ความใกล้ชิดในยามค่ำคืน

"ถ้าอาจารย์ยังร่ายเวทด้วยความเร็วระดับนั้น เกรงว่าศิษย์คนนี้คงต้องหาข้อสอบข้อใหม่มาท้าทายแล้วนะครับ" เสียงกระซิบเจือรอยยิ้มบางเบาดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของลานฝึกซ้อมเวทมนตร์ยามค่ำคืน แสงจันทร์สีเงินยวดยวงสาดส่องทะลุผ่านโดมกระจกสีโบราณของอาคารวิจัยเวทมนตร์ร้าง สะท้อนละอองมานาสีฟ้าครามที่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้า ลีโอยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย แววตาของเด็กหนุ่มเป็นประกายวิบวับด้วยความตื่นตัว แม้ร่างกายจะผ่านการหักโหมควบคุมพลังเวทมานานกว่าสามชั่วโมงเต็ม แต่ความกระหายใคร่รู้และไหวพริบอันเฉียบคมก็ไม่เคยลดน้อยลงเลย เบื้องหน้าของเขาคือร่างระหงในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิท อาจารย์เซเลนาป้องมือเรียวยาวของตนเองขึ้นปัดเศษฝุ่นมานาที่กระจายอยู่รอบตัว ใบหน้างดงามราวกับรูปสลักน้ำแข็งยามปรกติบัดนี้เจือรอยแดงระเรื่อจางๆ จากความเหนื่อยอ่อน ดวงตาสีอเมทิสต์คู่คมกริบมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา นี่ไม่ใช่การลงโทษทัณฑ์หรือการฝึกฝนตามหลักสูตรของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ แต่มันคือช่วงเวลาลับเฉพาะที่พวกเขาสองคนใช้ขัดเกลาทั้งเวทมนตร์และจิตใจให้สอดประสานกันอย่างไร้รอยต่อ "เธอชักจะปากเก่งขึ้นทุกทีแล้วนะ ลีโอ" เสียงหวานทุ้มเย็นเยียบแต่แฝงความอ่อนโยนไว้ภายใต้เอ่ยขึ้น เธอหย่อนตัวลงนั่งพักบนแท่นหินโบราณที่ส刻ลวดลายคาถาคุ้ม "ระวังตัวไว้เถอะ บทเรียนรอบหน้าฉันอาจจะไม่ยั้งมือเหมือนวันนี้" ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นกระบอกน้ำพกพาที่ผสมสมุนไพรฟื้นฟูมานาให้เธอ อาจารย์สาวชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองขวดน้ำสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของลูกศิษย์ตัวแสบ ก่อนจะยอมรับมันมาถือไว้ด้วยท่าทีนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ขอบใจ..." เสียงของเธอลดความแข็งกระด้างลงไปครึ่งต่อครึ่ง ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงจิ้งหรีดราตรีที่ขับขาน บรรยากาศรอบกายในยามค่ำคืนนี้ช่างแตกต่างจากความวุ่นวายและแรงกดดันในห้องเรียนตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง มันคือพื้นที่ปลอดภัยที่ทั้งสองต่างถอดหน้ากากความเข้มงวดและคราบเด็กดีออก เหลือเพียงมนุษย์สองคนที่กำลังเผชิญหน้ากับความจริงของโลกใบนี้ "อาจารย์ครับ..." ลีโอตัดสินใจเปิดบทสนทนาทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น สายตาทอดมองออกไปไกลยังขอบฟ้าเบื้องนอกที่มองเห็นยอดแหลมของหอคอยสถาบัน "ทำไมอาจารย์ถึงเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ" เซเลนาชะงักมือที่กำลังเปิดฝาขวดน้ำ ดวงตาสีอเมทิสต์ไหววูบไปชั่วขณะ ราวกับถูกภาพอดีตอันดำมืดดึงกลับเข้ามาในห้วงคำนึง ร่างบางนิ่งเงียบไปนานจนลีโอเกือบจะเอ่ยปากขอโทษที่ล่วงเกิน "อดีตของฉันมันไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก ลีโอ..." เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา ราวกับพยายามกดเสียงนั้นให้จมหายไปกับสายลม "โลกเวทมนตร์ไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอเห็นในตำราเรียน... มันเต็มไปด้วยการหักหลัง การแย่งชิงอำนาจ และตระกูลขุนนางที่มองชีวิตคนเป็นเพียงหมากบนกระดาน" ลีโอนิ่งฟังอย่างตั้งใจ เขารู้ดีว่าอาจารย์เซเลนาไม่ได้เป็นแค่อาจารย์ผู้ดูแลหอพักธรรมดา เบื้องหลังแววตาที่เยือกเย็นคู่นั้นต้องแบกรับภาระและบาดแผลทางจิตใจที่ลึกซึ้งเพียงใด "ผมเข้าใจครับ..." ลีโอขยับเข้าไปนั่งลงบนขั้นบันไดหินไม่ไกลจากเธอ สายตาทอประกายความเห็นอกเห็นใจแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น "เพราะผมเองก็มาจากที่ที่โหดร้ายไม่แพ้กัน... โลกที่ผมเคยจากมา ไม่มีมานา ไม่มีความมหัศจรรย์ มีแต่การแข่งขันที่ต้องวิ่งไปข้างหน้าตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ใครเหยียบย่ำ" เซเลนาหันมามองเด็กหนุ่มด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ลีโอเปิดเผยเรื่องราวส่วนลึกของตนเองให้เธอฟัง "แต่ว่านะ..." ลีโอยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้ความมืดมิดรอบกายราวกับสว่างไสวขึ้นมา "ถึงโลกเก่าจะโหดร้ายแค่ไหน แต่มันก็ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า... การที่เรามีเป้าหมายที่อยากจะปกป้องใครสักคน หรือการมีใครสักคนคอยยืนอยู่ข้างๆ ในวันที่เราล้ม มันมีความหมายมากกว่าการเป็นผู้ชนะเสียอีก" หัวใจของอาจารย์สาวกระตุกวูบ คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจของเด็กหนุ่มคนนี้ มักจะมีพลังบางอย่างที่ทะลวงผ่านกำแพงน้ำแข็งในใจเธอได้เสมอ เซเลนามองใบหน้าด้านข้างของลีโอภายใต้แสงจันทร์ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกอย่างที่ไม่เคย Aจสัมผัสมานานนับปี "เป้าหมายในอนาคตของเธอ... คืออะไรล่ะ ลีโอ?" เธอถามเสียงแผ่ว ราวกับกลัวว่าเสียงของตนจะทำลายบรรยากาศอันเปราะบางนี้ลง "เป้าหมายของผมเหรอครับ?" ลีโอหันกลับมาสบตาตรงๆ แววตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธออย่างชัดเจน "ผมไม่ได้อยากเป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ที่ไร้เทียมทานหรอกครับ... ผมแค่อยากแข็งแกร่งพอที่จะยืนหยัดปกป้องคนที่ผมรัก และทำให้คนที่ดูถูกผมต้องเปลี่ยนความคิด... รวมทั้ง... คอยยืนอยู่ข้างๆ อาจารย์ในวันที่โลกใบนี้หันหลังให้" ความเงียบงันกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่มันเต็มไปด้วยความลึกซึ้งของความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในความมืด เซเลนารู้สึกราวกับว่าหัวใจที่ด้านชาของเธอกำลังถูกละลายด้วยความอบอุ่นที่เด็กหนุ่มมอบให้ เธอยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกไม้บานกลางฤดูหนาว "ถ้าเธอพูดแบบนี้... ฉันก็คงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องช่วยให้เธอไปถึงเป้าหมายนั้นให้ได้สินะ" [ติ๊ง!] [ระบบเด็กดีแจ้งเตือน: ความสัมพันธ์ระดับความไว้วางใจกับตัวละครหลัก "เซเลนา" พุ่งทะยานสู่ระดับสูงสุด (Bond Level MAX) ปลดล็อกทักษะพิเศษ "เสียงกระซิบแห่งราชิดามานา" และได้รับค่าประสบการณ์สะสม +5,000 แต้ม!] เสียงแจ้งเตือนก้องกังวานขึ้นในโสตประสาทของลีโอ พร้อมกับละอองแสงสีทองจางๆ ที่ลอยวนรอบตัวพวกเขาทั้งสอง ทว่า ในวินาทีที่ความอบอุ่นกำลังโอบล้อมหัวใจของคนทั้งคู่ บรรยากาศรอบลานฝึกซ้อมก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกในพริบตา! เปลวไฟสีฟ้าครามที่จุดไว้ตามเสาหินดับลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ไอหมอกสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องล่าง ล้อมรอบตัวพวกเขาไว้ทุกทิศทาง เซเลนาผุดลุกขึ้นยืนสัญชาตญาณนักเวทระดับสูงตื่นตัวเต็มที่ มือเรียวกระชับไม้เท้าเวทมนตร์แน่น ดวงตาสีอเมทิสต์กวาดมองไปในความมืดด้วยความระแวดระวัง "นั่นใคร!" อาจารย์สาวตะคอกถามเสียงกร้าว ท่ามกลางหมอกทมิฬที่หนาแน่น เสียงหัวเราะแหบพร่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุกก็ดังสะท้อนก้องมาจากมุมมืดของเพดานโดม "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... อาจารย์สาวผู้เย็นชา กับศิษย์รักผู้เปี่ยมด้วยความหวัง..." เสียงนั้นเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "น่าเสียดายนัก ที่ค่ำคืนนี้... จะเป็นคืนสุดท้ายที่พวกเธอจะได้พูดคุยกัน!" สิ้นเสียงนั้น เงาร่างสีดำสนิทนับสิบก็พุ่งทะยานลงมาจากความมืด พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนร่างของลีโอและเซเลนาจนแทบทรุดฮวบลงกับพื้น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับลีโอนะครับ