การท้าประลองจากนักเรียนแรงก์ S

กลิ่นอายความอับชื้นของสนามฝึกซ้อมเวทมนตร์ใต้ดินยังไม่จางหาย เสียงปรบมือประชดประชันของกลุ่มนักเรียนหัวกะทิก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ลีโอยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งยังคงถือตำราเวทธาตุพื้นฐานเลื่อนเปิดค้างไว้ที่หน้าอ้างอิงวงแหวนเวทระดับกลาง สายตาสีเข้มกวาดมองผู้คนที่ล้อมวงเข้ามาอย่างรวดเร็ว สมองของอดีตโปรแกรมเมอร์ประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง—นี่ไม่ใช่ความอิจฉาริษยาธรรมดา แต่เป็นการ "จัดฉาก" เพื่อลดทอนความน่าเชื่อถือของเขาต่อหน้าคณะกรรมการควบคุมกฎของสถาบัน "เก่งกาจไม่เบานี่ เด็กใหม่... ทำเอาพวกปีสามถึงกับเสียหน้าไปตามๆ กัน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มลึกดังขึ้นจากกลุ่มเงาเบื้องหลังเสาศิลาแกรนต์ "เรย์มอนด์ เกรย์" ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบด้วยความเย่อหยิ่ง เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ ดวงตาสีฟ้าจัดจ้องมองลีโอราวกับพญาอินทรีย์กำลังมองเหยื่อในกรง เขาคือตัวท็อปอันดับหนึ่งของแรงก์ S ประจำปีนี้ ผู้กุมสถิติใช้เวทอัญเชิญเงาสะท้อนในเวลาไม่ถึงสามวินาที ลีโอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาสืบเท้าถอยหลังครึ่งก้าว จัดระเบียบการหายใจให้สม่ำเสมอตามหลักการควบคุมมานาที่อาจารย์เซเลนาเคยเคี่ยวเข็ญมานับร้อยรอบในห้องพักส่วนตัว "ถ้าหมายถึงการสอบภาคปฏิบัติเมื่อช่วงเช้า ผมแค่ทำตามโจทย์ที่ได้รับมอบหมายครับรุ่นพี่เรย์มอนด์" ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น ชวนฟังและเปี่ยมด้วยมารยาทอันดีงามตามฉบับ "เด็กดี" ที่ระบบคอยขัดเกลา เรย์มอนด์หัวعิในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันทางเวทมนตร์ที่แผ่ขยายออกมารอบตัวจนอากาศรอบข้างเริ่มบิดเบือน "ถ่อมตัวเกินไปหน่อยไหม? นายทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าพวกเราที่ฝึกฝนมาสามปีเป็นแค่พวกเด็กอมมือที่วิ่งเล่นไปวันๆ" เขากวาดสายตาไปยังฝูงชนที่ส่งเสียงฮือฮาเห็นด้วย แรงกดดันระดับแรงก์ S เริ่มกดทับบ่าของลีโอจนกล้ามเนื้อตึงเกร็ง แต่ทว่า— *[ติ๊ง! ตรวจพบแรงกดดันทางจิตวิทยาและเวทมนตร์ระดับสูง]* *[ระบบเด็กดีทำงาน: เปิดใช้งานโหมด 'ความอดทนแห่งอัศวินฝึกหัด' - เพิ่มความต้านทานมานา 45% และความเร็วในการตอบสนองชั่วขณะ]* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในหัวของลีโอ พร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่ไหลเวียนผ่านกระดูกสันหลัง ช่วยขับไล่ความอึดอัดออกไปจนหมดสิ้น รอยยิ้มสุภาพถูกประดับบนใบหน้าของเด็กหนุ่มอีกครั้งอย่างแนบเนียน "ถ้าการที่ผมตั้งใจเรียนและสอบผ่านทำให้รุ่นพี่รู้สึกไม่สบายใจ ผมต้องขออภัยด้วยจริงๆ ครับ แต่ถ้าเป็นการท้าทายเพื่อพิสูจน์ฝีมือ..." ลีโอเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่ววินาที ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเรย์มอนด์ตรงๆ "ผมเกรงว่าห้องเรียนรวมในเวลานี้คงไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมสักเท่าไหร่" "กลัวงั้นสินะ?" เรย์มอนด์แค่นเสียงหัวเราะเยาะ "ก็นึกว่าจะมีดีมากกว่าแค่ปาก... เอาล่ะ งั้นเรามาเดิมพันกันแบบลูกผู้ชาย พรุ่งนี้หลังตะวันลับขอบฟ้า ที่ลานประลองกลางแจ้งเขตสาม ถ้าแกแน่จริง ก็ก้าวขึ้นมาบนสังเวียนนั้น แล้วแสดงให้ฉันเห็นหน่อยว่า เจ้าเด็กเส้นที่อาจารย์เซเลนาคอยปกป้องนักหนามีดีแค่ไหน" ชื่อของอาจารย์เซเลนาถูกหยิบยกขึ้นมาท่ามกลางฝูงชน บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความสนใจใคร่รู้ในทันที ทุกคนต่างรู้ดีว่าอาจารย์สาวผู้เย็นชาคนนั้นไม่เคยชายตาดูลูกศิษย์คนไหนเป็นพิเศษ ยกเว้นเด็กหนุ่มผมสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงนี้ ลีโอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกะพริบช้าๆ สมองกำลังคำนวณผลได้ผลเสีย การปฏิเสธจะทำให้เขาเสียคะแนนความประพฤติและถูกมองว่าขี้ขลาดในสายตาสถาบัน แต่การตอบรับหมายถึงการเอาตัวเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งระดับสูงของเหล่านักเรียนท็อปแร็งก์ ซึ่งอาจดึงอาจารย์เซเลนาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ภาพของห้องพักอาจารย์ในยามค่ำคืน กาแฟอุ่นๆ และถ้อยคำเตือนสติอันเข้มงวดแต่แฝงด้วยความห่วงใยก็แวบเข้ามาในหัว "ตกลงครับ" ลีโอตอบรับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความมุ่งมั่นที่เฉียบคมจนเรย์มอนด์ถึงกับชะงักไป "พรุ่งนี้หลังตะวันลับขอบฟ้า เจอกันที่ลานประลองเขตสามครับรุ่นพี่" สิ้นคำพูดของลีโอ ฝูงชนต่างส่งเสียงฮือฮากระจายตัวออกไปพร้อมกับข่าวลือที่แพร่สะพัดราวกับไฟลามทุ่ง เรย์มอนด์หันหลังกลับพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นก่อนจะเดินหายลับไปในความมืดของทางเดินหิน ลีโอยืนอยู่ลำพังท่ามกลางสนามฝึกที่ว่างเปล่า เขายกมือขึ้นลูบต้นคอเบาๆ ขณะที่หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสลอยเด่นขึ้นมากลางอากาศ *[ภารกิจพิเศษถูกกระตุ้น: "การพิสูจน์ตนเองต่อหน้าสาธารณชน"]* *[เงื่อนไข: เอาชนะหรือยันเสมอเรย์มอนด์ เกรย์ ในการประลองอย่างสมเกียรติ]* *[รางวัล: ปลดล็อกทักษะเวทมนตร์โบราณขั้นสูงสายซัพพอร์ต, แต้มสถานะ +50 และ... เปิดเผยบันทึกความลับของอาจารย์เซเลนา (ส่วนที่ 1)]* หัวใจของลีโอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงื่อนไขสุดท้าย บันทึกความลับของอาจารย์เซเลนา? หรือว่าเบื้องหลังความเย็นชาของอาจารย์สาวคนนั้น จะซ่อนเรื่องราวบางอย่างที่เชื่อมโยงกับอดีตของเขาตั้งแต่ก่อนทะลุมิติมากันแน่? ก่อนที่ลีโอจะได้คิดวิเคราะห์อะไรไปมากกว่านั้น แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ด้านหลังก็กะพริบไหวรุนแรง ราวกับถูกรบกวนด้วยคลื่นมานาอันมหาศาลที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ "ดึกดื่นค่ำคืนนี้แล้ว ทำไมนักเรียนตัวอย่างถึงยังมายืนรับลมหนาวอยู่ตรงนี้ล่ะ ลีโอ" น้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา ทว่าคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดตรงมุมเสา ลีโอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันขวับไปมอง แล้วลมหายใจของเขาก็ต้องสะดุดกึก— อาจารย์เซเลนายืนกอดอกพิงเสาศิลา แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเพดานตกกระทบลงบนเส้นผมสีเงินยาวสลวยและใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติ ทว่าแววตาสีไพลินคู่สวยนั้นกลับมิได้มองมาที่เขาด้วยความดุเช่นเคย แต่กำลังจดจ้องไปยังทิศทางที่เรย์มอนด์เพิ่งเดินจากไป พร้อมกับประกายแสงสีแดงจางๆ ที่วาวโรจน์อยู่ในนัยน์ตาคู่นั้นอย่างน่ากลัว "อาจารย์... มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?" ลีโอถามเสียงแผ่ว รู้สึกได้ถึงความกดดันระลอกใหม่ที่แผ่ออกมาจากร่างของอาจารย์สาว เซเลนาไม่ตอบในทันที เธอก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่ม ระยะห่างที่ใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์ประจำตัวเธอ ทำให้ลีโอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นแตะที่ปกเสื้อนักเรียนของลีโอซึ่งยับย่นเล็กน้อยจากการฝึกซ้อม เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาชวนขนลุก ราวกับจะประกาศให้ได้ยินกันแค่สองคน "เด็กโง่... คิดว่าตัวเองเก่งนักรึไง ถึงกล้าไปรับคำท้าของ 'เด็กคนนั้น' โดยไม่ปรึกษาฉันก่อนหหือ... รู้ไหมว่าพรุ่งนี้ บนลานประลองนั่น นายไม่ได้แค่จะสู้เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเองหรอกนะ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับลีโอนะครับ