คะแนนสร้างความฮือฮา

เสียงกระดาษแผ่นหนาที่ถูกดึงออกจากบอร์ดประกาศกลางห้องโถงใหญ่ ดังเสียดสีสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันที่ผิดปกติ "เป็นไปไม่ได้..." เสียงพึมพำลอดไรฟันของใครบางคนดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ของเหล่านักเรียนปีหนึ่งที่ยืนอออกันอยู่แน่นขนัด ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างจ้องมองไปยังตัวเลขสีทองอร่ามที่ปรากฏอยู่บนประกาศนียบัตรเวทมนตร์ ลีโอยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหลังฝูงชน แววตาสีเข้มสะท้อนภาพรายชื่อทีมของตนที่พุ่งทะยานจากอันดับเกือบสุดท้าย ขึ้นไปแตะอยู่บนจุดสูงสุดของตารางคะแนนรวมประจำภาคการศึกษาได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างคนกุมความลับทั้งหมดไว้ "นายทำได้ยังไงกันวะ ลีโอ..." เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งหันมามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามชี้ไปยังคะแนนรวมที่ทิ้งห่างทีมของบรรดาขุนนางชั้นสูงแบบไม่เห็นฝุ่น "พวกเรา... พวกเราชนะพวกตระกูลสายเลือดบริสุทธิ์ได้จริงๆ เหรอเนี่ย" "เราไม่ได้ชนะด้วยสายเลือดครับ" ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง "เราชนะด้วยการใช้สมองและการวางแผนต่างหากล่ะครับ" ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน การทดสอบในดันเจี้ยนเขตแดนเหนือคือสนามรบที่เต็มไปด้วยกลอุบายและสัตว์อสูรกลายพันธุ์ ทีมส่วนใหญ่เลือกใช้กำลังเข้าหักหาญเพื่อแย่งชิงแต้ม แต่สำหรับลีโอที่มี "ระบบเด็กดี" คอยประเมินพฤติกรรมและให้คำแนะนำเชิงกลยุทธ์ การผ่านด่านไม่ได้หมายถึงการฆ่าฟันอย่างไร้ความปรานี แต่เป็นการบริหารจัดการทรัพยากรและการช่วยเหลือผู้ร่วมทดสอบที่ตกที่ระวางคับขันต่างหาก [ติ๊ง! ภารกิจลับ: 'รgษาน้ำใจเพื่อนร่วมชั้นในยามวิกฤต' สำเร็จลุล่วง!] [ระบบทำการคำนวณโบนัสพิเศษ: คะแนนความประพฤติ +500 | แต้มสนับสนุนยุทธภัณฑ์ระดับสูง +2] [ผลลัพธ์รวม: ทีมของท่านได้รับการจัดอันดับความดีงามและประสิทธิภาพสูงสุดระดับ S+] เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวของลีโอยามนั้น คือคำตอบว่าทำไมชื่อของเขาถึงพุ่งขึ้นสู่อันดับต้นๆ ของชั้นปีอย่างรวดเร็ว ระบบไม่ได้มองแค่ปริมาณมอนสเตอร์ที่ถูกกำจัด แต่มันประเมินจาก "คุณค่าของการกระทำ" และไหวพริบในการพลิกสถานการณ์จากวิกฤตให้กลายเป็นโอกาส บรรยากาศรอบตัวเริ่มส่งเสียงฮือฮาอึงมี่ กลุ่มนักเรียนชนชั้นสูงต่างส่งสายตาดดูแคลนและไม่พอใจมาทางเขา โดยเฉพาะ "เรย์" หัวหน้าทีมอัศวินฝึกหัดผู้เย่อหยิ่ง ที่ตอนนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบจะกลายร่างเป็นสัตว์ป่า ดวงตาของอีกฝ่ายจ้องเขม็งมาที่ลีโอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ไอ้เด็กบ้านนอกโสโครก..." เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้ากระแทกพื้นเข้ามาหาลีโอด้วยท่าทีคุกคาม "แกใช้เล่ห์กลอะไรถึงได้คะแนนสูงขนาดนี้! บอกมานะเว้ย!" ลีโอยังคงยืนสงบนิ่ง รอยยิ้มสุภาพถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างใจเย็น ไม่มีความจำเป็นต้องลดตัวลงไปปะทะคารมกับคนพาล การนิ่งเงียบและใช้เหตุผลตอกกลับต่างหากคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดของสุภาพบุรุษ "ถ้าการวางแผนรอบคอบและการไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง... ถูกเรียกว่าเล่ห์กล สำหรับผมมันคงเป็นคำชมที่เกินไปหน่อยนะครับคุณเรย์" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนในที ทำให้คนที่ได้ยินรอบข้างถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น ประตูบานใหญ่แกะสลักลวดลายโบราณของห้องโถงก็เปิดผางออกอย่างไร้เสียง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมพื้นที่ทันที ทำเอาทุกคนในห้องต้องหยุดชะงักและหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบเงินเดินก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม เส้นผมสีเงินยวงทิ้งตัวสลวยรับกับใบหน้างดงามไร้ที่ติที่ประดับด้วยความเย็นชา อาจารย์เซเลนาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสายตาดุจคมมีดที่กวาดมองไปยังกลุ่มนักเรียนทั้งหมด ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหยุดนิ่งอยู่ที่ลีโอ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ในยามวิกฤตของการทดสอบ อาจารย์สาวผู้นี้คือผู้ที่คอยใช้เวცมนตร์เงาคุ้มครองทีมของลีโอจากภยันตรายเบื้องหลังอย่างเงียบเชียบ และในตอนนี้ เธอกำลังเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขาด้วยระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียว "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... ลีโอ" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าริมฝีปากบางเฉียบนั้นกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างหาได้ยากยิ่ง "ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือลับๆ ในเขตแดนเหนือนะครับ อาจารย์เซเลนา" ลีโอโน้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ พร้อมส่งรอยยิ้มจริงใจกลับไปให้ อาจารย์เซเลนาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาส่อแววประหลาดใจวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เธอยื่นซองเอกสารผนึกตราประทับลับสีทองอร่ามให้เขา แววตาสลับซับซ้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเอ่ยประโยคถัดมาที่ทำให้เลือดในกายของลีโอเย็นเฉียบลงชั่วขณะ "คะแนนสร้างความฮือฮาของเธอมันเตะตา 'เบื้องบน' มากเกินไปแล้ว... และตอนนี้ ทางสภาผู้วิเศษไม่ได้มองเธอเป็นแค่นักเรียนปีหนึ่งธรรมดาอีกต่อไป เตรียมตัวให้พร้อมซะ ลีโอ คืนนี้... เธอต้องลงไปที่ 'ชั้นใต้ดินต้องห้าม' คนเดียว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับทุกวินาทีความเป็นความตายนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ