีโอ" น้ำเสียงเรียบเย็นแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืด อาจารย์เซเลนาในชุดคลุมสีดำสนิทขยับตัวเพียงเล็กน้อย เปลวเพลิงสีครามในมือเรียวยาวของเธอก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาจ่อที่ลำคอของเด็กหนุ่มอย่างแม่นยำ ระยะห่างเหลือเพียงแค่กระดาษกั้น หากเธอขยับเร็วกว่านี้อีกนิดเดียว ชีวิตของผมในโลกแฟนตาซีนี้คงจบลงแบบไม่ต้องลุ้นต่อ ผม—ลีโอ หอบหายใจถี่รัว เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า แผ่นหลังแนบติดกับกำแพงหินเย็นเฉียบ ดวงตาคมกริบกวาดมองการเคลื่อนไหวของหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา ถึงแม้ภายนอกเธอจะดูเยือกเย็นและดุจนน่าเกรงขาม แต่ผมสังเกตเห็นประกายความห่วงใยที่วูบผ่านนัยน์ตาคู่สวยนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความเข้มงวดตามวิสัยของอาจารย์ผู้สอน "ผมยังคำนวณจังหวะการสะท้อนมานาของอาจารย์พลาดไปจังหวะหนึ่งครับ... ขอแก้ตัวใหม่อีกรอบนะครับ" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ พยายามปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ แม้กล้ามเนื้อทั่วร่างจะประท้วงด้วยความล้าจากการหักโหมฝึกซ้อมติดต่อกันมาหลายชั่วโมง เซเลนาหรี่ตามองเล็กน้อย เธอลดเปลวเพลิงสีครามลง รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วจนแทบจับสังเกตไม่ได้ "เธอเป็นแบบนี้เสมอ... ปากบอกว่าไหว แต่ร่างกายฟ้องชัดเจนว่าฝืนเกินขีดจำกัดแล้ว ลีโอ นั่งลงซะ" คำสั่งนั้นเด็ดขาดเกินกว่าจะปฏิเสธ ผมพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นหินเย็นๆ ทันทีที่แผ่นหลังแตะพื้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! ผู้เล่นลีโอปฏิบัติตามคำสั่ง "โหมดเด็กดี" อย่างเคร่งครัด ได้รับแต้มความประพฤติ +50 แต้ม] [ตรวจพบความล้าสะสมในกล้ามเนื้อ 42% ทำการเปิดใช้งานระบบฟื้นฟูมานาอัตโนมัติระดับกลาง] ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านจากกลางอกกระจายไปทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าที่ถ่วงหนักเมื่อครู่เริ่มจางหายไปอย่างรวดเร็ว ผมแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ระบบสนับสนุนนี้ช่างรู้ใจเสียจริง ไม่อย่างนั้นสภาพผมคงดูไม่จืดแน่ๆ ยามต้องเผชิญหน้ากับศึกหนักรอบหน้าที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เซเลนาก้าวเข้ามาใกล้ เธอทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าผม ดวงตาสีไพลินจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผมราวกับต้องการอ่านความคิดทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ "รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องเรียกเธอมาฝึกซ้อมตัวต่อตัวแบบนี้?" เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่ายังคงไว้ซึ่งความจริงจัง "เพราะศัตรูในรอบถัดไปไม่ได้มีแค่พลังเวทที่เหนือกว่า แต่พวกมันใช้กลยุทธ์ตัดกำลังและอ่านทางการเคลื่อนไหวของพวกเราออกหมดแล้ว... รวมถึงตัวผมที่เป็นจุดสนใจด้วยใช่ไหมครับ?" ผมวิเคราะห์ตามข้อมูลที่รวบรวมมาได้จากเบาะแสรอบตัว เซเลนาพยักหน้ารับช้าๆ "ถูกต้องครึ่งหนึ่ง... แต่เหตุผลที่สำคัญกว่านั้นคือ พวกสภาเวทมนตร์กำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวของเธออยู่ ลีโอ พลังที่เธอแสดงออกมาในงานประลองครั้งก่อนมันดึงดูดสายตาเกินไป ถ้าเธอไม่มีความสามารถในการเอาตัวรอดจากฉันได้ เธอก็ไม่มีทางรอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกมันในสมรภูมิของจริงแน่" บรรยากาศในห้องฝึกซ้อมเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของหยดน้ำที่กระทบพื้นหินเป็นจังหวะ ความลึกซึ้งในคำพูดของเธอทำให้ผมตระหนักได้ว่า อาจารย์สาวคนนี้ไม่ได้แค่ฝึกผมเพื่อชัยชนะในการประลองของโรงเรียน แต่เธอกำลังเอาชีวิตรอดของเธอและผมมาเดิมพันร่วมกัน "ผมเข้าใจแล้วครับอาจารย์... ขอบคุณที่เป็นห่วงผมนะครับ" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเธอบางเบา พร้อมรอยยิ้มจริงใจที่มักจะทำให้คนมองใจอ่อนได้เสมอ เซเลนาชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วจนเธอต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนอาการ "คะ... ใครเป็นห่วงเธอกัน! ฉันแค่ไม่อยากให้ลูกศิษย์ในความดูแลต้องมาตายโง่ๆ ต่างหากเล่า! พักพอหรือยัง ถ้าหายเหนื่อยแล้ว ลุกขึ้นมา! รอบนี้ฉันจะเอาจริงล่ะนะ!" เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว สะบัดมือเรียกเคียวเวทมนตร์เล่มโตออกมาประกบไว้ในมือ บรรยากาศรอบตัวกลับมาคุกรุ่นและกดดันอีกครั้ง แต่ในใจของผมกลับรู้สึกอุ่นวาฬอย่างบอกไม่ถูก ผมแย้มยิ้มบางๆ ขยับข้อต่อมือและเท้าเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการโจุกตีระลอกใหม่ ขณะที่กำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับอาจารย์สาว จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ผิดปกติก็ดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาทอย่างกะทันหัน [คำเตือนระบบฉุกเฉิน! ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาพิกัดภายนอกหอพักกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง] [แจ้งเตือนระดับ SSS: บุคคลที่ไม่ได้รับเชิญกำลังทำลายเขตอาคมชั้นนอกของห้องใต้ดิน!] [เป้าหมาย: ตรวจจับลายเซ็นมานาของ "อดีตผู้อำนวยการผู้ล่วงลับ" กำลังประชิดประตูทางเข้าด้านหลังในอีก 10... 9...] เซเลนาชะงักกึกทันที เธอหันขวับไปมองยังประตูเหล็กหนาทึบเบื้องหลัง สีหน้าของอาจารย์สาวเปลี่ยนเป็นซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัวเป็นครั้งแรก ตั้งแต่ผมรู้จักเธอมา "บ้าน่า... เป็นไปไม่ได้..." เสียงพึมพำของเซเลนาสั่นเครือเล็กน้อย "คนๆ นั้น... ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?!" แอดดด—! เสียงบานประตูเหล็กหนักอึ้งนับตันค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดและไอน้ำเย็นยะเยือกที่พวยพุ่งเข้ามา เงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นขอบประตูกลืนหายไปกับแสงสว่างจากคบเพลิง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเรา... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับทุกปมปัญหาอันลึกซึ้งนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ วาเลนเทียอัศวินมืด