สายตาสงสัยจากสภานักเรียน

เสียงกระดาษปึกหนากระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ปึก* สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมสภานักเรียนอันโอ่โถง กลิ่นอายของชาเอิร์ลเกรย์ชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ แต่กลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดภายในห้องผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย "รายงานผลการประเมินการต่อสู้ในดันเจี้ยนเขตสามเมื่อวานนี้... มีความผิดปกติทางโครงสร้างมานาราวกับถูกจงใจลบ, องค์ประกอบเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกทอนความซับซ้อนลงจนเหลือเพียงแก่นแท้ และที่สำคัญที่สุด..." นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือสีขาวสะอาดสะอ้านแตะลงบนภาพโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายภาพแผ่นหลังของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ลีโอ—ชื่อนี้กำลังกลายเป็นหนามยอกอกของใครหลายคนในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ "เด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาได้ไม่ถึงเทอมคนนี้... กำลังทำลายสถิติที่พวกเราใช้เวลาสะสมมานานหลายปีด้วยวิธีที่ไม่มีทฤษฎีไหนในตำราอธิบายได้ครับ" คริสเตียน รองประธานสภานักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและระเบียบวินัยขั้นสุด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นโลหะกลับคมกริบราวกับใบมีด เขากวาดสายตามองเพื่อนร่วมสภาที่นั่งอยู่รอบโต๊ะยาว ในมุมหนึ่งของห้อง อาจารย์เซเลนา ในฐานะตัวแทนจากคณะอาจารย์ผู้ดูแลหอพัก นั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ใบหน้าเรียบเฉยราตุรูปปั้นน้ำแข็ง เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ โดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา แม้ว่าหัวข้อการสนทนาในตอนนี้จะพุ่งตรงมาที่เด็กในความดูแลของเธอก็ตาม "คุณกำลังหมายความว่าอย่างไร คริสเตียน ลีโออาจจะแค่โชคดี หรือมีพรสวรรค์ด้านการประยุกต์ใช้เวทที่แปลกแยกเท่านั้น" เสียงทุ้มต่ำของประธานสภานักเรียนดังขึ้นจากหัวโต๊ะ ร่างสูงใหญ่ในชุดยูนิฟอร์มปักตราสัญลักษณ์ทองคำหันมามองเอกสารในมือ "โชคดีเหรอครับ เรย์..." คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย "โชคดีติดต่อกันสัปดาห์ละสามครั้ง ในสถานการณ์ที่แม้แต่นักเรียนปีสามยังต้องหามกลับออกมาเนี่ยนะ? เขากำลังซ่อนอะไรบางอย่าง... หรือบางที เขากำลังใช้ ‘ระบบ’ บางอย่างที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของกฎเกณฑ์สถาบัน" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ ลีโอในสายตาของคนนอกอาจเป็นแค่เด็กหนุ่มอารมณ์ดี ขี้เล่น และดูเป็นเด็กดีเรียบร้อยเวลาอยู่ต่อหน้าอาจารย์ แต่สำหรับสภานักเรียนที่กุมข้อมูลลับทั้งหมดของโรงเรียน ความ "ไร้รอยต่อ" ในการแก้ปัญหาของลีโอกลับน่ากลัวเกินกว่าจะมองข้าม *ติ๊ง!* [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการถูกจับตาจากบุคคลระดับสูงในสภานักเรียน (ความสนใจ: 78%)] [คำเตือน: ความลับเรื่องสถานะผู้ถือครองระบบอาจมีความเสี่ยงถูกเปิดเผยในอีก 72 ชั่วโมงข้างหน้า] [ภารกิจลับเฉพาะกิจ: "รอดพ้นสายตาเหยี่ยว" - หลบเลี่ยงการตรวจสอบเชิงลึกของประธานสภานักเรียนเป็นเวลา 3 วัน] [รางวัล: แต้มสะสม 5,000 แต้ม และทักษะเนตรสังเกตการณ์ขั้นสูง] ลีโอที่กำลังนั่งจัดตารางเรียนอยู่ที่มุมห้องสมุดกว้างขวาง สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว เขากวาดสายตาปิดหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงอย่างแนบเนียน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางหมุนปากกาในมือเล่น "ให้ตายสิ... ทำตัวเป็นเด็กดีจนได้ดีเกินไป ก็กลายเป็นจุดเด่นซะงั้นเหรอเนี่ย" ลีโอพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยใบใสซื่อบริสุทธิ์ตามแบบฉบับเด็กดีที่ทุกคนคุ้นเคย "มีอะไรน่ากลุ้มใจเหรอ ลีโอ?" เสียงหวานนุ่มทว่าเย็นชาดังขึ้นเหนือศีรษะ ลีโอเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับอาจารย์เซเลนายืนกอดอกมองเขาอยู่ด้วยสายตาดุๆ แต่แฝงความห่วงใยไว้ลึกๆ เธอทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้เขาอนุญาต "เปล่าเลยครับอาจารย์ ผมแค่กำลังคิดว่า... ขนมปังแอบเปิ้ลของโรงอาหารวันนี้จะหมดเร็วกว่าปกติหรือเปล่า" ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและรอยยิ้มพิมพ์ใจ อาจารย์เซเลนาหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างรู้ทัน เธอรู้ดีว่าช่วงนี้สภานักเรียนกำลังเคลื่อนไหว และเป้าหมายก็ไม่ใช่ใครอื่นไกลนอกจากเด็กแสบที่นั่งทำหน้ามึนอยู่ตรงนี้ "อย่ามาทำไขسือ ลีโอ..." เซเลโนโน้มตัวเข้าไปใกล้กระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา "สภานักเรียนเริ่มเคลื่อนไหวเรื่องบันทึกการใช้มานาของคุณแล้ว คริสเตียนไม่ได้โง่ เขาเริ่มสงสัยว่าคุณได้พลังนั้นมาจากไหน... ทางที่ดี ช่วงนี้คุณควรเพลาๆ การแสดงปาฏิหาริย์ลงบ้าง" "ผมก็แค่ทำตามกฎของโรงเรียนและตั้งใจเรียนทุกคาบนะครับอาจารย์ เป็นเด็กดีขนาดนี้ทำไมถึงยังโดนเพ่งเล็งอีกก็ไม่รู้" ลีโอแสร้งทำหน้าตาน่าสงสัย ทำเอาอาจารย์สาวถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างระอar "เด็กดีงั้นเหรอ... คนที่เป็นเด็กดีเขาแอบไปถล่มดันเจี้ยนลับแล้วกวาดศิลามานามาคนเดียวครึ่งคลังแบบเธอรึไง" เซเลนาต่อว่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตากลับระบายรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ระหว่างชั้นหนังสือโบราณของห้องสมุด เงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนทอดทับลงบนโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่ "ขอรบกวนเวลาพักผ่อนอันน้อยนิดของอาจารย์และ... รุ่นน้องลีโอ สักครู่คงไม่ว่าอะไรนะครับ" เสียงทุ้มเรียบที่เต็มไปด้วยอำนาจเอ่ยขึ้น ลีโอเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ รอยยิ้มบนใบหน้าของประธานสภานักเรียน 'เรย์'ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมที่กำลังจดจ้องมาที่เขาราวกับสัตว์ล่าเนื้อที่เจอเหยื่ออันโอชะ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับทุกปมปัญหาอันลึกซึ้งนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ